Pakalumemo

Gregory Halman. Major League Magic.

2012-01-10T21:44:00.000+01:00

Because of the impact of the passing of Gregory Halman last november, here's the english translation of this blogs article on the loss of a baseball friend, as published on Shannon Drayer's Marinersblog.

Gregory Halman. Dead. Tears in the Netherlands among all baseball-lovers. Tears in Seattle. Tears in my house. We didn't know you in our home. Not personally. And you definitely didn't know us. But you lived. You lived in our home. You didn't know anything about that. You didn't know that there is a house in Oosterhout (NL) where little boys talked about you. Gregory Halman. You in the beautiful white Mariners uniform. A dream for most. To be reached only by few. And you were wearing that uniform. Big wow's here in our home for your first home run against LA Angels. What is it called? Dead center field. Bam. You made it look easy. We watched it again and again. Wow Halman, wow. Well done. We're so proud.

(Luuk is seated third from the left)

"Will Gregory also be there, dad?", my son Luuk asks. "Well, last year he was there, so I think he'll be there again. And his friend Roger Bernadina will be there as well." A smile and a starry-eyed look come towards me. I tell him with contained enthusiasm. I am 39 years old and secretly I am also looking forward to the European Big League Tour with the Dutch MLB stars, to give my son some Magic. MLB magic. Give all these little Dutch baseball players a bit of the MLB dream. Yes Greg, that's what they all want. And you allowed them into your dream.

It was only for a little while at the European Big League Tour. But the magic and energy provided was soooo Major League and intense that they will remember and enjoy this for a long time. Gregory Halman among our kids. Wow. Magic. That was so cool. You gave them something we can't give them. You created your legacy in a lot of children's minds. You had no notion about that Greg, no notion whatsoever.

"What did Greg tell Luuk? I saw you sitting there in total awe at the front row."

"Well dad, he told us about the games, practices and the stadium and he has a glove with his own name." "Wow Luuk, wouldn't that be nice, if you would have a glove with your own name at some point!" "Yes.." I look at him and I can see him picturing himself in a full stadium making a walk-off catch with a glove with his own name. Just like you used to have Greg.

Dreams Greg. You made dreams here in our home. It is great to see a kid dreaming. But what to do now? How do I tell my little boy you're no longer alive? That all the energy and magic has left you at a stupid early Monday morning in a dark house in Rotterdam. I can't do that to him Greg Halman?

But it is the truth. Bad things happen to ordinary people every day for no reason. Time to step out of the dream. I have to tell him. I don't want to, but I have to tell him, that Greg Halman who he met two weeks ago in Utrecht is no longer among us. That his dreamfriend is gone….

I come home from work where I followed the news the entire day. Looked and read everything on the internet. Still hoping for the message that it isn't Greg Halman or that he rose from death in a Major League and magic way. Hoping for magic. But there is no message. Dead. The guy that worked for 7 years to fulfill his dream. Deeply disappointed I walk into the living room.

I sit next to him on the couch. "You have to be brave now, Luuk." He turns his head away from the TV. From my voice he notices something is wrong. "What is it dad?" He looks at me. I look back at him. He keeps looking and swallows. I swallow. "Gregory Halman is no longer alive Luuk. He died this morning." Luuk doesn't respond. He looks towards the TV. One minute passes, and another one, and a third, maybe even four. Silence. Luuk cuddles up with me and holds me tight. From that moment on I can't understand him anymore. In his eyes I see great sorrow. I can't hold my tears either Halman. "How is that possible…who would do such a thing… why?" That's all I can hear him say. Nothing else Greg. Nothing else. I would like it to be different. We would have loved to see you in Spring training….

When the truth sinks in, he says in between tears: "I am going to look for a picture of Greg on Google and hang it over my bed, dad…" "You do that, son, that is ok…" Pff.. I have a hard time watching his pain. His hero is gone. That is tough. Also for a 39 year old. How sad for him.

But our sorrow off course cannot be compared with that of his direct family. Father, mother, sisters and yes, his brother. I don't want to think about that. What a tough story. I want to pay my respect to the family and all involved. Unbelievable. Still…

Gregory Antony Halman. You lived a dream. You created dreams for many children just by being yourself and showing Major League Magic. And remember: your picture hangs over a little bed. Your dream continues. Thanks for that man.

Sweet dreams Gregory Halman, sweet dreams.

Gregory Halman, Major League Magic

2011-11-22T21:14:00.001+01:00

Gregory Halman. Dood. Tranen in honkballend Nederland. Tranen in Seattle. Tranen in mijn huis. Niet dat wij hier in mijn huis jou kenden Greg Halman. Niet persoonlijk. Jij kende ons zeker niet. Maar je leefde. Je leefde bij ons in huis. Daar wist jij helemaal niets van. Kreeg jij niets van mee toch, dat er in Oosterhout in Brabant een huisje stond waar de jongetjes over jou praatten? Gregory Halman. Jij in dat witte Seattle Mariners pak. Een droom voor velen. Onbereikbaar voor velen. En jij had dat uniform gewoon aan. Je eerste homerun tegen de LA Angels werd gewauwd hier in huis. Hoe noemen ze dat ook al weer? Dead center field. Bam. You made it look easy. Nog een keer kijken en nog een keer. Wow Halman, wow. Goed bezig. Plaatsvervangende trots.

"Komt Gregory ook pap?", vraagt mijn zoontje Luuk. "Nou, vorig jaar was hij er ook, dus ik denk dat ie wel komt. En zijn vriend Roger Bernadina ook." Een glimlach en een dromerige blik komen mij tegemoet. Ik zeg het tegen hem met ingehouden enthousiasme. Ik, 39 jaar, kijk er toch stiekum ook naar uit dat die Nederlandse jongens meedoen aan de European Big League Tour, om mijn jochie een beetje magic te geven. Major League Magic. Een beetje van de droom geven die ieder honkballertje in Nederland wil. Ja Greg, dat willen ze allemaal. En jij liet ze toe in jouw droom.

Het was maar even op de European Big League Tour. Maar de magie en energie die je uitstraalde waren zo Major League en intens dat ze daar nog heel lang van kunnen genieten. Gregory Halman tussen onze kids. Wow. Magic. Dat was mooi man. Jij gaf ze iets dat wij ze niet kunnen geven. You created your legacy in a lot of childrens minds. Je had er geen idee van. Hoeft ook niet Greg Halman. Hoeft ook niet.

"Wat heeft Gregory allemaal verteld Luuk? Ik zag je zitten, met open mond op de voorste rij." "Nou pap, hij vertelde over de wedstrijden en het trainen en het stadion en hij had een handschoen met zijn eigen naam!" "Wow Luuk, dat zou nog eens mooi zijn hè, als jij later ook een handschoen had met je eigen naam." "Jaaa..." klinkt het dromerig naast me. Ik kijk naar hem en zie dat hij zichzelf in een vol stadion een walkoff diving catch ziet maken met een handschoen met zijn eigen naam. Net als jij had Greg.

Dromen Greg. Je maakte dromen hier in huis. En het is geweldig om een kind te zien dromen. Maar wat moet ik nu? Hoe moet ik mijn mannetje vertellen dat je niet meer leeft? Dat bruut de magie en energie uit je is vertrokken, op een dom vroeg tijdstip in een donker huis in Rotterdam. Ik kan hem dat toch niet aandoen Halman?
Maar het is de kille waarheid. Bad things happen to ordinary people every day for no reason. Tijd om te ontwaken uit de droom. Ik moet het hem vertellen. Ik wil het niet, maar ik moet vertellen dat de Gregory Halman van twee weken geleden in Utrecht niet meer leeft. Dat zijn droomvriend er niet meer is...

Ik kom thuis van mijn werk waar ik de hele dag al het nieuws heb gevolgd. Alles op internet gekeken en gelezen. Hopen dat er ineens dat ene bericht staat dat het toch Greg Halman niet blijkt te zijn of dat ie op een magische en Major League manier weer is opgestaan. Hoping for Magic. Maar nee....niets van dat. Dood. Die jongen die 7 jaar bezig was om daar te komen waar hij van droomde. Zwaar teleurgesteld loop ik thuis de kamer in.

Ik ga naast hem zitten op de bank. "Niet schrikken Luuk." Hij wendt zijn hoofd af van de TV. Aan mijn stem hoort ie dat het mis is. "Wat pap?" Hij kijkt me aan. Ik kijk terug. Hij kijkt nog meer en slikt. Ik slik ook. "Gregory Halman leeft niet meer Luuk. Hij is vanochtend dood gegaan." Luuk zegt niks. Kijkt met een dromerige blik naar de TV. Ik kijk naar mijn vrouw en trek mijn schouders op. Eén minuut gaat voorbij en twee en drie ook nog, misschien wel vier. Stilte. Mijn vrouw loopt de kamer uit. Luuk kruipt tegen me aan. Gaat op mijn buik liggen en pakt me vast. Vanaf dat moment kan ik hem niet meer verstaan. In zijn ogen zie ik een diep verdriet...ik hou het zo ook niet droog Halman. "Hoe kan dat nou...wie doet dat nou....waarom nou??" Dat kan ik van het huilerige stemmetje maken. Niets anders Greg. Niets anders. Ik had het graag anders gezien. We hadden graag je spring training gevolgd...

Als de wrange waarheid een beetje is ingedaald zegt ie ineens tussen de tranen door: "Ik ga straks op Google een foto van Gregory zoeken en die ga ik boven mijn bed hangen pap..." "Doe maar jongen. Dat is goed..." Pfff...ik heb moeite om naar zijn verdriet te kijken. Zijn held is er niet meer. En dat komt aan. Ook bij een man van 39 jaar. Wat jammer voor hem.

Maar natuurlijk is ons verdriet niets vergeleken met dat van zijn directe familie. Vader, moeder, zussen en ja zijn broertje. Man daar durf ik niet aan te denken. Wat een slecht verhaal. Ik wens natuurlijk de familie en alle andere betrokkenen veel kracht om dit verlies te nemen. Ongelofelijk, nog steeds.

Gregory Anthony Halman. You lived a dream. You created dreams for many children just by being yourself and showing Major League Magic. And remember: your picture hangs over a little bed. Your dream continues. Thanks for that man.

Sweet dreams Gregory Halman, sweet dreams.

Kiekiek!

2011-09-07T22:53:00.002+02:00

Amateur fotograaf. Met een eenvoudig fototoestelletje leuke foto's maken waar wat in gebeurt. Dat vind ik nou leuk. Geen tijd en zin om me wat meer te verdiepen in ISO, sluitertijd, diafragma....laat maar gebeuren. Afgelopen jaar heb ik een paar leuke kiekjes gemaakt, althans, dat denk ik. Kijk maar eens:

Ja, vind ik mooi. Oneindig detail. Hier kan ik naar blijven kijken. De foto hieronder is eigenlijk een per ongelukje. Het lijkt of dat gebouw uit een nevel omhoog komt. Geinig.

Alhoewel niet helemaal scherp, gezichten vind ik ook erg leuk om te fotograferen. Uitdrukkingen, overpeinzingen, tegen de zon in kijken of nieuwsgierige koppies. Hier denkt mijn dochter zich voor mij te kunnen verstoppen. Haar blik zoekt de mijne.

Een landschapje...

of twee...

Een natuurfoto...

En nog wat gezichtjes...

Laat maar verder...

Boys laugh, boys play.

2011-06-20T01:02:00.000+02:00

Boys laugh, boys play....wow. Ik denk terug aan vorige week. Ons team was uitgenodigd op het Nico de Bie Memorial toernooi. Eigenlijk het eerste toernooi waar we iets konden winnen, maar ook dat het een memorial was gaf mij in ieder geval veel motivatie om onze spelertjes te laten weten dat het een mooie dag is om jezelf te laten zien. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor diegene die niet meer onder ons is.

Moeilijk om aan iemand te vertellen wat ik voelde toen de laatste nul viel. Sommigen zullen zeggen: "flauwekul", sommigen zeggen: "rare fanatiekeling", sommigen zeggen "softie"... Maar mijn spelers die samen een mooie prestatie leverden, samen lachend zien lopen, vuisten in de lucht, nog meer lachen, naar elkaar kijken en op de ruggetjes slaan. Daar kan ik uren naar kijken en van genieten. Dertien kleine mannen aan het begin van hun levens, die allemaal verschillend verlopen, maar nu samen een resultaat vierden.

Ik was trots. Zo trots dat ik de tranen tot maar net niet over de randjes van mijn oogleden kon laten stijgen. Even alleen maar van een afstandje kijken. Mijn spelers zijn zo leuk. Dit team is zo leuk. Allemaal vrienden van elkaar. Ik zeg al jaren dat ze beter worden, maar die dag verbaasden ze ook mij. Ze zijn niet te stoppen op trainingen, willen leren, samen spelen, hongerig, alles...als het maar iets met honkbal is. Ze motiveren mij om ze alles te vertellen wat ik weet. En dat is zo mooi. Ik heb Guus Hiddink ooit eens horen praten over passie. Hij zocht spelers (toen voor het Nederlands Elftal) met passie voor de sport. Wanneer heb je ergens een passie voor? Maar eigenlijk zie ik nu die passie in mezelf. Ik verlies mezelf in plezier als ik die kereltjes dingen zie doen die we getraind hebben, of akties waarmee ze me verbazen. Ik heb al meerdere malen mijn vlakke hand voor mijn ogen gehouden terwijl ik "wow" mompel. Ik laat me gaan als er iets bijzonders gebeurt....wat doet dat allemaal met me?

"Verliezen is niet erg....maar het is potverdikkie leuk om te winnen" wordt vaak gepredikt op de trainingen en voor de wedstrijden. En dat is het ook. Niet alleen in honkbal, maar dat geldt wat mij betreft voor een heleboel dingen in het leven. Als je hard werkt, dan zul je merken dat een heleboel dingen zomaar ineens jouw kant op vallen. Dat is niet voor niets. En als wij op het veld zijn dan werken we hard, we spelen hard en we laten zien dat we er zin in hebben. En als er dan toch een prijs te winnen is, laten we dan proberen om die te winnen. En de Nico de Bie Memorial was de eerste. Als het dan toch maar ergens moet gebeuren, dan maar daar. Maar de grootste prijs ligt nog ver in de toekomst...een mooi leven. En ik denk oprecht dat honkbal je een heel eind op weg kan helpen. Mooie sport, spectaculair, hard, eerlijk, respect, guts, fun.

Ik zet "Baseball" van Sam Baker weer aan op m'n I-pod. Another Saturday comes and goes, It’s another south wind it comes and blows, Another baseball field, And another popfly, Another bunch of boys, And another blue sky, Boys laugh, boys play........Boys laugh, boys play.

Yep, that's it.

Ik heb nergens om gevraagd!

2010-12-23T20:43:00.002+01:00

"Tegen wie moet Ajax vandaag pap?" Onrustig kijkt Bram dan weer door het linker-, dan weer door het rechter raam. Het regent, en gezien de temperatuur zou het zo kunnen gaan sneeuwen. Het is donker, maar de grijze wolken hangen dreigend boven het land. "Hij zat er echt in hè pap?" "Ja, Bram, het was een loepzuivere goal, die raakte je lekker." Het geluid van de motor en de zwaaiende ruitenwissers neemt weer de hoofdrol in de kleine auto. Bram kijkt stil om zich heen. Het achterhoofd van zijn vader licht af en toe op als de lichten van de andere weggebruikers erlangs schieten. De radio staat aan, maar staat te zacht om er iets van te horen. Het is verplicht niksen in de auto. Een saaie rit. Vader zegt niks. Er is niks te zien en niks te horen.

Bram wrijft met zijn twee kleine handjes over zijn gezicht. Langzaamaan komt het besef weer bij hem binnen dat hij straks weer afscheid moet nemen van zijn vader. Een hele dag plezier gehad. Samen naar de voetbal. Eerst bij de F-jes zelf gespeeld en daarna afwisselend spelen met zijn vriendjes en bij pa op schoot naar het 1e kijken. Is veel te snel voorbij gegaan.
"Waarom kun je niet gewoon weer samen met mama in het huis wonen pap? Ik vind het niet aardig van mama en jou hoor. Jullie zijn nooit meer lief voor elkaar. Als ik iets wil weten dat jij weet dan ben jij er niet. En als ik bij jou ben dan weet ik niet meer wat ik wilde vragen." "Ja jochie, ik vind het ook niet leuk. Zo is het gelopen en wij denken dat het beter is zo." Bram zegt niks. Hij denkt aan de avond die nog komt. Als ze straks in de straat aan komen rijden dan staat mama al achter het raam te kijken en binnen op de stoel van papa zit de nieuwe vriend van mama. "Reinier weet niet zo veel als jij pap. En ik vind hem niet aardig. Ik wil met jou Studio Sport kijken. Van Reinier mag ik op zondagavond nooit meer televisie kijken." Bram trekt zijn muts over zijn oren en ogen en staart uit het raam. "En van mama mag het ineens ook niet meer." De huizen schieten voorbij. Nog 2 rotondes en dan een keer links en weer rechts, over de bult en dan zijn we er weer. Dan staat mama in zijn blikveld. "Pieter en Sam weten morgen op school al wie voor Ajax gescoord heeft, en ik weet het nooit".

De auto stopt. Pa zet de motor uit. Het is heel stil, het regent niet meer. "Woensdag kom ik je weer halen, dan gaan we lekker samen Studio Sport kijken hè. Ik zal het opnemen straks". Stilte volgt weer. Pa draait zich om, en kijkt naar Bram. "Ik vond het heel leuk vandaag met jou pap", zegt een trillerig stemmetje. Vader kijkt langs Bram door het achterraam van de auto en ziet het silhouet van Esther, de moeder van Bram. "Kom je ook nog even mee naar binnen? Dan kunnen we nu Studio Sport kijken?" Pa schudt zachtjes zijn hoofd. "Ik zou het heel graag willen Bram, ook al was het maar heel eventjes. Maar dat kan niet, echt. Ik vind het heel vervelend voor je. Vanaf zeven uur is het weer mama haar beurt, zo is het afgesproken en anders krijg ik weer ruzie met mama. Dat wil ik niet meer."
"Ik wil het ook een keer zoals IK het wil pap! Niet alleen zoals jij met mama hebt afgesproken! Iedere keer moet ik maar doen zoals jullie het hebben afgesproken!" Bram slaat zijn armen over elkaar en verschanst zich op de achterbank. Pa zucht en vermant zich. "Bram..." is het enige dat pa nog kan uitbrengen. "Jij bent mijn vriend...mijn beste...en iedere keer moet ik dag zeggen tegen jou en dan zie ik jou pas na heel lang weer. Niet eerlijk pap...". Bram klimt over de stoel en klampt zich onhandig vast aan de nek van zijn vader. Ze pakken allebei nog even hun moment.

"We moeten gaan Bram, mama staat te wachten." Bram klampt zich met al zijn kracht vast. Pa stapt uit met Bram in zijn armen. "Kom op jongen, ik hou van je." Nog één knuffel en Bram staat weer op zijn voetjes. "Tot woensdag jongen..." Schoorvoetend loopt Bram het pad op naar de voordeur. Drie meter voordat hij bij zijn moeder is draait hij zich om en kijkt zijn vader na. Als de achterlichten linksaf slaan en verdwijnen achter de huizen draait ie zich om en kijkt omhoog. "Hoi mama." In de hal doet Bram zijn jas uit en ziet door de glazen deur Reinier zitten. In de stoel van zijn vader. De stoel waarin Bram en zijn vader altijd samen Studio Sport keken. Reinier leest een dik boek. De televisie staat uit. "Ik ga naar bed mam, ik heb slaap." "Dat is goed Bram, heb je wel een leuke dag gehad?" Bram zegt niks en gaat naar boven. "Och menneke toch...ik kom je zo een kus geven...moet Reinier nog een verhaaltje voorlezen?"

Hemels vlees

2010-10-30T22:26:00.000+02:00

Regelmatig schiet de gedachte door mijn hoofd. Met name als ik op de snelweg een vrachtwagen inhaal met die lekkere natte, modderige, harige, platte neuzen: onze oneindige behoefte aan vlees. Karbonade (en dan het liefst de twee-kleuren karbonade), biefstuk, ham, spare-rib, runder- en half-om-half gehakt. Vlees. Dierenvlees dan wel te verstaan. Vlees voor de McDonalds, Kentucky Fried Chicken, het AC-Restaurant....allemaal willen zij ons bekoren met een lekker stukje vlees. Ook ik ben een liefhebber van een mals en erg smakelijk hapje. Een Big Mac mep ik zo mijn spijsverteringskanaal in, zonder scrupules.

Het is smakelijk voor mij zolang ik maar niet weet hoe dat heerlijke gekruide vlees voorzien van bijzondere kookkunst op mijn bordje is gekomen. De gedachte aan de productie van vlees op massaschaal voor de hongerigen decimeert mijn trek in vlees. Wat doen wij onze mede aardbewoners toch aan? Als je het op de keper beschouwt: Brute killers zijn wij. Gevoel- en gewetenloze psychopaten. Nee, eigenlijk zijn wij, de gewone mensen, alleen de opdrachtgevers. Opdrachtgevers tot moord met voorbedachte rade op levende wezens. De kalfjes, varkentjes, schaapjes en kangoeroetjes. Onze slagers (lees: de vleesproductiebedrijven) zijn de huurmoordenaars die wij voor een paar centjes het klusje laten klaren. Maar dan legaal. Want ja, wij staan bovenaan de voedselketen hè, wij moeten wel om onze vraatzucht te stillen.

Allemaal onzin natuurlijk: wij zijn eigenlijk gewoon dierenvrienden. Hele grote dikke vrienden van het dierenrijk. Wij kopen met massa's smikkelsticks voor alle veel te dikke honden en senoiren paté voor onze gezellige overjarige katten. We gaan zelfs naar de groenteman om een lekker peentje te halen voor ons konijn dat in de winter lekker bij de open haard ligt. De cavia krijgt door de huisdierenbond goedgekeurd graan en de hamsters gaan periodiek op tandencontrole bij de dierenarts. Allemaal om ons gevoel te sussen? Onze "schuld" aan het dierenrijk afkopen?

Zouden wij mensen nog wel in de voor ons voorbestemde hemel kunnen komen eigenlijk? Ik zie Petrus al staan bij de poort. "Zo mevrouw, u wilt de hemel binnen?" "Ja, dat lijkt me niet meer dan logisch, toch? Ik heb een goed en dienstbaar leven geleid. Barmhartig ook, ik heb goed omgekeken naar mijn medemens. Veel gedaan voor de tennisvereniging ook. Ik weet zeker dat er over mij gespeeched is bij mijn begrafenis. Ik was namelijk erg belangrijk." Petrus fronst zijn wenkbrauwen en vraagt voor de voor hem zoveelste keer met enig leedvermaak in zijn stem: "Vegetariër geweest?" Het blijft even stil. De vrouw kijkt verbouwereerd om zich heen. Als zij net iets langs Petrus kijkt ziet zij door de kier van de hemelpoort een koningspoedel in een jacuzzi zitten. Daarachter dobbert de koe van de Campina reklame op een vrachtwagenband in een zwembad. Geen Peer Mascini te zien echter. Stilte volgt, gevolgd door nog meer hemelse stilte. "Nou?" zegt Petrus. "Eerlijk zijn mevrouw." Mevrouw stamelt: "Euh, nee....niet echt vegetarisch gegeten....en nu?" Petrus lacht kort maar hevig. Dan plooit hij zijn gezicht en doet een stap opzij.

Vanachter de spiegeldeur komt een varken met een koptelefoon op grinnikend en vrolijk knorrend naar buiten waggelen. Met zijn lekkere natte, modderige, harige, platte neus loopt hij naar een grote, halfronde rode knop. Ineens ziet de vrouw ook tribunes vol met koeien, lammetjes, kalfjes, schapen, reeën, hazen, konijnen, herten, slakken, zalmen, en één walvis. Ze staat ineens in het midden van een colosseum. Een tsunami aan dierengeluiden daalt op haar neer. Het wordt donker en er gaat één spot aan. Het lichtlammetje beweegt de spot op en neer, omhoog en omlaag, door het geanimeerde dierenpubliek. Het varken drukt met zijn lekkere platte neus op de rode knop. Het licht stopt...in het hazenvak. De grootste haas zit stil, het hele colosseum inclusief de vrouw en Petrus kijken ademloos naar de verlichte leider van vak H. Zoef kijkt naar de vrouw en lijkt te denken. Hij wendt zijn blik af en schudt langzaam zijn hoofd. Het colosseum ontploft. Gejuich en vuurwerk. De kangoeroes maken high-fives en de Peking Duck vouwt sereen zijn vleugels naar voren en knikt respectvol. Alleen de koeien roepen Boe!

Het varken, die nog steeds naast de rode knop staat, maakt eerst een schijnbeweging met zijn achterpoot om vervolgens de knop subtiel met zijn ronde buikje in te drukken. De rode stip waar de vrouw op staat, schiet open en de vrouw verdwijnt. Ze glijdt met een vaart door een tunnel, links-rechts-rechtdoor-omhoog-weer omlaag- en over een schans. Gewichtloos zweeft ze door niks. In de verte ziet ze een heel zwak lichtje. Het zijn twee lichtjes. Het wordt koud en nat. BAM! ze ploft neer. Versuft kijkt ze rond. Kabaal, veel kabaal. Windgeruis. Koude wind. Ze komt langzaam tot haar positieven en ziet elke keer twee gele lampen voorbijgaan die verdwijnen als rode lampen. Nieuwsgierig duwt ze haar lekkere natte, modderige, harige, platte neus door de spleet om eens goed naar die lampjes te kijken. Hee, dat zijn auto's....ik ben niet dood! Het was gewoon een nachtmerrie! Ik leef!

Opgelucht haalt ze haar neus uit de spleet tussen de twee natte houten planken. Wat was dat een nare droom zeg. Ze kijkt rond en kijkt ineens recht in een paar waterige ogen naast haar. Er rolt een traan uit één van de ogen. De ogen wenden af en kijken naar beneden. Het wordt stil. Angstig stil.

Eet smakelijk.

Doorbraak in stamcel onderzoek?

2010-10-26T22:01:00.000+02:00

Daar is het dan. Het bericht waar ik lang geleden op zat te wachten maar nooit kwam. Doorbraak in stamcel onderzoek. Rijdend in de auto liet ik het langzaam bezinken. Ik zag het op de nu.nl app op m'n I-Phone. De headline. Ik sleepte achteloos door in de berichten en legde mijn telefoon weer weg.

Ik weet niet wat het is. In de auto lijken mijn gedachten vrij en kan ik intensief nadenken over van alles dat mij kennelijk bezig houdt. Mijn denkpatroon kan dan ook zomaar beïnvloed worden door een liedje op de radio, een discussie of mijn telefoon. In dit geval dacht ik weer even terug aan de tijd dat stamcelonderzoek in mijn interesse-periferie aanwezig was. Foetale cellen die weer nieuwe cellen kunnen maken als vervangers van afgestorven of afstervende cellen. Ethische discussie. Moeilijk. Kan het, of niet. Wil men het? Wordt het toegestaan dat de mens de productiefoutjes van onze lieve heer corrigeert? Creëren van super-mensen. Genetische wonderen? Is het voor iedereen toegankelijk en, gaan wij embryo's kweken voor het gebruik van deze bijzondere mooie cellen en trekken wij daarmee het leven uit deze lieve jongens en meisjes in de dop? Brrr...

Maar ja, ook dit onderzoek gaat maar door en door. De nieuwsgierigheid van de mens en dan met name het haantjes gedrag en de wil van vooral mannen om in testosteron te baden maakt dat deze ontwikkeling gewoon zal doorgaan. Met of zonder stapje achteruit om er weer honderd vooruit te zetten. Nu staat mij er iets van bij dat stamcellen gekweekt kunnen worden en dat het inmiddels zo is dat de embryo's kunnen blijven leven. Maar hoe en wat is de vraag natuurlijk. Dit onderzoek zal nooit stoppen. Het gaat door.

De eerste mens is inmiddels geïnjecteerd met GRNOPC1 stamcellen van het biotech bedrijf Geron. Nog zoiets. Het biotech "bedrijf". Dat is dus een entiteit die onderzoek uitvoert om het eindproduct commercieel aan te bieden aan mensen die dat op zijn zachtst gezegd wel kunnen gebruiken. Daar loert alweer een nieuw probleem. Gezondheid voor de rijken. Where do we go.... De aandeelhouders van deze bedrijven zullen de ontwikkeling blijven stimuleren en ervoor lobbyen op de juiste plaatsen. Niet te stoppen.

Zouden wij het willen stoppen? Zouden wij het willen stoppen als je eigen kind een hartafwijking heeft en niet met zijn vriendjes kan spelen? Ben je nog tegen als je de moeder van je kinderen kan laten redden door een behandeling zodat haar MS draaglijk wordt. Kun je zo principieel zijn als je je vader nog een kans zou kunnen geven om zijn kleinkinderen te leren kennen. Ik weet het niet. Mensen, ik weet het echt niet. Evil choices. Dat is zo potverdikkie lastig.

Ik besluit maar met de hoop dat er wereldwijd verstandige mensen met juiste agenda's de juiste beslissingen hierover nemen. Ik kan het niet overzien wat de consequenties zullen zijn als we eraan beginnen om op cel niveau reparaties aan mens, dier en plant te gaan uitvoeren. Waartoe zal het leiden? Niemand meer honger? Voortplantingstop? Oorlog? Zal ik het meemaken, of loop ik over 100 jaar gewoon naar de biocorner voor de laatste update voor mijn korte termijn geheugen?

De amateur

2010-09-24T22:51:00.002+02:00

In veel dingen ben ik een amateur. Ik blink uit in niets. Of toch...ja ik blink uit in veel dingen willen en aan beginnen maar nergens in uitblinken of iets afmaken. De amateur. Dat slaat echt op mij. Ik zou in heel veel dingen goed willen zijn. Ambitie genoeg. Ongeduld, ook genoeg van. Ik wil leren gitaar en piano spelen, zingen, foto's maken, jeugdtrainer zijn, acteur worden, ondernemer zijn, schrijver en racer worden, noem maar op en ik wil het. Schaapsherder ook. Lijkt me mooi. Ben het niet en waarschijnlijk te oud om het allemaal nog goed te leren. 10.000 uur zouden daarvoor nodig zijn volgens het boek "Outliers: The story of success". Ga ik never meer halen. Subpar zal mijn credo blijven....snik...

Dan maar in mijn eentje in de auto Bruce Spingsteen's Thunder Road meezingen en luchtgitaar spelen op Old Medley: Dance on a Volcano - Lamb lies down on Broadway (de solo op 9:40 min) van Genesis. Ik kan ook altijd nog in gedachten achter de piano kruipen en New York state of mind van Billy Joel spelen en zingen. Altijd net onscherpe foto's met slechte composities maken en misschien daar toch zelf van genieten. En ja, een tweede plaats is misschien ook wel goed. Op de Playstation hebben ze tegenwoordig ook bijna echte race-spelletjes. Daarop kan ik ook door iedereen ingehaald worden. Leuk. Maar schaapsherder worden, nee, dat toch maar niet. Dat wil ik de schapen niet aandoen. Schrijven...hmmm. Moeilijk. Ik wil een kindersportboek schrijven, maar ook een wreed en kei realistisch onderwereld boek. Waar haal ik de tijd vandaan? Gewoon maar eens beginnen? Ook leuk.

Daar gaat ie dan: Er was eens een dapper mannetje...Laat maar. Ik moet eens een weekje vrij nemen en dan 's-nachts in mijn eentje achter de toetsen kruipen.
Ach, maar wat is het eigenlijk allemaal onbelangrijk. Ik heb plezier aan mijn muziek in de auto. Kan niet wachten op mijn nieuwe met het B&O setje en de aansluiting voor m'n I-Pod. Dat wordt extra rondjes scheuren en ja, ik kan me natuurlijk dan gewoon als "The Stig" voordoen als ik mijn rondje op de Nordschleife ram met Green Light van Jamie Lidell en dan over de streep vlieg, keihard rem en stilstaand in de auto geniet van Magnificent van U2. Lekker! Mooi dat ik dit allemaal wel kan. Mwoa, in veel dingen amateur zijn is ook wel leuk. Voor mezelf dan...ik zal de wereld verder niet lastigvallen met m'n probeersels.

O ja, ik had laatst een kaartje voor The Stones gekocht. Hoorde niks. Heb ik maar een plaatje geschoten. Jammer dat ze er niet allemaal op staan. Amateur.

Het mysterie van het geloof.

2010-09-23T00:05:00.002+02:00

Ik weet het. Ik realiseer het me goed. Een gevoelig onderwerp en onprettig om over te praten of te schrijven. Maar toch heb ik er op een of andere manier elke keer een zware keel van als ik eraan denk. En deze week bereikte dat een hoogtepunt, althans, ik was op een plaats waar mijn gevoel over deze kwestie op de proef werd gesteld. En ik heb een mening hierover.

Ik ben van katholieken huize. Mijn ouders waren katholiek en kerkgaand dus dat werd ook aan mij doorgegeven. Ik ben tot ongeveer mijn 16e jaar wekelijks naar de kerk geweest. Eerst samen met mijn ouders, later kreeg ik de vrijheid om alleen te gaan tot dat gewoon een keer eindigde. De kerk als ontmoetingsplaats heb ik veel, zeg maar genoeg, van binnen gezien. Nooit echt heb ik mij daar helemaal thuis gevoeld. Het ceremonieel en de wijze raad maakte niet altijd indruk op mij. Wel heb ik begrepen dat naastenliefde gewoon iets is wat een beschaafd leven in zich heeft. Doe eens wat voor iemand zonder tegenprestatie en ben gewoon aardig voor elkaar. Maar heb ik dat van de kerk of gewoon van mijn ouders meegekregen?

De katholieke kerken lopen leeg. Geen wonder. Mensen gaan zelf nadenken. En met de kindermisbruik schandalen in de actualiteit gaat het met de katholieke kerk als wereldmacht nooit meer goed komen. Kindermisbruik is echt slecht (ik word hier heel verdrietig van) en behelst in totaal niet wat in de kerk en in het geloof beleden wordt. Maar wat echt schokkend is: het is wereldwijd. Het zijn geen incidenten meer. Natuurlijk, en dat is met alles zo, de goede meerderheid lijdt onder de slechte minderheid. Maar het mondiale karakter van dit schandaal, Ierland, Engeland, Belgie, Duitsland, Mexico, Brazilië, Verenigde Staten, Nederland, and so on, geeft toch wel aan dat het niet echt een kleine minderheid is die zo slecht is. Het bizarre is dat het eigenlijk nu pas in 2010 in de volle openbaarheid is gekomen en dat zelfs de Paus zich in het openbaar zodanig onder druk gezet voelt dat hij wel moet reageren. Hij had het graag doodgezwegen. Het mysterie van het geloof biedt (gelukkig!) geen schuilplaats meer voor de in en in trieste gedragingen van celibataire mannen die kansloze kinderen en het vertrouwen van ouders van die kinderen grof hebben beschadigd.

Intimiteit is iets van volwassenen. Daar moet je kinderen niet mee lastig vallen. Hoe kun je nou als volwassen man, die bewust ervoor gekozen heeft om celibatair te leven, de keuze maken om kinderen te gebruiken voor je eigen seksuele begeerte? Hoe verzin je het om een van de kostbaarste bezittingen van een kind, het kunnen ontdekken van intimiteit en -later- seksualiteit bruut te schenden om je eigen behoeften in het geniep te bevredigen? Niet maar één keer in een moment van zwakte, maar stelselmatig en met klassen tegelijk. Waar was je nou, prediker van naastenliefde, op het moment dat je nodig was?

De grootste dekmantel voor de katholieke kerk was wellicht het mysterie van het geloof. De machtspositie die de kerk in het verleden had in de maatschappij bood een welkome rugdekking voor de zwakke broeders. De kerk was omnipotent. De mensen die tot steun moesten zijn voor de samenleving hadden een eigen agenda en kwamen ermee weg door de al door hun beschadigde kinderen ook nog eens onder grote psychische druk te zetten. De kinderen konden geen kant op. Vreemde tegenstelling als één van je functies als geestelijke juist is om geestelijke verlichting te brengen. Openstaan voor een biecht en laten merken dat je onderdaan er gewoon bij hoort. God als machtsmiddel werd maar al te graag gebruikt. Alle gelovige christenen in de wereld zijn schaamteloos geschoffeerd met kinderen als de weerloze prooien. Gelukkig is nu door de ontkerkelijking deze dekmantel weggevallen en krijgen wij te zien wat we eigenlijk niet willen zien.

Toen stond ik daar ineens. Op de binnenplaats van voormalig internaat St. Louis in Oudenbosch. Prachtige, indrukwekkende gebouwen. Maar ook voelde ik, 1,95 meter hoog en 95 kilo zwaar, mijzelf klein. De beelden bovenop de kapel keken streng neer op mij. Het ademde geen gezellige, open sfeer. Niet in mijn gedachten in ieder geval. Het voelde alsof er zware lucht hing. De foto's die ik daar zag van de vroegere inrichting van de gebouwen, met de kinderen in de speelzaal en een foto van de slaapzaal werkten niet in positieve zin mee aan die gedachten. Mijn gevoel werd bevestigd toen ik op mijn telefoon even googlede op "St. Louis Oudenbosch" en gelijk raak dus. Een misbruik verhaal. Triest. Ongepast. Bah. Oei. Ongeloof. Slik. Traan. Ja, mijn zicht werd troebel.

Ik zal veel geestelijken, paters, broeders, missionarissen en andere geestelijke verlichters met het hart op de goede plaats tekort doen. Er zullen er velen zijn die heel veel goede dingen gedaan hebben en hun leven in het teken van barmhartigheid hebben ingedeeld. Er zijn ook veel gelovigen die baat hebben en hadden bij het geloof en kracht daaruit putten in moeilijke tijden. Dat is heel erg mooi en dat juich ik natuurlijk toe.
Ik kom graag in kerkgebouwen omdat ik die gewoon mooi vind en op die momenten kan genieten van de stilte. Diensten woon ik liever niet meer bij. Het ceremonieel past niet meer in mijn beleving van het aardse bestaan. Wellicht zal ik daar later nog eens over uitwijden...

Maar laten we ervoor zorgen dat elk slecht gedrag in onze samenleving zoveel als mogelijk voorkomen wordt en dat wij onze kinderen een omgeving bieden waarin ze kind kunnen zijn? Ook nu is er nog genoeg om ons zorgen over te maken. Gewoon aardig voor elkaar zijn en elkaar iets gunnen zou al een hele stap in de goede richting zijn. Toch het minimale wat je in een beschaafd land voor elkaar kunt doen? Niks mysterieus aan, maar toch moeilijk genoeg...kennelijk...

Gives me the creeps...

2010-07-02T00:08:00.007+02:00

59x was hij al met een gestolen auto tegen het verkeer in naar zijn oma gereden. Gewoon omdat het korter was. Nooit had hij zin om zich aan regels te houden, te gedragen naar zoals het hoort. Zeker op al die dagen dat hij niet eens zichzelf was. Waarom zou hij ook? Hij was dan toch een ander en dan hoef je de consequenties ook niet te dragen. 12x was het goed fout gegaan. Interesseert hem niet. Hij was een paria en dan? Wat dan nog. Dan geeft het gewoon niet.

Zijn wereld was verrot. Hij heeft het zelf laten verrotten, of toch? Niet de kansen gegrepen die hij had gekregen. Later zag hij zijn kansen al niet eens meer. Waterige ogen, lusteloos, sociofoob. Dan hing er weer iemand over hem heen en zag hij alleen nog maar een nee schuddend hoofd. "De samenleving laat mij links liggen" dacht hij dan en verafschuwde dat. "Zij zijn allemaal fout." Maar zijn wereld staat stil. De samenleving raast met een reuzengeweld langs hem heen. Kan niet meer aanpikken. Zijn kansen hangen aan een onbereikbaar touw. Als hij omhoog kijkt kan hij zijn kansen zien. Hij kijkt alleen niet meer. Uitgekeken op hoe het moet in de samenleving.

"Wat zijn wij daar aan het doen?" Hij doet zijn ogen open. In de felle zon ziet hij een gestalte staan, maar bijna net zover weg als het touwtje met zijn kansen. De politieagent kent hem. Van die 12x dat het goed fout ging. 3x was de agent als eerste ter plaatse. Eénmaal was een man om het leven gekomen. Vader van 4 kinderen. Dood door schuld. De agent ziet de beelden weer voorbij komen. 12x veroordeeld tot een taakstraf en inmiddels onbehandelbaar verklaard. Daar ligt ie dan. Bedwelmd door zelfmedelijden, in een hoek van een parkeergarage. De vier kinderen gaan vaderloos naar school, alweer 5 jaar. "Sukkel!", mompelt de agent, terwijl hij met zijn rechtervoet in de zij van dat stuk uitschot drukt.

"Hij moet godver van me afblijven". Hij springt op en grijpt de agent bij zijn keel. Het interesseert hem toch allemaal niet. Hij voelt dat zijn lijf warm wordt en gaat trillen. Woede. Gewoon, koude woede maakt zich meester van hem. Ineens stroomt alle energie uit zijn lijf. Hij hoort een knal galmen in zijn hoofd. Zijn bovenbeenspieren verslappen en nog een knal.

Honger heeft ie als ie weer zijn ogen kan openen. Pijn heeft ie ook. Op zijn achterhoofd zit een grote plek die beurs aanvoelt. Met zijn zwarte vingers wrijft hij door zijn lange vette haar. In zijn baard zit een wesp vast. Die steekt precies tussen zijn neusgaten als hij de wesp wil weg slaan.
Naast hem op het gras ligt een stuk hout. Lijkt wel een restant van een tuinpaal.
Eerst eens zitten. Hij ziet gebouwen. Van glas, van metaal. Alles blinkt. Auto's, sommige toeteren, sommige rijden stapvoets. Alles rijdt hem voorbij, zowel naar links als naar rechts. Hij trekt zijn wenkbrouwen op. Hij mompelt. "Die mensen zijn zielig. In het pak wat ze aanmoeten van hun baas om bij de klanten vertrouwen te wekken. Hoe pathetisch. Sukkels. Slavernij." Hij besluit dat hij het goed voor elkaar heeft. Kleer- en kleurloos. Hem krijgen ze niet. Hij is baas over zichzelf.

Honger. Nog niet gestild. Naar het Leger des Heils voor een kom soep. Toeterende en claxonnerende auto's om hem heen ineens. Hij kijkt links en ziet een geïrriteerd kijkende vrouw met haar handen in de lucht. Het interesseert hem niet. Hij stopt. Zij toetert. Hij stopt nog meer. Zij toetert nog meer. Hij schopt tegen de voorbumper. Hard. Woede neemt weer bezit van hem.
"Hee! Eikel, kijk uit!" Hij hoort het van rechts. Een fietser rijdt tegen de stoeprand en valt. Hij bedenkt zich geen moment en spingt bovenop de fietser. Hij hoort hulpgeroep. Interesseert hem niet. Hij is boos. Blinde woede vertelt hem dat hij deze exponent van de samenleving moet uitschakelen. Met gebalde vuist haalt hij uit. Het vijandige hoofd slaat tegen de stoep en het spartelen stopt. Gegil begint. Van achter hem. Hij kijkt om en ziet een blond meisje met een ijsje. Honger had hij ja. Hij springt van de fietser af en hij rent. Recht op zijn doel af, zijn stuk hout in zijn linker hand. Het ijsje. Het ijsje valt. "NEE! MIJN IJS!" Zonder na te denken zwaait hij zijn linker arm met het stuk hout naar het gezicht van het blonde meisje met de ijsvlekken op haar jurk. Ze wordt geraakt, draait half om en valt in het gras. Hij stopt. Zwaar ademend. Teleurgesteld. IJsje op de grond.

Hij zakt ineen bij het ijsje. Hij kijkt op. Mensen met pakken. Mensen met skateboards. Ze kijken. Naar hem en zijn ijsje. Ze lijken wel bang van hem. Hij gromt en moet lachen. "Sukkels!!!!" roept hij zo hard hij kan. Hij staat op en loopt weg.

Sirenes. Voorbij. Hij kijkt niet op. Hij weet het. Hij gaat zitten en huilt. Die jongen komt niet meer thuis. Zijn vader en moeder hebben hem overleefd. Moeten hem begraven. Waarschijnlijk net geslaagd van school. Wat triest dat dit zomaar kan gebeuren in deze maatschappij. Hij besluit zijn leven te beteren. Hij schudt zijn hoofd. Hij weet het niet meer. Waar zijn zijn keuzes, zijn kansen? Hij ziet ze niet meer. Auto's rijden voorbij, links en rechts. Gezichten die hem niet aankijken. Heeft hij nog bestaansrecht? Of is hij een kip in een legbatterij? Niemand die aan hem liefde geeft. Hij had zoveel om te geven. Maar niemand wilde het. Weer sirenes. Van ver naar dichtbij. Deuren gaan open en slaan dicht.

Getrokken pistolen komen naar hem toe. "Ga liggen op je buik, handen en benen spreiden!". Hij kijkt nogmaals op. Fronst zijn wenkbrouwen. Haalt zijn schouders op. Pulkt aan zijn bruine nagels. De woede komt op. "Dit zijn de mensen die mij opleggen wat ik moet doen", denkt hij hardop. "Fuck off man". Driemaal hoort hij dichterbij schuifelende agenten. "Laat je handen zien!" Hij doet het niet. Hij stopt zijn handen in de grote zakken van zijn groenbruine regenjas. Hij maakt pistolen van zijn vingers en trekt zijn jas ermee omhoog.

Warmte volgt op drie knallen. Het interesseert hem niet. Geestelijke pijn kende hij al niet en als je iemand anders bent dan voel je ook geen lichamelijke pijn. Maar geleden heeft hij wel, al die 30 jaar als kind van ouders die hem niet wilden. En alle mensen die ongewild op zijn pad kwamen hebben ook geleden. En dat zijn er veel meer.

Toeval is het niet, je komt dagelijks heel veel mensen tegen. Er komt een keer een slechte ontmoeting die je niet wilt, die je niet kunt gebruiken. Die ontmoeting moet je doorstaan. Gives me the creeps....

En in de tussentijd? Kijk eens om je heen wat je kunt doen voor iemand anders? Die zijn er ook nog...het kan zo leuk zijn allemaal in het enige leven dat je hebt.

Verhalen uit de duim

2010-05-17T21:42:00.009+02:00

Mijn duim drukt op de 1 op de afstandsbediening. Het NOS journaal. Er is weer een tragedie in het land. Een vliegtuigcrash in Tripoli. Veel Nederlandse slachtoffers. Eén miraculeuze overlevende. Ruben. Het jongetje met het zuurstofmasker en de dichte maar toch geopende ogen. Zijn leven is op slag veranderd. Zomaar een mei vakantie. Zo maar een safari. Zo maar ineens in een vreemd bed met vreselijke pijn in je voeten, cameramensen om je bed en journalisten van de Telegraaf aan de telefoon. Dan heb je als kijker ineens geen problemen meer. Ik kijk naar mijn duim op de afstandsbediening en druk door.

In de wazige achtergrond draait de TV door. Even bleef mijn oog gefocused op die duim. Een moment later zie ik een terugblik op de dodenherdenking van dit jaar. Een man pakt zijn moment op het meest onpassende moment van het jaar. Sarren van de samenleving? Met welk doel? Is de samenleving te veel geworden voor deze man? Voelt hij zich niet gehoord? De niet werkende auto werd opzettelijk vanaf de vluchtstrook de snelweg op geduwd. Dat is opzich zelf niet erg, als er geen auto's aankomen. Maar er stonden wèl mensen op de Dam. Ik haal mijn schouders op en schud mijn hoofd. Ik sta op en pak de sleutels van de auto.

Ik ben in gedachten in de auto. Mijn linkerhand losjes aan het stuur. Ik kijk naar mijn duim die zich heeft genesteld in de ronding van het stuur. Radio uit. Veel werk. Ik moet nog veel doen. Daar ligt nog een kans, en daar ook. Ik zie ze liggen. Tjonge. Wat een kansen. Voor mij. Helemaal voor mij en de mensen waar ik mee samen werk. Nieuwe energie voel ik opkomen in mijn lome benen. Loenhout, Merksem, de General Motors dealer, de kasseien voor de ingang van de Waaslandtunnel. Alles glijdt voorbij. Net als het al die keren deed. De Piramiden. Afslag Stabroek. "Jongens, kijk daar! De grenspaal. Nnnnnnnnu zijn we weer in Nederland." Ik hoor het echt terwijl ik naar de grenspaal bij Kapellebroek kijk. De eerste supermarkt in Nederland is er nog wel maar noemt zich niet meer zo. De weg droom ik uit.

"Nog een klein stukje!" Ik trek de caravan op de trekhaak. Hij valt erop. De pin wordt groen. Vast. Miel geef ik een hand. Zijn duim valt langs de mijne en ik zie het. Dat is toch een andere. Zijn lach herken ik wel. Mijn linker hand landt op zijn schouder. Een kleine knijp in de arm. Dat is mooi. Herkenning. Nog even kijken op mijn land. Het Waegenhuys krijgt vorm in mijn verbeelding en slaat een arm om mij heen. Warm.

De verhalen van Roos over de laatste bewoner voeren ook mij weer terug. De beelden draaien voor mijn ogen, de een na de ander. Ik zie mijn groene laarsjes, spijkerbroekje tot de knieën en mijn blauwe T-shirt met gele mouwtjes. De aardappelen voor het bejaardenhuis, achterop de tractor. Boos word ik weer omdat mijn oom mij niet om 6:00 wakker maakte en ik een koud ritje op de tractor miste. Ik neem een slok koffie en een chocolade truffel van Leonidas. Ik hoor het verhaal over deze Leonidassen op de achtergrond. Ik zie de Leonidas chocolawinkel in Kapellebrug bij het stoplicht vlak voordat we de grens over rijden. Lachend zie ik mijn linkerduim de tweede truffel tegen mijn linker wijsvinger duwen. Eigenlijk hou ik niet van chocolade. "Ik moet echt eens gaan Roos", moet ik met tegenzin zeggen. Mijn ogen beginnen te branden en ik heb nog een stukkie te rijden.

Klaar voor vakantie stop ik nog wat kleren in de caravan. Kinderen en vrouw in de auto. Iedereen heeft goede zin. Zij weten niet dat mijn vakantie al begonnen was toen ik de caravan uit de stalling haalde. Ik geef mijn vrouw een zoen en ik steek mijn duim op naar mijn kinderen achterin. "We gaan!" En dan zie ik hem weer. Het mooiste erfstuk dat ik heb. De anatomisch exact zelfde duim als die van mijn vader. Niemand knipoogt naar zijn duim. Ik wel.

Lekkerrrrr!

2010-04-07T22:57:00.009+02:00

Mwoa. Ik heb me weer gek laten maken. Hoe kan ik het toch elke keer weer laten gebeuren? Van de week was ik geanimeerd toeschouwer bij een potje honkbal op de Wii. The Bigs. Kleine woordjes voor een grote wereld, in het echt dan. Maar, ik hoefde dit keer geen kaartje te kopen en kon dus achteroverzittend eens kijken wat er ging gebeuren. Het was een onverwacht plezierig, lachend, enthousiast, lekker, maar scherp potje. Er werd niks weggegeven. Ik zag twee mannetjes met speels gemak, maar met een zeker Messiaans speelplezier en enthousiasme, opgaan in hun 2-dimensionale helden. Wat lekker! Lekkerrrrrrr! De mannetjes kunnen lekker spelen. Ze geloven in de mythe van de helden die in hun handjes bewegen.

Boewaaap...legendary....oei! Big Blast! De bips staat te wiebelen als A-Rod klaar staat om de eerste pitch van Beckett te ontvangen. Een cutter...no prob. Er volgt een luide krijs als Jason Bay door de knopjes op de controller naar voren bewogen wordt en het bevel krijgt om te duiken. De glunderende blik van de eigenaar van deze vingertjes verraadt het succes. Wauw! Wat een lauw doch volvet spelletje. Even kijken de ventjes achterom naar het publiek. Twee lachende papa's zien dat het goed is. Wat is het toch leuk om te kijken naar iets wat met enthousiasme gedaan wordt. Het begint met ambitie en eindigt met plezier. Door een spelletje.

Maar ja, tis maar een spelletje. Maar wat erg leuk. Moet ik dus ook hebben. Nu. Gelijk. Maar ja, de winkels zijn dicht. Op de PS3 (het is inderdaad gebeurd, ik heb em...zie hier voor wat eraan vooraf ging) in de Playstation store gezocht. Onze variant is MLB The Show 2010. En ik maar denken dat ie ergens in april 2010 pas uitkwam en dat ie dan dus wel even in Nederland bij de grotere gamestores te verkrijgen was. Niet dus. Hij is er al vanaf begin maart. Ik word zenuwachtig. Kep al een maand gemist. Het zal toch niet gebeuren dat ie niet in Nederland uitkomt? Fatalistische gedachten nemen bezit van mijn brein. Is ie niet regiovrij? Zoeken, internet op. Waar en bij wie ken ik em koooooppuuuuuuuh of bustellluh!!! Hellllup! Wie redt mij? Ik heb ineens geen tijd meer om voor een examen te leren. Eerst belangrijke dingen doen.

De verlossing kwam. Videogamesplus.ca maakte mij blij. Heel blij. Zeker met hun "order update" die ik net in mijn mail kreeg. "Your order has been updated to the following status. New status: Shipped".
Met een luide krijs duik ik full contact de bank in en begin te wapperen met een van de nieuwe sierkussentjes tussen mijn tanden. Lekkerrrrrr!

If you can't fly, love is in the air

2010-03-31T22:18:00.005+02:00

Ach man, praat toch niet zo lomp. De perzische loopvogel graaft tussen het mompelen door met zijn karakteristieke snavel een kanaaltje om zijn nest droog te houden. Het regenseizoen komt eraan en de perzen houden van droge poten. Zou het lukken dit jaar? Elke keer komt hij weer van een koude kermis thuis. Het ene jaar nest gemaakt onder het nest van een schijtlijster, het andere jaar zijn nest gebouwd op een verlaten mierenhoop die toch niet zo erg verlaten bleek. Geboren voor de pech.

Papaya's. Gele papaya's die ontluiken als tropische bommen. De perzische loopvogel kent ze. Het plakkende en rondspattende vruchtvlees was een terror voor zijn humeur. Eerst natgeregend, zeg maar nat gehoosd en daarna een gele papayabom op zijn klep. Als een gedroogde papier maché suprise heeft hij daarna een maand genageld aan de grond gestaan voordat hij omviel en een eenvoudige prooi werd voor de territoriumdrift van de bleke panter. Met een sierlijke straal ontving de loopvogel met zijn zes tenen in de lucht de warme lichaamssappen van de panter. Vernederend ja, maar o zo praktisch. Het bleek het ideale antigif voor het in zijn verenpakket ingedroogde papayavruchtvlees. Zijn poten en nek konden weer bewegingen maken ten opzichte van zijn asymmetrische, lompe lijf zonder vleugels. Hij was immers loopvogel. En loopvogels die vliegen niet.

Maar wie is hij. Wie is deze rare pino die buiten het regenseizoen op zoek is naar zichzelf en zich beklaagt over zijn gemoedstoestand. Is het werkelijk zo dat de perzische vogel identiteit niet bestaat? Zijn soort, zijn species. Hij denkt. Zijn wij tot uitsterven gedoemd? Als ik kon vliegen dan zou ik, dan zou ik.....vliegen....alleen maar vliegen. Over het dak van het regenwoud, zweven in de eindeloze thermieken, zo hoog dat ik me echt vrij voel, zonder compromissen, zonder weerga. Ik zou één van mijn lelijke kromme tenen met restanten papaya zo inruilen voor een halve vleugel. Maar als er een winkel voor vleugels zou bestaan dan zou ik vast een foute backorder plaatsen voor een speelgoed piano. Dan kan ik nog maar met vijf kromme tenen piano spelen en alleen maar fantaseren over mijn vlucht. Mijn vlucht uit het regenseizoen. Er lijkt voor mij niet veel geluk weggelegd. Maar ja, dan is september wel één van de wreedste maanden. Dan staat het regenseizoen weer voor de deur. En het stomme is, die deur kan niet op slot. Er is altijd wel iets of iemand die de deur opendoet. Maar hoe lang nog...daar denkt de loopvogel elk jaar over na.

Hij wacht. Hij denkt. Hij wroet, hij slaapt en denkt weer. Ik ga het doen! Ik ga doen waar ik voor gemaakt ben. Lopen! Mij maken ze niet gek. Ik ga de evolutie niet langer afwachten. Lopen naar ergens lang geleden. Mijn soort gaat opnieuw gecreëerd worden. Vandaag. Nu. Als ik het wil, dan gaat het nu gebeuren. Wachten is voor de besluitelozen.

De bleke panter wekt de perzische loopvogel weer uit zijn droom met een sierlijke straal warme urine. Opstaan joh, vandaag is de eerste dag van de rest van je leven. Doe er wat mee.

Met vragende ogen en een druipend verendek bedenkt de perzische loopvogel zich geen moment. Hij gaat naar de pianowinkel om twee vleugels te halen. Maakt niet uit wat het kost. De zebra van de pianowinkel was de laatste die hem van de apenrots af zag duiken en langzaam verstommend hoorde...."love is in the aaaaiiiirrrrr!!!!!"

Op slot, buit eruit.

2010-03-23T21:16:00.003+01:00

Wat was vorige week maandag een leuke dag. Heerlijk weer, een dagje op pad in Gelderland. Leur om precies te zijn. Wat een leuk gehucht, met landgoederen, landhuizen en stilte. Vennetjes, landbouw akkers, fiets- en wandelroutes. Net over de Maas, vanuit Noord Brabant gezien. Maar ook in dit rustieke hoekje van Nederland ligt de criminele kant van Nederland op de loer. Ik had net mijn ogen uitgekeken in een particulier verzorgingshuis waar acht ouderen nog zelfstandig maar toch in groepsverband kunnen wonen. Allen een eigen appartement, zorg is voor vast aanwezig in het huis en elke avond wordt gekookt door een kok, die tevens één van de eigenaren van het huis is. Overdag konden de bewoners naar een boerderij, zelf op stap, rondgereden worden in de auto, kortom geheel vrij in wat zij willen doen. Hoe de eigenaren van dit huis de ouderen behandelden was voor mij in ieder geval een mooi voorbeeld het dit eigenlijk vormgegeven kan worden in Nederland. Maar goed, dat is een andere discussie.

Nog mijmerend over wat ik in het huis allemaal had gezien loop ik terug naar mijn auto. De aanblik van glas in mijn auto wekt mij hardhandig uit mijn bewondering. "Nee!" roep ik uit, mijzelf realiserend dat ik voor deze keer mijn laptop voor de bijrijdersstoel had laten liggen. Weg, puinhoop, boos, verdriet. Op slot, en inderdaad de buit eruit. Wie doet dit nou? Wie moet er iets van een ander kapot maken en dan ook nog eens iets van een ander stelen? Niet eens een briefje achtergelaten. Sorry, ik viel met mijn hoofd door je zijraam en ineens hingen jouw TomTom en je laptop aan mijn handen. Ik kon er niets aan doen. Je kunt me bellen om ze weer op te halen. Sorry. Daar had ik dan respect voor gehad. Berouw. Nu rest mij niet meer dan vergeving, maar niet nadat ik mijn spullen terug heb. Ik ga er alles aan doen om mijn spullen terug te krijgen. Ja, dat is mijn doel geworden.

Eerst naar de politie, in Wijchen. Ik moet wel aangifte doen, want mijn paspoort en rijbewijs zaten ook in mijn tas met laptop. Maar niet dezelfde dag in Wijchen, want dat kan alleen op afspraak. "U kunt in uw eigen woonplaats aangifte doen meneer". Vooruit dan maar. Ze zullen het druk hebben met belangrijkere dingen dan een gestolen laptoppie uit een auto van een domme burger. Akkoord, ik vind mezelf ook aardig lomp. Sterker nog, het is de tweede keer dat ik zo lomp ben. Schaam me dood. Te dom voor woorden. Te goedgelovig over de goedertrouw van mijn Nederlandse medeburgers. Maar ja, tis echt waar. Ik heb alleen nu toch echt even de hulp nodig van de arm der wet. De snorrenbrigade. Dat is slechts grappig bedoeld, ik heb echt groot respect voor wat de politie ambtenaren allemaal doen. Er is zomaar geen ander vak wat zoveel van iemand vraagt en materieel gezien terugkrijgt. Je wordt al gauw beschimpt, bespot en onbegrepen. De beperkingen van de wet niet kunnen verkopen aan de burger die zich door je verlaten voelt. Ook weer een andere discussie. Dan maar snel telefonisch een afspraak gemaakt voor aangifte in mijn eigen woonplaats.

Om de wind in mijn auto het hoofd te bieden maak ik gauw een afspraak met een autoglas bedrijf. Even het nummer bellen dat in het autoboekje zit en hoppa, kan gelijk terecht. Binnen 1,5 uur een nieuwe ruit. Dat is snel en goed geregeld. Prima voor elkaar. Auto netjes uitgezogen, ik zit weer wind- en waterdicht en mij kost het niks. Ik neem mij voor om de verzekeringsmaatschappij te laten proberen om de schade te kunnen verhalen op mijn aankomende, maar tot op heden nog onbekende, vriend. Ik ga naar hem op zoek. Hij is vermist. Mijn nog onbekende nieuwe vriend. Ja, inderdaad, ik denk dat hij een mannelijk exemplaar is. Die kans is namelijk meer dan 90%. Denk ik. Als ik hem heb gevonden, en mijn spulletjes terug heb dan geef ik hem een hand. En dan is alles weer goed. Dan denk ik dat ik compassie met hem ga krijgen. Zijn situatie, waarin hij zonder dat hij er iets aan kan doen in is beland, daar zal ik niet mee willen ruilen. Schulden, geen vrienden, niemand die om hem geeft. De enige post die hij krijgt zijn aanmaningen en afwijzingen. Gekraakt door de maatschappij en te zwak om zichzelf te redden zonder daarbij medeburgers teleur te stellen. En de medeburgers helpen hem niet. Die hebben allemaal hun eigen problemen. En dat is jammer. Vooral voor hem, en nu even voor mij.

Maar eerst moet hij gevonden worden, samen met mijn spulletjes. Is de kans groot? Dat weet je niet. Maar kans is er altijd...

Encounter with mr. Parkinson (7)

2010-03-09T21:46:00.005+01:00

Maar ja, we zaten er wel mee. En pa zat er ook mee. Maar ja, wat doen we? De bijsluiter zegt doorgaan. Ons gevoel zei stoppen. De neuroloog krijgen we niet te pakken. Dan maar onze eigen neuroloog gebeld. Die adviseerde te stoppen en kreeg wel in de gaten dat onze vriend uit Enschede onvoldoende bereikbaar was voor ons. Nu in 2008-2009 bleek met welke problemen dr. Jansen Steur worstelde kan ik dit misschien wel een beetje begrijpen. Toen begreep ik er niks van. Hoe kon hij niet reageren op mijn roep om advies? Ik, nee mijn vader, had hem nodig! En hij liet mijn roep onbeantwoord. Zwaar teleurstellend....

Of werd hij toen al uit de wind gehouden? Geen idee. In de praktijk bleek dat wij destijds gewoon niet geholpen werden. Ook zijn collega's namen niet waar. Eigenlijk wel raar, maar ja, het gebeurde wel en wij moesten door. Wij zaten met een, in onze ogen, groot probleem. En dan ga je terug naar wat er bekend is. En dat was onze eigen neuroloog waar mijn vader al jaren onder behandeling was. We hebben nooit meer gekeken naar en gedacht over Enschede. Dat was een doodlopende straat, althans dat is gebleken. Totdat ik op de radio iets hoorde over een neuroloog in Enschede en eigenlijk pas later me realiseerde dat het "onze" neuroloog was. Zie hier voor een korte samenvatting van het nieuws van toen.

Na het stoppen met de Exelon bleven een aantal rest "probleempjes" over. Naast het verlies van zijn al broze stabiliteit in zijn brein was ook de stabiliteit op zijn benen weg. Hij kon zomaar ineens omvallen. Mensen zijn standaard niet uitgerust met airbags. Dat in combinatie met vallen gaat dus niet goed. Ik herinner mij een gewone avond dat ik even thuis was en pa had even een goede on-periode en kon dus even een rondje doen in de kamer. Een bijzondere gewoonte van hem was om even tussen de gordijnen door, stiekum dacht ie, naar buiten te kijken. Of er nog wat gebeurt op straat zullen we maar zeggen. En als er wat gebeurde bleef hij, ook weer stiekum dacht ie, even kijken. Niet wetende dat als het buiten donker is en jij tussen de gordijnen doorkijkt, je erg goed zichtbaar bent voor diegene die buiten loopt. Pa dacht dat ie zo de straat eens op zijn gemak in de gaten kon houden zonder dat ie gezien werd. Niet dus...

Zal wel een gewoonte geweest zijn die hij had meegenomen vanuit zijn heimat in Zeeuws-Vlaanderen? Ik herinner me mijn opa en oom die zittend aan de keukentafel een goed overzicht hadden over een deel van de doorgaande straat. Als er wat te zien was, bijvoorbeeld iemand van het dorp met een "onbekende", werd er bij wijze van spreken met de koppen tegen elkaar tussen de glasgordijnen geloerd. Was men verdwenen, dan werd de stoel weer aangeschoven en ging de jus weer over de petetten. Stelde op zich niks voor maar ik vond het altijd wel een grappig gezicht en heb dit scenario onthouden...dorpse leven?

Maar ja, toen stond pa dus bij het gordijn in de kamer. Ik zit naar hem te kijken. En plots valt hij dus als een plank over de zij op de grond. Vrijwel bewegingsloos. BAM! Op de tegels. Verschrikt spring ik op en ren naar hem toe. "Wat doe je?", is de vraag waar niemand antwoord op geeft. "Gaat het?" "Jajajaja", zegt ie. Gelukkig was hij niet met zijn hoofd op de grond geslagen. Zijn stramme spieren hadden nu eens een keer een wrang voordeel. Maar mijn vader kon al niet meer beredenen wat er nou zojuist gebeurde. Ineens lag hij op zijn zij, bewegingloos. Pa maar weer opgepakt en tot in zijn stoel begeleid. Gelukkig niks gebroken...

Maar daar ging het allerlaatste stukje zelfstandigheid ook tegen de vloer. En alhoewel we al heel veel met hem hadden meegemaakt en voor veel dingen een oplossing hadden gezocht, zakte de moed toch wel in mijn schoenen. Hoe moet dit nu verder? Wij (lees: mijn moeder) konden hem dus geen meter meer zelf laten lopen, ook niet in zijn sporadische on-tijd. Die on-tijd dat wij toch nog even een glimpje hoop kregen dat zijn systeem nog functioneerde en hij misschien wel ineens "on" zou blijven. Die kleine momenten dat het even leek dat hij bevrijd was van zijn siamese tweelingbroer, mr. Parkinson, en zomaar ineens de mimiek van mijn eigen vader terugkwam. We konden hem niet meer van een afstandje bekijken en ons hoofdschuddend elke keer verbazen over hoe het kan dat hij ineens uit zijn schulp kon kruipen alsof er niks aan de hand is. Die afstand was gevaarlijk geworden voor mijn vader. We konden ons niet meer verbeelden dat er niks aan de hand was. Als mijn vader ging staan, moest iemand anders dus ook gaan staan. Ik moest er niet aan denken dat mijn vader dus 's-nachts, terwijl mijn moeder sliep, ging dwalen. Die zou zo van de trap af duiken. Er was dus zeker wat aan de hand en het is niet goed, niet leuk, een unheimlich gevoel. Het einde van het laatste bedrijf naderde. Hoe lang konden wij hem nog verantwoord thuis, in zijn eigen huis en zijn eigen stoel, laten zijn. Hoe lang kon ik hem nog in mijn ouderlijk huis bezoeken, al verhield mijn probleem zich totaal niet met dat van mijn vader?

Niet lang. Dat zou spoedig blijken. Zie Encounter with mr. Parkinson (4).

Twitteritus

2010-02-27T10:36:00.007+01:00

Wat is er toch met me aan de hand. Tweets links, tweets rechts, tweets in het zuiden, uit de auto, in de Albert Heijn, op kantoor, op het toilet. Ik doe het overal. Twitter domineert mijn leven. Sinds de laatste relletjes in Den Haag met de val van het kabinet is het helemaal raak. Mijn Twittermachine lag op mijn nachtkastje. Frits Wester beïnvloedde met zijn tweets de stemming in mijn slaapkamer. En nu...ik Twitter me suf. Wil alles van iedereen weten. Vooral van interessante personen. Ik wil weten wat ze denken en waarom. Het lijkt wel of iedereen op Twitter vrijelijk zijn gedachten en meningen mag ventileren. En iedereen doet het, maar waarom? Waarom wil ik onbelangrijke, nietszeggende boodschappen het Twitterheelal in sturen?

Een paar onzinnige op een rij:

1. Ete (26 februari 2010) - totaal misplaatst en onzinnig. Iedereen gaat eten?
2. Kep nog steeds geen extra uur per uur (24 februari 2010) - Och menneke toch, vind je dat je het druk hebt? Loser.
3. Gevoelstemperatuur -37c...goeiendag (23 februari 2010) - inderdaad, het is in heel Nederland koud. Leer een vak.
4. Ik zit in een tweetflow, kan mn ogen niet van mn tel afhouden (20 februari) - Lekker belangrijk. Laten we een spoeddebat organiseren.
5. wat is draaiorgel eigenlijk in het engels? (7 februari 2010) - Dit heeft werkelijk nog nooit iemand zich afgevraagd. Mafkees.

Waarom? Wie heeft hier wat aan? Ik denk eigenlijk dat ik de enige ben die hier wat aan heeft. Een psychologische uitlaatklep. Ik mag tegen mijn oneindige publiek alles vertellen, een luisterend cyber oor voor mijn hersenactiviteit in de marge. Self healing? Therapie? Omdat nooit iemand naar mij luistert?

Toch leuk om nog eens door mijn Twitter archief van inmiddels 172 Tweets te lopen. Geeft een beetje een interactief levensarchief. Wel leuk dat mijn kinderen straks over 10 jaar nog op internet nog idiote regeltjes kunnen terugvinden die ik heb geschreven. Als dat alleen al één glimlach van hen zou opleveren is het eigenlijk al geslaagd.

Ik zie in mijn Twitterdossier dat ik ook wel eens filosofisch ben. Sjongejonge, wat een hoog insteken-overhalen-af laten glijden gehalte. Mijn top 3:

1. Gelukkig hebben we de voetbalplaatjes nog (20 februari 2010, na de val van het kabinet) - wel erg relativerend.
2. is er een plaatje van dromenland? (17 februari 2010, zei mijn dochter tegen mij toen ik zei dat ze lekker naar dromenland moest gaan) - iedereen z'n plaatje is anders antwoordde ik.
3. Zou er overal een weg naartoe zijn? (5 februari 2010, na lange tijd in de file) - tja...

Maar wel lekker om mij openlijk dingen af te vragen. Of zeg maar geïnspireerd te raken. Twitter. Dichterbij een voorheen onbereikbaar persoon kun je niet komen. Als Richard Branson op zijn telefoon een Tweet maakt over zijn ideeën over een groenere planeet, dan komt dat direct mijn systeem binnen. Het lijkt wel of het direct aan mij is gericht. En ik kan hem direct antwoorden! Dan komt mijn gebrabbel in zijn, ja in zijn, tweetbox terecht. Mijn gedachten, mijn mening, direct naar Richard Branson. In mijn ogen een van de beste entrepreneurs van de wereld. Ambitie en visie hebben die man, en de wereld, veel gebracht. En ik heb de mogelijkheid met hem te communiceren. Meningen heb ik ook al genoeg gegeven in mijn tweets:

1. Goh, De Vries mocht toch nog aan tafel bij de heren Van N. en Rottenberg die het heel gezellig vonden met Femke (22 februari 2010, tijdens de "bijzondere" ode van Van Nieuwkerk en Rottenberg aan Femke Halsema bij DWDD) - verraadt toch eigenlijk wel wat ik niet ga stemmen.
2. Wat een teleurstelling. NL kan dit nu niet gebruiken. Reputatie weg, Zucht, geen NL visionairs en nu wordt het pas echt een bende (20 februari 2010, na de val van het kabinet) - oprecht teleurgesteld dat er mensen zijn die "het grotere plaatje" niet wilden zien.
3. Het blijkt maar weer, linksaf is vaak een slechte weg. Voor deze keer ga ik akkoord met ontbossing. (18 februari 2010, tijdens het Afganistan debat) - zie punt 2.

Kan dit eigenlijk kwaad? Wat nou als ik besluit om weer te gaan solliciteren bijvoorbeeld. Ik denk dat ik zo gevonden ben met mijn meningen, onzin en filosofie. Krijgt die personeelsfunctionaris misschien wel een beeld van mij dat ik eigenlijk liever niet heb dat hij heeft. Het kan eigenlijk wel erg nadelig uitpakken? Zou dat? Ik weet het eigenlijk niet. Het is en blijft natuurlijk iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid wat je in je Twitteraccount uitspookt. Ook binnen Twitter zijn er natuurlijk al mensen die misbruik maken van de namen van anderen. Zij doen zich dan kennelijk voor als iemand anders en kunnen daarmee erg onplezierige situaties veroorzaken. Het is net de echte maatschappij zeg maar. Ik hoop dat Twitter hier iets mee kan want het is naar mijn mening echt een goede toevoeging aan de verinternettisering van onze samenleving. Een heerlijke communicator. Ik sluit af met mijn favoriete tweets en ga zo gelijk op www.twitter.com/fcpolleke een tweet maken dat ik dit stukje geschreven heb...de cirkel is weer rond.

1. L zegt: hee je moet je gordel aandoen...anders hebben we geen avontuur meer! (17 juli 2009, in de auto op weg naar Schiphol met mijn zoon) - het mooiste wat L en ik samen hebben ondernomen
2. "ik ben altijd vrolijk: kost niks en levert veel op." Het beste wat ik vandaag heb gelezen. Gerard van der Tweel spreekt me gelijk aan. (26 februari 2010, na het lezen van de Quote 500 op het toilet)
3. Want to see how the Aral Sea has dried up? New addition to our Images of Change gallery is from NASA's Terra. http://bit.ly/9uq418 (26 februari 2010, een retweet van Nasa) - oprecht bezorgd over hoe de mens de aarde parasiteert

Veel plezier met Twitter! Ik ga mn account refreshen en kijken of Maxime, Jan Kees, Richard, Remco, het Heineken House, Erben, Gio, Wilfried, Nasa, Frits, Jack en Matjevancouver nog iets te melden hebben.

Mijn Essentjes gaan niet naar E.off

2010-02-11T21:26:00.004+01:00

Nondeju. Hoe snel krijg je iemand tegen je merk. Ik leg net de telefoon erop, voor de zoveelste keer gebeld door een medewerker van een callcenter. Dit keer voor E.on, de gas- en stroomleverancier die natuurlijk het aller goedkoopst is! Ik had nog wel een goed gevoel bij dat bedrijf, kwam in al zijn uitingen wel professioneel en degelijk over. Maar wat een vervelend mannetje had ik aan de telefoon. E.on is voor mij verleden tijd.

"ja hallo meneer, ik bel u namens E.on, over uw gas- en stroom""Ja, je hebt gelijk" zeg ik, "ik heb gas en stroom. En ik ben niet geïnteresseerd in de stroom van E.on." "Wat zegt u? Wilt u dan lekker duur blijven doen in 2010?" Die toon bevalt me helemaal niet. Klik! weg ermee. Alsof ik mezelf moet verantwoorden dat ik al jaren goed zit bij mijn leverancier. Wat een arrogantie, vreselijk. Brand management, meneren van E.on, is op deze manier op een erg laag niveau aangekomen.

Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat het waarschijnlijk niet eens aan E.on ligt. E.on huurt een callcenter vol met studenten of uitzendkrachten die een opdracht krijgen en die willen natuurlijk scoren. Zij zijn het die de namen van hun opdrachtgevers te grabbel gooien en ik snap toch werkelijk niet dat een bedrijf als E.on dit toestaat. Kortzichtig, uit op korte termijn succes, nieuwe sales directeur die zijn baas wil imponeren. Listen guys: Een snel succes is leuk, maar een bedrijf bouw je op lange termijn. Je moet er zijn wanneer je klanten jou nodig hebben. Be steady and you will be rewarded. En dat zal gebeuren.

Dit soort praktijken is vooral zeer intimiderend voor de ouderen. Zij worden in de avond gebeld, zijn vaak al blij dat er iemand belt, en hebben nog niet de kans gehad te wennen aan de nieuwe omgangsvormen in Nederland. Ze willen netjes zeggen dat ze al jaren een betrouwbare leverancier hebben maar worden de discussie ingepraat dat ze eigenlijk opgelicht worden door de huidige leverancier. Nogmaals willen ze netjes de meneer van de energieleverancier zeggen dat ze eigenlijk niet willen maar de verkoper bijt zich vast. Hij moet nog 10 contracten scoren. Dit oudje, dat net nog Inspector Morse zat te kijken, is nu ineens prooi geworden. Mevrouw, het is na onderzoek gebleken dat uw leverancier al jaren de duurste is. U kunt maar beter overstappen want dat is gegarandeerd heel veel goedkoper. U bent een dief van uw eigen portemonnee! De eerste twijfel slaat toe, direct gevolgd door een haperende "nou dan zal het wel goed zijn". Er vanuit gaand dat die aardige meneer het beste met haar voor heeft. Niets is minder waar. Twee dagen later ligt een contract in de brievenbus. De overstap molen is in gang gezet.

Dit gebeurde dus bij mijn moeder. Ik na een paar dagen bellen, in ons geval met Essent. Maar ja, zo makkelijk als je een contract kunt afsluiten, zo moeilijk kom je eraf. Klantenservice gebeld. Ik (mijn moeder) ben per slot van rekening klant, al is het maar heel kort en volgens de Essent regels. En wat schetst mijn verbazing? Ik kan het contract niet per direct ontbinden, laat staan opzeggen? Ik raak door de ontkennende en onmeewerkende houding van de mevrouw van Essent in een frustratie. Hoe kan het nou dat mijn moeder ineens een contract heeft wat ze niet wil via een telefoongesprek? Ze heeft niet eens een handtekening gezet! En dan voer ik, namens mijn moeder omdat ik iets mondiger ben, eenzelfde telefonisch gesprek en ik kan ineens geen bindende afspraken maken? HALLO! WIJ WILLEN DIT NIET! Men is doof voor onze argumenten. Haha domme consument, jouw Essentjes komen lekker onze kant op en je kunt er niks meer aan doen. Dat is wat ze nog net niet zegt, maar wel bijna hardop denkt. En hop, zijn we weer ineens Essent. Ongelofelijk.

Ik ben vast niet de enige met deze frustratie. Tros radar en Kassa laten dat wel zien. Bellen, bellen, bellen. Direct klantcontact is wat de aanbieders van financieringen, kinderboeken, cd's en dvd's, loterijen, stroom en gas doen en mensen, vooral kwetsbaren, met (financiële)problemen opzadelen. "De klant wil contact!" Galmt het door de conferentiezalen met alle aankomende telemarketeers in opleiding. De waarom-vraag wordt niet gesteld. Het antwoord laat zich desondanks raden: voor de bonussen van de sales directies? Ongehoord. Onprofessioneel. Onzuiver. Ja, zelfs onethisch. E.ongelofelijk.

E.on, klik!.....You are E.off.

Schumacher is mijn held.

2010-02-07T13:51:00.009+01:00

Vorig seizoen heb ik geen enkele grand prix gekeken. En ik heb er niks aan gemist. Er zijn geen persoonlijke vetes in het startveld, iedereen is zo aardig voor elkaar geworden? Lelijke auto's. Oerlelijke rijdende reclameborden. Bah! Veel te brede voorspoilers waar bijna de hele auto achter verdwijnt. Een hele kleine achterspoiler waardoor de auto geen enkele vette uitstraling meer over heeft. Lelijke dichtgemaakte velgen waardoor het lijkt of de auto's over het asfalt glijden. Slechte "Brand awareness". Wat is dat nou? Antwoord: de reden dat ik van F1 fanaticus ben afgegleden naar F1 criticus cq F1 dodger. Alles wat F1 is ga ik uit de weg.

Mijn hoogtij dagen waren de tijden met die duitse veelvraat kampioen, Mika Hakkinen en ja, ook Jos Verstappen. Toen was F1 voor mij interessant. Ook toen Christijan Albers en Robert Doornbos meededen keek ik nog graag. Destijds zette ik al in de nacht de wekker om naar de kwalificatie te kijken, laat staan de hoofdraces. Ik zoog alle informatie op wat maar een beetje met F1 te maken had. Wie had er nieuwe sponsors, wie had nieuwe updates op de auto's, in de motoren. Ik zat te springen in bed als een klein kind. Gillen bij een schitterende inhaal aktie, een verhoogde hartslag bij elke start. Gewoon absurd. De laatste keer dat ik van plezier krijste was de race in 2008 in Brazilie waar Hamilton in de laatste ronde Timo Glock inhaalde en daarmee wereldkampioen werd. Ik zag het al voordat Olav Mol het zag en was al met gebalde vuisten met kussens en dekbedden aan het gooien, alvorens mijzelf weer rust op te leggen. Fantastisch om het verstommende juichen in de Ferrari box te zien die dachten dat Massa kampioen was. Nog steeds was er een bijzondere anti Ferrari erfenis overgebleven vanuit de Schumacher tijd. Ik kan er nog met veel plezier aan terugdenken. Een rare kinderachtige afwijking van mij...racen met autotjes.

Mijn aversie tegen Ferrari kwam voort uit mijn hekel aan die duitser. Het trok mij weer elke keer naar de tv om maar weer te hopen dat hij niet zou winnen. Zo vaak ben ik teleurgesteld, maar die paar keren dat het hem niet lukte, zorgde er bij mij voor dat ik er weer een half jaar tegen kon om de tv weer uit te zetten voordat het duitse volkslied begon. Ik was blij dat ie stopte Wat had ik een gruwelijke hekel aan de F1 coureur Michael Schumacher. Ik rookte daarom geen Marlboro en ik weigerde een telefoon abonnement van Vodafone. Te stom voor woorden natuurlijk, dat was mijn jeugdig enthousiasme zeg maar.

Zijn ultieme wil om te winnen. Hij deed er werkelijk alles voor. Goede voorbereiding, fysiek optimaal. Een winnaarsmentaliteit die geen grenzen kent. Mijn problemen met Schumacher zijn begonnen met zijn akties tegen Damon Hill in 1994 in Adelaide en tegen Jacques Villeneuve in 1997 in Jerez: .
Later in 2002 nog de schandelijke vertoning in Oostenrijk met Barrichello, die niet mocht winnen en in 2006 het kwalificatie incident in Monaco. In de laatste kwalificatieronde was Alonso zeer snel en op weg om de pole position te pakken. Schumacher veinsde een stuurfout en zette zijn auto zodanig op de weg dat Alonso zijn ronde niet af kon maken. Vele malen ben ik in woede ontstoken over zoveel onsportief gedrag. Maar hij was wel goed. Dat zie ik nu ook wel weer. De beste van alle tijden. Mentaal, fysiek en technisch was hij superieur aan alle uitdagers bij elkaar (nooit gedacht dat ik dit ooit over Schumacher zou kunnen schrijven). Een klasse apart. Respect.

Als ik er nu op terugkijk was het dus eigenlijk Michael Schumacher die mij naar de buis trok. Ik was altijd voor zijn uitdager. Eerst Hill, toen Villeneuve, toen Hakkinen en Coulthard en later Montoya en Alonso. Tussendoor reed Jos Verstappen ook een paar schitterende races, met natuurlijk Maleisie 2001 als hoogtepunt. Al waren voor mij Oostenrijk 2001 en Monaco 2001 ook leuk om te kijken en later te lezen dat Verstappen het meeste inhaalakties van iedereen had. Met name zijn start was verbluffend, daar pakte hij vele plaatsen. Een type agressieve coureur met ballen waar ik op dat moment graag naar keek. Maar Schumacher maakte de F1. Hij maakte dat er uitdagers waren en dat het elk jaar wel weer spannend was. Ik moet hem eigenlijk bedanken voor de tijd dat ik met plezier naar F1 heb gekeken.

En dan ineens, het grote nieuws. Schumacher komt terug, in het fabrieksteam van Mercedes. En plotseling is mijn interesse weer gewekt. Ik ben zowaar weer geinteresseerd in F1. Verrek, ik realiseer me dat ik Schumacher weer wil zien rijden. Ik wil het gewoon weer zien. Ik kijk F1 door Schumacher. Het moet niet gekker worden. Maar ik kijk nu al uit naar de battle tussen Alonso, Schumacher en Hamilton. Dat gaat het volgend jaar worden. En dat wordt spektakel!

Ik heb Schumacher alweer een paar keer gezien op tv en op internet. Nu zie ik het in hem. Hij is naast een winnaar ook een groot liefhebber van de sport. Hoe hij erover praat spreekt boekdelen. Hij praat als een kind als hij over het gevoel van het rijden in een F1 auto praat. Hij kan het gevoel niet missen. En ook de F1 kan hem niet missen. Ik durf em wel aan. Schumacher is volgend jaar de redder van de F1 en de kijkcijfers...ik kijk weer mee!

Help de gebroken Haitiaan!

2010-01-21T21:11:00.007+01:00

Er is geen ontkomen aan. De Nederlanders hebben elkaar weer gevonden. We moeten helpen. En dan doen we dat, met z'n allen. Ik denk dat iedereen de beelden wel heeft gezien. Wat een ellende, wat een triestigheid. Radeloosheid, waanzin, chaos. Wij kunnen het ons niet voorstellen wat daar gebeurd is. Ik kan het me niet eens voorstellen hoe ik me dat moet voorstellen.

Hoe kun je je ook verbeelden dat je in één klap je kinderen verliest, je vader, je moeder. Je huis. Je hele familie, waar je je de vorige dag nog de warmte van verbondenheid mee hebt gedeeld. Nu ben je als enige over en zie je de verscheurde lichamen van je geliefden. Of je bent ze kwijt. De liefde van je leven is verdwenen. Alles wat jou heeft gemaakt tot wie je bent is weg. Je realiseert het je. De vrouw die jou kent, waarvan je houdt, de enige vrouw die je echt kent en waarmee je je meest kwetsbare gevoelens mee hebt gedeeld. Ze is weg. Ze zal je niet meer omarmen. Nooit meer. Je hebt samen gelukzaligheid gekend, levensgeluk en innige euforische gevoelens. Je hebt samen kinderen. De band die je met niemand anders hebt, onze kinderen, ons levenswerk, ons geweldige gezin, de mensen die mijn bestaan rechtvaardigden. Ons leven en ons huis samen opgebouwd. Ons veilige huis en het leven dat er was is niet meer. Een moment van realiteit in je paniek. Je wilt er zelf ook niet meer zijn. Je dochter, die je de vorige week hebt leren fietsen. Haar fietsje heb je verfrommeld teruggevonden onder het puin. "Papaaaaa!" zul je haar nooit meer blij horen roepen als je thuiskomt. Gisteravond was de laatste keer. Haar stemmetje echoot in je hoofd en verstomt. Je breekt, alle kracht vloeit uit je. Je valt op de grond en wilt je verstoppen in je verscheurde hemd. Gaat niet. De aardbeving gaat niet weg. Dan zie je tussen het puin ineens de kenmerken van het gezicht van je zoontje. Zijn ogen zijn dicht. Het gegil om je heen maakt plaats voor stilte in je. Heeft hij pijn gehad toen het huis ineen stortte? Heeft hij om me geroepen? "Help! Papa! Help!" Waren dat zijn laatste woorden? Papa kon altijd helpen maar nu niet. Papa kon niet helpen. Was ik er maar geweest, dan had ik kunnen proberen om hem te helpen. Gisteren heb ik voor het laatst met hem gelachen, om zijn onschuld. Mijn maatje. Nooit meer zijn warme lijfje tegen mij aan en die kleine armpjes om mijn nek. Ik zal niet meer het geluk kennen dat het me geeft om te weten dat ik belangrijk voor iemand ben. Ik ben niet meer belangrijk, voor niemand. Ik heb verdriet. Heel veel verdriet. Hoeveel kan een mens verdragen?

Wat een slechte film. Dit is niet leuk. Op de waarom vraag krijgen wij van niemand antwoord. Bad things happen to ordinary people all over the world, everyday, for no reason. Dat is het enige dat ik ervan kan maken.

Ik ga proberen mijn verdriet af te kopen. Maar mijn egocentrische verdriet kan niet tippen aan de klappen die de Haitianen hebben gekregen. Giro 555 kan wellicht iets doen voor hen, al zou ik niet weten wat. Het puin opruimen. Maar het meest waardevolle kunnen wij ze ook niet teruggeven. De verscheurde gezinnen kunnen ook wij niet meer in elkaar zetten. De mensen in Haiti. Ik hoop dat ze over enige tijd weer hoop krijgen en toekomst zien.

En wat zie ik? Heel veel Nederlanders die het heel erg goed hebben en die dat maar al te vaak vergeten. Doe wat je kan. 555.

Tigers baseball

2010-01-17T18:31:00.007+01:00

Het gaat weer beginnen. Het is aan het kriebelen. De sneeuw verdwijnt, de zaaltrainingen voor onze Tigers komen er weer aan. Het nieuwe honkbal seizoen staat weer voor de deur. Ik ben één van de bewoners van Nederland die de magie van honkbal heeft gezien. Eigenlijk heb ik een hekel aan het woord honkbal, baseball is een betere benaming in mijn optiek. Die naam vat ook exact samen hoe het spel gespeeld moet worden. Lang heb ik zelf actief "the game" beoefend, vooral in mijn jeugdjaren heb ik grote successen gekend, althans, dat vind ik zelf. Kun je nagaan, nu 20 à 25 jaar later staat het nog op mijn netvlies. Baseball heeft mij veel gebracht. Veel geluk gehad ook. Ik ben er zomaar ingerold. Het honkbalveld was vlakbij ons huis. Ik had in die tijd ook het geluk dat de teams waarin ik zat doorspekt waren met talent, en dat er iemand was die dit talent eruit kon halen. In feite door niet anders dan ons stimuleren en de juiste nuances leggen. Onze coach zorgde ervoor dat wij het leuk bleven vinden. Fun. Niet te verwarren met leuk tijdverdrijf, nee, wij vonden het oprecht leuk om te doen. Beter worden. Al wat onze coach hoefde te doen was onze honger naar meer te voeden. Simpel. Het leidde tot twee finales om het Nederlands kampioenschap. Dat heb ik toch mooi maar bereikt, samen met mijn teamgenoten.

Nu mag ik zelf 7-8 jarige hongerige mannetjes coachen, samen met een teamgenoot van vroeger. De Tigers hebben ze zichzelf genoemd. We gaan alweer het derde jaar met elkaar in. En ik moet bekennen, ik vind het erg leuk met die Tigers. Leuke leeftijd om mee te werken. Net zoals het vroeger kriebelde als het kerstdiner geweest was, kriebelt het ook nu weer om met de Tigers aan de slag te gaan. Zijn ze groter geworden? Is hun motoriek weer verfijnd? Hoe zal het gaan met gooien en vangen? Hoe hongerig zijn ze naar de knuppel en de bal en hoe kan ik ze blij maken met een leuke training?

In de tussentijd, tussen de laatste training en de komende training, ben ik nog een keer naar Amerika geweest en heb mij bij Barnes & Noble in Baltimore gestort op de sportboeken afdeling. Er moet toch wel een boek te vinden zijn dat mijn stijl van trainen kan aanvullen? Toch wel een boek of honderd over baseball. Veel verhalen, veel biografieen. Moet ik niet hebben. Ik zoek een boek dat past bij mij en bij mijn gedachten over baseball voor kinderen. Het moet leuk zijn, het moet fun uitstralen. Elke oefening moet een spel zijn waardoor de kinderen niet in de gaten hebben dat ze aan het trainen zijn. Hoe kan ik de spanningsboog van die mennekes optimaal benutten? Hoe blijf ik ze boeien? Niet door ze naast elkaar te zetten en ze over te laten gooien dus. Games, aktie, trainen en fun.

En toen pakte ik raak. Coaching youth baseball the Ripken way. De eerste paar regels boeiden me al en ik kon eigenlijk niet wachten tot ik weer in het vliegtuig zat om het te lezen. Het brandde ruim twee dagen in mijn rugzak. En jawel, in het vliegtuig in één keer uitgelezen. "Interessant boek zeker?", zei de stewardess na anderhalf uur. "Ahum, ja nogal."

Maar ja, dat is het ook. Er staan naast veel baseball fundamentals ook veel didactische aandachtspunten in. Prettig was om te lezen dat de filosofie die ik toch al wel aanhing op een aantal punten benadrukt werd. Hou het simpel en leuk. Actieve trainingsstof met wedstrijdelement die ervoor zorgt dat de mannen niet in de gaten hebben dat ze ook echt aan het trainen zijn. En ik geef eerlijk toe, ik heb er veel plezier aan om me aan het niveau van de Tigers aan te passen...let's play! De broers Cal en Billy Ripken hebben nu door heel Amerika clinics om de sport te ondersteunen. Ook zij hebben veel aan baseball te danken, en willen dat doorgeven aan kinderen, en dan over de hele wereld. Mooi doel, ik doe wel mee. Kijk maar eens op www.ripkenbaseball.com.

Maar goed, we moeten voor volgend jaar ook wel serieuze doelen hebben. Nu misschien nog wel zonder dat de Tigers het in de gaten hebben. Zoals ook Cal Ripken Sr. beschrijft: "baseball is a simple game with bats, balls and people." En nog beter: "The team that plays catch the best wins." En zo is het ook. Slaan is leuk, maar goed vangen en gooien wint wedstrijden. Daar gaan we dus aan werken. Dat is in mijn optiek eigenlijk het belangrijkste punt van wat het boek mij benadrukte. Vangen, gooien, vangen, gooien, vangen, gooien. Van daaruit ontstaan de mooie akties vanzelf. Je kunt geen moeilijke akties leren door moeilijke akties te trainen.

Maar ook, motoriek is voor die kleine mannen gewoon erg belangrijk. Hoe snel kun je bewegen, hoe snel kun je van richting veranderen. Lichtvoetig bewegen, snelle en accurate motoriek. Afgelopen zomer heb ik een ijshockey coach ontmoet, op de camping. We raakten in gesprek over trainingen en jeugdsport. En hop, weer wat geleerd. Explosiviteit is bij ijshockey ook erg belangrijk, snelheid, draaien, springen, remmen. Eigenlijk ook wat in honkbal en veel andere sporten komt kijken. En wat is een hulpmiddel dat zij gebruiken? De Speedladder. Nooit van gehoord. Een heel eenvoudig laddertje dat je op de grond legt om voetenwerk te trainen. Het wordt in heel veel sporten gebruikt. Ik heb er gelijk maar eentje aangeschaft om het eens te proberen bij de Tigers. Daar kunnen we weer lekker wat wedstrijdjes mee doen!

We gaan er weer een leuk jaar van maken. Lachende gezichten, trotse blikken. Daar gaan we voor. Op naar de Little League World Series!

Sonja.

2010-01-07T19:54:00.005+01:00

Ik heb een erg leuk leven. Alles voor elkaar. Leuke vrouw, kinderen, werk, gezondheid. Alles zit mee. Dan heb je wel eens de tijd om om je heen te kijken en zien dat je eigen leven zeker geen aanleiding is tot klagen. Vandaag was daarvan weer een leuk voorbeeld.

Vanwege mijn werk kom ik nog wel eens bij mensen thuis. Vandaag dus ook. De ontmoeting startte met een brievenbus gesprek. "Wie is daar?" klonk het krakkemikkig vanachter de deur. Nadat ik gebukt en op mijn knieën (het was zo'n heeele lage brievenbus) had duidelijk gemaakt dat het goed volk was werd ik binnen gelaten. Een heel oud vrouwtje van een jaar of 85 schat ik. Nog opgemaakt, net iets teveel lipstick, en net iets te rood. Ze doet in ieder geval nog haar best zeg maar. Rug gekromd, rechterbeen iets naar binnen, trekkebenen en hangend over een blinkende rollator. Pleisters over alle vingertoppen. "Ga oe gang moar" zei ze tegen me toen ik uitlegde wat ik kwam doen. "Dan begin ik boven!"

Ik naar boven. Wat een gedateerd huis. De trap was bekleed met een bonte vloerbedekking uit de begin 70er jaren. Even langs de traplift, en hop, ik was boven.
Terwijl ik boven mijn klusje doe hoor ik beneden gemompel. "Joa zeg, nee, nee nee. Dat weet ik niet hoor. Wat moet ik daar nu mee? Nou Sonja, weet jij daar nog wat van? Nee he, dat dacht ik al?", gevolgd door een diepe zucht. En dan: "wag es eve, ik heb hier iemand. Wag eve Sonja". Ik hoor gestommel en een piep dat ik herkende van de rollator die zich aan het verplaatsen was.
"Meneer, loester es eve", klonk er in het trapgat. "Riep u mij?" taal ik naar beneden. "Ligt mij roze pyama op mijn slaapkamer? U moet even kijken." Ik niet te beroerd om even te kijken, immers, mevrouw heeft erge moeite om boven te komen en wil zich de rit met de traplift besparen. Ik loop terug naar de evenzo gedateerde slaapkamer, gedecoreerd met mariabeeldjes en palmtakjes. Niks dat lijkt op een roze pyama, en dat roep ik ook terug naar beneden. "Ook niet onder mijn kussen, kijk nog eens?" Ik onder het kussen kijken. Nee hoor, geen roze pyama. Alleen een stuk of zes prentkaarten met afbeeldingen van Maria en andere reeds heilig verklaarde geestelijken. "Oei, als je het daar van moet hebben..?", zei de stem in mijn gedachten, maar toch is het wel mooi dat iemand kracht put uit het geloof.
Ik keek zomaar bij een wildvreemde onder het hoofdkussen, en daar lag iets heel erg persoonlijks. Snel alles weer netjes recht getrokken alsof er niemand dit "geheim" gezien had.

Terug bij het trapgat aangekomen roep ik naar beneden dat ik de pyama toch echt niet kan vinden. "Kijk eens in de zwarte kast!" wordt er vanaf beneden verordonneerd. "Mevrouw, kan ik zomaar bij u in de kast kijken?" "Ge was toch goed volk!" klonk het licht geagiteerd. Ik kijken en zie een paarse pyama, geen roze. Was niet wat ze zocht.

"Wag maar, ik kom zelf wel. Kun de me even opvangen boven?" Ze komt dus met de traplift naar boven. Herkenbaar geluid maakt die traplift. Daar komt ze. Ze houdt haar rechter been stijf recht. "Ge moet even helpen om mijn been om de trapboom te trekken." Ze klopt met haar knokkels op de achterkant van haar been. "toktok" klinkt het. "Das gips. Ben gevallen in de badkamer, knie gebroken en ook mijn heup. Wil je het zien?" "Nee hoor mevrouw, ik weet wel hoe een spalk eruit ziet, die hoeft u niet te laten zien. Ik geloof u." "Welnee, das geen spalk, das gips hoor! Hier kijk maar." Ze begint haar broekspijp op te rollen. "Ik trek em niet uit hoor", zegt ze er nog even achteraan.

En toen kwam het. De lijst met de mankementen en de kwalen. Ze had een ongeluk met haar scootmobiel gehad. Het gas bleef hangen. Ze had nog met enige stuurmanskunst een aantal fietsers en voetgangers omzeild, maar was uiteindelijk gelanceerd over een stoeprand. Knie gebroken en 6 maanden in het ziekenhuis gelegen. Was ze net een maand thuis, was ze gevallen in de badkamer, weer knie gebroken en haar heup gebroken. Pennen in de heup en de knie weer opgelapt en weer naar huis. Sindsdien stond haar been wat naar binnen. Ze was sinds een maand weer thuis.

Ik help haar uit de traplift. "Goh mevrouw, dat is heel wat. Dat u nog zelfstandig thuis woont. Een hele prestatie." Mevrouw pakt haar tweede blinkende driewielige rollator. Naar de slaapkamer. Ze pakt haar hoofdkussen op. "Ge bent geen leugenaar. Hier ligt niks". Hup weer achter de rollator, naar de andere kamer. Naar de zwarte kast. Geanimeerd kijk ik wat er gaat gebeuren en maak wat conversatie met haar. Wat een taaie! "Jaaaa, och kijk nou. Zeven keer verhuisd, daar wordt zo'n kast niet beter van" zegt ze terwijl ze heel lenig een frommeltje van de grond oppakt en sierlijk in de prullenbak deponeert. De deuren van de zwarte kast hangen er inderdaad wat triestig bij. "Nee, hier ligt ie ook niet, oe had gelijk". "Schandalig van die bakken hè. Ze hebben vandaag de bakken niet opgehaald." Bakken? Die oudjes maken overal een probl...., klonk het binnen mijn hersenpan totdat ze zei: "Ik heb ook een chronische darm aandoening. Ik blubber nogal eens zo'n ding vol". Ze wijst naar een best grote kartonnen doos vol met incontinentie materiaal. Grote Tena's, hele grote. "Mn bak is vol." Haar andere bepleisterde hand wees naar vuilniszakken met volgeblubberde Tena's. "Ja, dat is erg vervelend", zeg ik ietwat hakkelend.

Ze loopt met haar rollator langs me, met haar linker achterwiel over mijn tenen heen. Alsof ze er niet staan. Pittig vrouwtje nog. Ze stopt op de overloop en kijkt me met haar oude, bewaterde blauwe ogen aan. "Ik heb een goede hulp hoor, maar ze vindt het kennelijk leuk om mijn pyama te verstoppen". Ze loopt door voorbij het trapgat. "Gaat alles goed Sonja?", wordt nog even naar beneden geroepen. Geen antwoord. Naar de badkamer. Ik wacht. Twee minuten later een vreugdekreet. "Onder de handdoeken! Kom eens hier. Leg de pyama maar in mijn kast." Inmiddels al erg tam geworden pak ik de pyama aan. "Leg maar in de witte kast." "Weet u het zeker mevrouw? Straks raakt u het weer kwijt." Ik krijg alleen maar een blik vanuit de waterige blauwe ogen. Ik zeg maar niks meer en leg de roze pyama op de beige trui in de witte kast.

Ik kom terug op de overloop. Mevrouw stond alweer bij de traplift. "Loop maar vast naar beneden, dan kunt ge me beneden opvangen." Ze zegt het alsof ze zo naar beneden komt duiken. Ik loop naar beneden, eerst nog even haar stijve been om de trapboom trekken natuurlijk.

Ze komt op haar stoel op de traplift naar beneden. Ik wacht op haar om haar beneden een handje te geven om rechtop te kunnen staan. Ik maak mijn klusje beneden nog even af. Mevrouw gaat aan de tafel in de keuken zitten. Wel moet ik nog even een keukenrol van de keukenkastjes pakken. Ik moet nog even naar buiten en bij binnenkomst zit mevrouw pleisters te sorteren. "We gaan zo een boterhammetje eten Sonja, nog even wachten. Al mijn pleisters door de war. Grote bij de grote, kleine bij de kleine. Wat een bende." Ze laat me haar vingers zien. "Wat vind de daar nu van. Als het erg koud is gaan mijn vingertoppen bloeden." Ook dat nog...het is allemaal wat met deze taaie. "Ik woon hier alleen, nou ja alleen, samen met Sonja." Wie is toch die Sonja? Enfin, ik ben klaar met mijn klus. "Mevrouw, ik ga er weer vandoor. Ik wens u nog een hele fijne dag, en doe de hartelijke groeten aan Sonja." "Dank oe wel. Ik zal aan oe denken vandaag." Ik knik beleefd naar haar en loop door de gang. "Sonja, kom es hier!" wordt er geroepen uit de keuken. Vanuit de woonkamer schiet een keeshondje door mijn benen.

Lachend trek ik de deur met de lage brievenbus dicht. Een bijzondere ontmoeting. En Sonja? Die heeft een hele belangrijke functie bij dit taaie dametje. Ze gaan samen een boterhammetje eten.

Van golven naar de kerst

2009-12-25T14:03:00.003+01:00

Zomaar wat plaatjes schieten. In oktober jl. was ik een aantal keren in Westkapelle voor mijn werk. Leuk stukje Nederland om gewoon te zijn. Daarnet zat ik mijn foto's nog eens te bekijken en mijn gedachten dwaalden weer af naar die dag.

Het was erg winderig die dag en nadat ik mijn klus had afgerond, het bekijken van een monumentaal keermuurtje dat op instorten stond, ben ik nog even over het strand gelopen. Langs de Zeeuwse Riviera. Uitwaaien, kop in de wind. Op zoek naar een kopje koffie. Gewoon ook lekker buiten op het terras van een van de strandtenten genuttigd. Kijken naar de zee. Dat is toch ook een gek verschijnsel. Elke keer die golven. Strand op, strand af. Al duizenden, miljoenen jaren. De aarde is in beweging, onder invloed van de maan en zon. Dat water is eigenlijk een onuitputtelijke bron van energie. Zoals ik op school nog heb geleerd: de energie uit massa en snelheid, kinetische energie, is (phonetisch) een half emveekwadraat. De massa van het water is immens, en die massa is in beweging. In feite een energiebron die daar gratis op het strand loopt aan te spoelen. Prachtig. Nu nog de juiste technologie en de politieke wil om hier een exportproduct voor Nederland van te maken.

Maak hier gewoon eens een politiek technisch platform voor en investeer potjedikkie! Megakansen liggen hier te wachten. Alle initiatieven die er al zijn bij elkaar vegen en een doel stellen: heel Nederland aan de getijde energie. Je komt niet van je platform af tot je het geregeld hebt....ik draaf weer door.

Er zijn al een aantal goede initiatieven op dit gebied. Zelfs in Zeeland, in het duurzame deel van Borssele. Gesubsidieerd door de EU. Maar voor mijn gevoel toch net weer iets te kleinschalig. Maar, niet ontevreden zijn! De eerste schreden naar onafhankelijkheid van olie zijn gezet! Onafhankelijkheid van olie betekent het einde van heel veel politieke conflicten. Dan hoeven we alleen nog de religieuze conflicten aan te pakken!

Wat is de wereld toch simpel in mijn gedachten. Totdat je weer de maatschappij in stapt...mensen maken het elkaar toch zo moeilijk...

Van golven op het strand naar de kerstboodschap van Pakalumemo: Als je goed bent voor een ander, dan is ie goed voor jou. Het begint allemaal bij jezelf!

Gelukkig kerstfeest en een gezond 2010!

Encounter with mr. Parkinson (6)

2009-12-14T20:34:00.004+01:00

Exelon werd het dus. Dat moet het middel zijn waarmee mijn vader weer wat pep moet krijgen. Het zal wel, ik heb er geen verstand van. Zijn geheugen functies waren gewoon slecht. Hij werd passief, zat stiekem achter zijn krant te slapen, lege blik. Vaak verwarden wij (mijn moeder en ik) dit passieve gedrag met een off-periode. Maar nu achteraf zie ik dat het eigenlijk dementie was. Die off-perioden camoufleerden eigenlijk zijn geestelijke problemen. Toen heb ik er geen moment bij stilgestaan dat dit ook nog eens mijn vader zou raken. Niet willen geloven, niet willen weten denk ik eigenlijk dat wij hem ook nog eens geestelijk zouden kunnen kwijtraken. Ik vond Parkinson alleen al wel genoeg voor hem. Dat verdiende hij al niet, laat staan dementie. Al wist ik daar toen maar heel erg weinig van. Een jaar of twee-drie geleden heb ik het boek Hersenschimmen van J. Bernlef gelezen. Mijn schoonmoeder had dit boek gelezen en door haar enthousiaste verhaal over dit boek (nog bedankt daarvoor Oma!) ben ik het eigenlijk ook gaan lezen. Ik betrapte mezelf erop dat ik hoofdpersoon Maarten Klein eigenlijk las als zijnde mijn vader. Prachtig boek waardoor je eigenlijk meegevoerd wordt in de gedachtengang van de hoofdpersoon. Een heleboel dingen die in het boek gebeuren begrijp je niet, en je begrijpt niet dat Vera (de echtgenoot van Maarten Klein) ook veel gebeurtenissen niet begrijpt. Je wordt ingeleid in de dementie-logica. Een boek vol informatiegaten, eenzaamheid en onbegrip, wat exact vertelt wat dementie eigenlijk inhoudt. Ik kan het van harte aanbevelen.

Maar goed, ik had destijds niet in de gaten dat mijn vader naast Parkinson patient ook dementie op zijn bord had gekregen. Wij verwarden het dus als een deel van de Parkinson. Bijwerkingen van al zijn medicijnen? Zijn cognitieve capaciteiten gingen gewoon achteruit. In zijn off-perioden was hij niet alleen "off", maar ook "away". Achteraf zie ik dat Dr. Janssen-Steur dit in de gaten had. Diagnosetechnisch was dit gewoon goed. Geen operatie, te gevaarlijk voor zijn brein. Wel een medicijn. Het zou kunnen helpen. "We gaan het doen!" dacht ik op dat moment. Gelijk naar de apotheek en dezelfde dag de eerste pil nemen!

Exelon. De bijsluiter vertelt dat het middel gebruikt wordt bij de behandeling van dementie bij Parkinson patienten (ook toen nog dacht ik dat dat niet over mijn vader ging). Exelon kan anticholinerge geneesmiddelen beïnvloeden. Weet ik veel wat dat betekent? Allergisch voor rivastigmine? Nooit van gehoord. Die bijsluiter klinkt alleen wel alsof het een pittig pilletje is. Maar ja, een beetje pit was nou net wat ie nodig had. Huppekee, gewoon nemen dus.

Maar ja, dat viel dus even tegen. Gelijk na de eerste dag bijzondere nieuwe hallucinaties, waanbeelden. Samen met ma aan de keukentafel voor het boterhammetje het eerste vege teken: "ik mag niet eten van de bisschop". Armen over elkaar en alleen maar kijken naar zn hapje. Meer beweging was er niet in te krijgen. Moeder praten als brugman, maar geen hap ging erin. In de daaropvolgende nacht was ie niet in bed te houden. Het was noodtoestand in het hoofd van mijn vader. Geen touw aan vast te knopen, onrustig, onherkenbaar en wij waren onherkenbaar voor hem. Levensechte paniek. Achterdocht over onze goede bedoelingen. Wij zouden hem in de cel gooien en hem als een ketter behandelen. Het leek weer op de tijd dat hij met een hersenvliesontsteking in het ziekenhuis lag. In 1994 was dat. Toen moest hij de burgemeester spreken. De stad was in gevaar. Angst.

Maar stel je eens voor: jij ziet waarachtig levensgevaar en iedereen die je ervoor wilt waarschuwen zegt tegen je "welnee joh, dat is helemaal niet aan de hand. Jij denkt dat dat gebeurt, maar kijk maar om je heen, er is niks aan de hand!" en jij ziet een kolkende watermassa door de straten van de stad spoelen en je weet dat er nog meer gevaar aankomt.
Of je wordt wakker in je bed maar je denkt dat je in een oude verlaten kerker ligt op een klamme houten plank. Je wilt weg, maar alle deuren zijn dicht. Dan ineens hoor je mensen een trap op komen lopen. O jee, ze hebben gehoord dat ik wil ontsnappen. Bewakers, barbaarse bewakers. Ze komen om me een lesje te leren. Hee, een gordijn, ik ga erachter staan. Als ze me maar niet zien. En als ze me pakken zal ik me verdedigen! En ja hoor, mijn moeder werd stevig rond haar polsen vastgepakt. Een half uur lang. Zonder los te laten. Niet te overtuigen.
Zomaar wat belevenissen in het hoofd van mijn vader. Levensecht gewoon.

De Exelon leek het dunne lijntje waar mijn vader in cognitieve zin op liep bruut door te knippen. Het stond dan wel in de bijsluiter, maar toch, het was wel heftig. Ik bellen naar Enschede. Ik moest Dr. Janssen-Steur te pakken zien te krijgen. Het lukte niet. Kreeg hem niet te pakken. Hij belde niet terug. Zal het wel druk hebben? Er is toch altijd wel even tijd om te bellen? Zeker als je patient ver weg woont. Weer gebeld. Geen resultaat. Machteloos. Wat moeten we doen? Doorgaan met die pillen? In de bijsluiter staat dat in het begin de bijwerkingen zwaarder zijn en dat dat minder wordt als het lichaam eraan went. Zomaar stoppen mag ook niet. Moet je met je arts overleggen. Maar die belt niet terug en als wij bellen is ie er niet. Help....again....help!

From Paris to Middleburg, Virginia (2)

2009-11-29T21:44:00.011+01:00

Hoppekee, de US-50 op. Richting Paris. Dat is de eerste stop op de route. Alhoewel, de landerijen links en rechts van mij hebben een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij. Ik moet gewoon even een toeristische route pakken. Ik heb toch mijn Hertz NeverLost GPS systeem bij me. Het ding ziet er niet uit, maar het wijst me de weg zeg maar. Elke afslag wordt alleen 6x met een soort tandartszoemer aangekondigd, maar allez. Het functioneert.

In de ankers! Ik zie een afslag naar rechts. Dat kan dus daar. Vanaf de US-50 gewoon haaks rechtsaf een zandpad op. Hee, een wildrooster. Even doorrijden. Hee, allemaal pamfletten. Even kijken wat erop staat. "NO HUNTING". Das geen probleem. Ik kan verder. Het is per slot van rekening een weg. Volgende pa mflet. Even kijken. "NO TRESPASSING". Dat klinkt al wat minder vriendelijk. "PRIVATE PROPERTY". Er is evenwel in de horizon geen enkel huis of schuur te bekennen. Alhoewel nog onder de indruk van de pick-ups met de NRA stickers besluit ik toch nog even door te rijden. En toen werd ik gewoon even stil. Ineens een stel herten voor mijn auto?

Tja, mooie natuur. Maar, toch maar omgedraaid. Ik pak wel een ander weggetje. En ja hoor, bij de volgende afslag "mocht" ik gewoon doorrijden. Het is ongelofelijk eigenlijk. Zo van de snelweg de natuur in. Geen auto te bekennen. Alleen hekwerken, houten hekwerken. Kilometers...ahum...a lot of miles van deze hekken. Om het vee, de paarden en de landerijen af te kaderen. Het bestaat dus echt, deze ranches met het lijkt wel oneindig veel land. Ik heb er uiteraard wat impressie foto's van gemaakt.

Hartstikke mooi allemaal. Rustig, stil, sereen. Er straalt ook een zekere rijkdom vanaf (je moet immers al een fortuin bezitten om een hek om je land heen te kunnen zetten...). Maar zonder gekheid. Het voelt heel raar, ongrijpbare, onaantastbare eigenaren die vanachter hun hekken in de grote huizen en bijgebouwen (de oude slaven verblijven!) de wereld regeren? Wat gebeurt daar allemaal achter die, toch wel imposante poorten? En ik heb er wel heel veel gezien op mijn korte toeristische detour. Grote, echt hele grote poorten en heeele lange opritjes...wie zet het vuilnis buiten en neemt de krant weer mee?

Er zit veel historie hier, veel historie met een duister randje. Tabaksplantages waar de slaven op werkten. Dat gebeurde hier. Het is er niet meer, maar toch, bij wat navraag blijkt dat het rassen verhaal hier nog wel een rol speelt, ook al is het heel lang geleden. African Americans wonen in deze contreien nog niet heel veel...pijnlijk? Ligt Nat Turner nog zwaar op de maag?

From Paris to Middleburg, Virginia (1)

2009-11-26T21:42:00.009+01:00

15 minuten, hooguit. Vorige week heb ik het gedaan. Een leuk ritje gemaakt door de countryside van de USA. Stiekum heel veel historische plaatsen bezocht en door het hart van de oude tabaksplantages gereden, met al zijn slavernij verledens. Maar ik moet zeggen, het is een prachtig land.

Grotere kaart weergeven
Ik was vroeg in de ochtend wakker afgelopen zaterdag. Een Toyota Camry had ik op het vliegveld al gehuurd, dus die stond op me te wachten die ochtend. Ik werd al onrustig wakker. Mijn lijf voelde al dat ik iets ging doen wat ik eigenlijk wel heel leuk vind. Het onbekende ontdekken, geheel blanco een nieuwe omgeving ontmoeten en maar kijken wat op mijn pad komt. Om 9 uur zat ik in de auto, fris gedouched. Van mijn broer had ik een kaartenboek geleend en zittend in de auto eens gekeken waar ik naartoe zou gaan. Ik besloot, we gaan naar het westen, het platteland op. Eerst naar Winchester, ongeveer 50 mijl van Fairfax. Ik ken Winchester alleen uit de spaghetti westerns, van de Winchester rifle's. Blijkt dat het stadje Winchester hier geen bal mee te maken heeft. Onderweg zit ik echter wel vaak achter een pick-up truck met een bestuurder met een petje, vaak met rossige baard en dito haar tot in de nek. Op de achterruit een sticker van de NRA, de National Rifle Associaton. Een van de machtigste clubs in het land...

Maar goed, ik naar Winchester. Leuk stadje met een heel leuk oud binnenstadje met zowaar een winkelstraatje. Ik had het me niet gerealiseerd, maar ik zit in het epicentrum van de Civil War die in het midden van de 19e eeuw werd uitgevochten. Op heel veel plaatsen word je hier aan herinnerd. Om een lang verhaal kort te maken: de noordelijke staten wilden onder andere voorkomen dat de slavernij zich te veel naar het westen zou uitbreiden en wilden eigenlijk van de slavernij af. De democratische keuze voor Abraham Lincoln als president werd door de zuidelijke staten gezien als provocatie van het noorden en gingen zich afscheiden. Dit werd uiteindelijk een oorlog en de noordelijken, The Union, wisten te winnen (mwoa, 360.000 doden, hoezo winnen?). Daarna werd het zuiden eigenlijk bezet gebied waarna drukke pogingen gedaan werden om de slavernij af te schaffen. De wetten werden ertoe opgezet, maar hardnekkig nog omzeild door de zuidelijke staten. Het was eigenlijk pas 100 jaar later dat de gekleurde bevolking dezelfde burgerrechten kregen, ook in het zuiden. Virginia was destijds een grensstaat en dus eigenlijk daarom een voorbestemd slagveld. Vele slagen werden hier gevoerd.

Het valt op dat er veel Ierse en Britse vlaggen hangen, alhoewel, ook hier en daar een Franse. Maar ook heel veel rood-wit-blauw. Ik ben er niet achter gekomen waarom de Nederlandse vlag hier uitbundig wappert. Of heeft dit in het geheel geen relatie met Nederland? Op het fototje boven staat er ook een. Zoek en gij zult vinden.

Winchester gezien, en op de terugweg naar de auto liep ik tegen George Washington aan. Hij was dus een landmeter in zijn vroege jaren en had in een huisje (zie foto, achter de boom) in Winchester zijn kantoor tijdens de bouw van Fort Loudon, dat medio 18e eeuw gebruikt werd in de gevechten tegen de Fransen en Indianen. (Zijn wel vechtersbazen die Amerikanen, dat zit kennelijk in hun bloed?). Later werd George Washington de eerste president van de Verenigde Staten. En ik heb aan zijn oude achterdeur zitten rommelen! Het is ongelofelijk...

"Hello Sir?" vraagt ineens een wat oudere dame met rossig kort haar en veel te rode lippen. "Yes Ma'am", antwoord ik op mijn beste Virginiaans terwijl ik nog door het zoekertje van mijn fototoestel kijk. "Are you from some kinda photo class or somethin'? I see all these people taking pictures?" Ik druk af...klik! "No ma'am, I'm just enjoying my time here." "Ok now, well bless you young man" en ze loopt verder, enigszins trekkebenend. Oude oorlogswond? Zie onder de foto die ik aan het maken was, van de plaatselijke bibliotheek.Terug in de auto. Wat nu? Het is 11:30. Hmmm, even op de kaart loeren....ja...dat kan....ik kan ook zo rijden. Nee. Ik weet het. Ik ga via Paris naar Middleburg. Das lachen. Here we go!

Praise the Lord!

2009-11-23T03:48:00.005+01:00

Het afgelopen weekend ben ik dus in de USA geweest. Met een bijzonder doel. Het dochtertje van mijn broer werd gedoopt. Christianed of baptised noemen ze dat hier. In St. Jude Shrine in Baltimore. Een bijzondere ervaring. Zeker de kerkdiensten hier bij de Amerikanen gaan toch net even wat anders dan in Nederland. De Nederlanders ondergaan een mis. De Amerikanen doen aktief mee. Er zit in ieder geval meer energie in dan bij de gemiddelde Nederlandse kerkdienst. Althans, bij die van de katholieken dan.

Ondanks dat ik geen actieve kerkganger meer ben weet ik wel dat de Amerikanen wat explicieter zijn in hun geloof. Bijna op het absurde af. Volle bak zingen, handen ten hemel, de halve mis knielen. Een stuk of 9 vrijwilligers, die om de haverklap een kruisje sloegen of omdraaiden om de knielen. Voor de start van de mis werd nog even een rozenkrans hardop gebeden. Een volle kerk. De pastoor is hier nog een soort baken voor de vaste kerkgangers. Wel leuk om te zien, maar het past niet echt bij mij. Ik denk dat je geloof zelf moet ontwikkelen, of beslissen dat je er even niks mee kan. Het is voor mij in ieder geval niet iets wat ik door een instituut laat opleggen. Er gebeuren in de wereld te veel dingen waarvan ik denk: als er een god zou bestaan, waarom laat ie dit allemaal toe? Veel geloven zijn naar mijn idee een beetje hun doel voorbij geschoten.

Enfin, het was de doop van mijn nichtje en ik ben haar peetoom. Daarvoor kom ik dan graag nog even een keer in de kerk. Bij de doop plechtigheid ben ik getuige geweest en ik heb een aantal keren "yes, I do" gezegd. Een leuk erebaantje, voor de rest van mijn leven ben ik haar longdistance peetoom. En nu maar hopen dat mijn broer en mijn schoonzus hun dochter goed katholiek opvoeden, anders moet ik ze op de vingers tikken...

Na de mis van bijna 1,5 uur zijn we met een aantal mensen in Little Italy in Baltimore gaan lunchen, bij Sabatino's. Een Italiaans restaurantje, waar ik me heel even in een maffia film waande. Het had van die compacte zaaltjes, zwart-wit foto's aan de muren van "echte" Italianen. Het leek op die zaaltjes waar in films de locale boeven elkaar ontmoetten om afspraken te maken over de deals die gingen komen. Onder de tafels werden de in kranten gewikkelde "instructies" uitgewisseld. Het zag er leuk uit allemaal. Ook de pastoor was mee, die zelf ook van Italiaanse komaf was. Erg leuk om allemaal eens te zien.

Tijdens de lunch komen dan de onvermijdelijke speeches, als net geworden peetoom moest ik uiteraard ook een woordje doen. Nu heb ik daar tegenwoordig wat minder moeite mee dan vroeger, maar toch moet ik iedere keer even een paar keer slikken voordat ie lekker draait. Hieronder heb ik de woorden neergezet waarmee ik mijn kleine nichtje heb toegesproken:

Anouk, 22 november 2009

Happiness.

Right now you are perfectly happy. You are four months old, just baptised. You are happy.
You are fed by your parents, you are held by your parents, you sleep while your mum and dad watch over you. You Anouk, you start out happy. Your challenge is simple. Live happily.

Grow up to be Anouk! Enjoy attending school, have fun playing with your little friends. Be happy while having dinner with your parents. Your laugh is your gift for everyone around you. Use it! It is your most valueable asset and it works! Be happy with what is given back to you.

Learn to be Anouk, be filled with happiness to be able to start every day on your own, to make choices that will bring out the best in you. You can do that.

Anouk is your name. Anouk Chinonye Ifeatu is just a name. You, and only you, will have to give meaning to your name. Meaning to the people around you. We already hear you, we feel you, you already can't be missed. Allow us to learn who you are. You will make us happy by doing just that.

And finally
For the moments in your life that you might be sad, disappointed or in grief, I brought you a little moose from The Netherlands. His name is Happy. Happy symbolises everyone around you, in person or in spirit, wanting to be of meaning in your life. You can do it Anouk:

Be happy.

Be Anouk.

En nu maar hopen dat het goed komt met haar. Ik denk het wel.

Zooow!

2009-11-22T01:31:00.002+01:00

Wat een dag. Hoe vaak kun je zeggen dat je op 1 dag in Parijs en Middelburg bent geweest? Ik nog nooit in ieder geval. Hier in Virginia ligt het 15 minuten rijden van elkaar. Ik ben voor een korte trip weer even in de USA. Auto gehuurd en een rondje Northern Virginia aan het maken. In mijn eentje met mijn fototoestel. Beetje een afwijking van mij. Als ik ergens ben wil ik de omgeving zien. Nieuwe dingen zien. Dat lukt vandaag erg goed. Wat dat betreft een topdag. Eerst naar Winchester, en dan via Paris naar Middleburg. Hier even een lokaal biertje en een roast beef sandwich bij de Red Horse Tavern aan de West Washington Street. De foto is mijn uitzicht vanaf de veranda. Wat een weelde dat het mij gegeven is om dit mee te maken. Ik kan de lach niet van mijn gezicht krijgen. Wat ga ik straks zien? Later meer foto's!

De oranje-bruine stoel

2009-11-12T15:06:00.013+01:00

Het was weer tijd. Normaal gesproken proberen wij vooral deze bezoekjes zo lang als mogelijk te ontkennen. Maar elk jaar, soms elke 6 maanden, zijn we met zn allen aan de beurt. Bij mij was het echt nodig. Je kunt ontkennen wat je wilt, je weet zelf donders goed wanneer het tijd is om naar de tandarts te gaan.

Ik ga liggen in de stoel nadat mijn vrouw en kinderen zijn geweest. Die vinden het overigens nog prachtig, liggen in die stoel. Zoemend de leuning naar achteren. Luuk ligt gewoon te lachen in de stoel als de tandarts met zn groene steriele handschoentjes zijn tanden naloopt. "Dat kietelt" grinnikt ie dan. "Wacht maar", denk ik dan. Ook jij komt de man met de boor nog wel eens tegen...

Enfin, ik lig daar. Ik zeg nog, er is een stukje van een kies afgebroken vorige week, linksboven (alsof het dan minder erg is, als ik het zelf tegen hem heb gezegd). Het zinnetje is nog niet uit mijn mond of de haak hangt er al in. Oeps, een tandarts met haast. Denk je nou echt dat ie het niet zou zien? Dat bedacht ik mezelf, terwijl met de boor al de restanten van de kies bewerkt wordt voor een noodreparatie. "Je moet maar even bedenken wat je daarmee nog wil. Het beste is een kroon" zegt de tandarts. Ik word voorbereid op meerdere bezoeken aan de stoel.

De 26 was gedeeltelijk afgebroken, amalgaam vulling lek. Scherp randje eraan. Gaatje in de 15. Tandsteen. Te veel werk om in één keer af te ronden. "Morgen is er nog een gaatje" roept de assistente. Hoezo, denk ik? Ik vind de gaatjes van vandaag al genoeg. Het wordt stil. Vier ogen kijken van boven naar beneden, naar mij. "Kunt u morgen?" De vraag wordt geparafraseerd. Ik knik ja. Praten gaat moeilijk met een zuigpijp in mn wang. Fijn, morgen terug voor de restauratie!

De volgende dag, weer de stoel in. Een best mooie oranje-bruine stoel. De praktijk is overigens erg mooi en steriel. Beter dan de grot waar onze vorige tandarts in werkte. Ik ga weer liggen, de stoel wordt nog net even aangepast voordat mijn machtige torso erin landt. Het wordt een flinke restauratie. Jaja, de 26 is toe aan een flinke verbouwing. Mijn kijk op de wereld beperkte zich 20 minuten tot een maagdelijk wit systeemplafond, een Adec lamp, twee gezichten met mondkap en één gezicht had ook een spatscherm. Lekker afstandelijk, ik voel me net een melaatse. De een met een vervaarlijk klinkende miniatuur powertool en de ander met een kleinformaat zuigbuis. Die gorgelende buis had verrekte veel weg van de plastic lepel die je bij McDonalds bij een sundae ijsje krijgt.

Wel grappig was dat ik, terwijl de serieuze gezichten zich vol overgave stortten op mijn 26, via het zwartglanzende dopje van de lamp, Adec stond erop, mee kon kijken in mijn eigen mond. Ai...af en toe moest ik toch even mijn ogen dicht trekken als de grove boor, voor mijn gevoel met een freeskop ter grootte van een skippy bal, langs en in mijn zenuw hakte. "Goed nieuws" zegt de tandarts ineens. "Ik krijg het wortelkanaal voldoende schoon". Mooi, dacht ik. Kom ik goed weg. Althans, komt ie ineens aanzetten met die kleine gillende frees. Wat een &%(#$!hekel heb ik aan dat ding. Als ie daarmee uitschiet trekt ie zo een zaksloot in mijn gebit. Stil liggen dan maar en de miniscule gaatjes in het systeemplafond zien te tellen. Waarom hangt ie hier geen schilderij neer, zo'n plaatje met een onmogelijk gebouw? Daar kun je naar blijven kijken en de realiteit - auw! de zenuw! - ontvluchten. Op die twee gezichten met die mondkapjes, en zeker die ene met zn spatscherm, ben je ook zo uitgekeken.

"De volgende patiënt zit al beneden, en die daarna ook al", klinkt het ineens vantussen de glazen schuifdeur. "Ik heb toch echt nog 10 minuten nodig! Dit is een groooote restauratie" roept de tandarts. Het lijkt of er ineens een zware galm door de ruimte klinkt en de tandarts lijkt ineens puntige hoektanden te krijgen en zijn ogen worden twee keer zo groot en...help hij pakt zn minifrees! Sorry! Sorry! Ik zeg toch SORRY! Ik zal beter poetsen!!! klinkt het met dezelfde galm in mijn hoofd....O nee, het is de derde batch cement die in mijn 26 wordt gestort...het valt mee. Alles onder controle. Rustig. Niks aan de hand.

Ik kom wel terug voor de 15, gebaar ik naar de assistente door mijn duim omhoog te steken. Dat kiesje kan nog wel een paar maanden mee. Even nog de assistente met de infrarood verhardings unit gedogen in mijn met boorgruis gevulde mond en klaar alweer. Opvallend monter spring ik uit de oranje-bruine stoel. Ik ga thuis een tekening van een onmogelijk gebouw van Escher ophangen in de badkamer, voor tijdens het poetsen...

Encounter with Mr. Parkinson (5)

2009-11-07T12:16:00.011+01:00

Na het eerste consult bij dr. Jansen-Steur zijn we gelijk maar naar het afspraken bureau gelopen. Althans mijn moeder en ik. Pa was na zijn showtje bij de dokter weer in zijn bekende patroon gevallen. In elkaar gedoken, nog wel geprobeerd om achter zijn rolstoel te lopen. Maar hij wilde gewoon niet meer starten. Alle kracht uit zijn hoeven verdwenen. De karakterloze slow-motion gelaatsbewegingen waren ook weer terug. Ik kon op zo'n moment zijn frustratie gewoon zien. Hij wilde zijn linkervoet optillen en al was het maar 10 centimeter verder zetten. 10 centimeter! Hij kon het niet. Niet eens zijn voet optillen. Vast stond ie. Bewegingloos. Schouders naar voren, rug krom, hoofd naar beneden.

Op dat moment, net het hoekje om bij het kantoortje van dr. Jansen Steur, stonden wij er niet zo bij stil. Business as usual. Pa weer even beetgepakt, rolstoel omgedraaid en pa letterlijk in de stoel geschept. Hem nog even opgepakt terwijl hij in zijn stoel zat om hem even goed recht te zetten.
Nu erover nadenkend zie ik de onmacht voor hem. Precies op dat soort momenten. Hij wil gewoon zelf lopen, kijken, voelen, ruiken. Ging niet. Meestal berustte hij in zijn situatie en wij (meestal mijn moeder, die was elke dag samen met hem) boden fysieke hulp. Een aantal keren heb ik gezien dat hij zijn frustratie uitte. Zelfs mijn vader, normaal de rust zelve. Met twee gebalde vuisten sloeg hij in het luchtledige, zoals Don Quichotte tegen de windmolens, maar mijn vader dan vechtend tegen zijn lijf dat hem onthield van natuurlijk aangemaakte dopamine. Tanden stijf op elkaar, een donkere grom, vuur in zijn ogen. Vechtlust. Maar het vuur in zijn ogen werd na 30 seconden automatisch door de Parkinson weer geblust. Je ziet het gewoon gebeuren. Net of de Parkinson zegt: You are off. You can't beat me.

Dan breekt mijn hart. Ik wil hem helpen, maar ook ik kan hem niet genezen. Normaal kon ik alles voor hem doen, nu niet. Internet afstruinen. Zijn er al nieuwe medicijnen? Nieuwe inzichten? Operaties? Help!! Wat staat ons nog te wachten? Onze frustraties waren onvergelijkbaar met die van mijn vader, maar wij hadden ook onze eigen onmacht.

Maar ja, daar stonden we in een gang in het Medisch Spectrum Twente, pa in de rolstoel opgevouwen als altijd. Toch maar gelijk even naar het afsprakenbureau voor de scan. Nu zijn we er toch, hoeven we niet meer te bellen. Het papier van Jansen-Steur in de aanslag, eerst even op de bordjes kijken waar de afdeling Nucleaire Geneeskunde is. Wat een rij met bordjes...zoeken...hebbes! Paar gangen door en dan links. Geweldige uitvinding zo'n rolstoel, kom je nog eens ergens. Afspraak gemaakt, over twee weken kunnen we terecht. Dan gaan we weer, 190 km heen en 190 km weer terug.

Twee weken later de scan gemaakt en dan weer afwachten. Jansen-Steur moet de scan maar eens gaan beoordelen en dan zullen we wel weer uitgenodigd worden voor een nieuwe afspraak, of om eens een week opgenomen te worden. Daar keek mijn moeder toch wel tegenop. Helemaal naar Enschede om een volle week in het ziekenhuis te gaan liggen. Ze waren liever thuis...Thuis was alles bij de hand. Pa had zijn eigen zetel. Later zouden we nog een verbouwing gaan doen zodat hij beneden kon gaan slapen en dus zo lang als mogelijk thuis kon blijven. Thuis was het veilig.

Het telefoontje kwam pas na een lange tijd. Een week of acht na het maken van de scan. Weer op consult bij Jansen-Steur. Wij weer naar Enschede, weer in zijn kenmerkende kantoortje. Tja, waar leek het op? Een klein curiosa winkeltje? Opmerkelijk maar niet vreemd. Artsen zijn net kunstenaars. Een eigen stijl, wellicht eigenzinnig (koppig?) en bijzondere hobby's. Ik keek er niet van op. Zolang mijn vader goed geholpen werd vond ik het prima.

"Zo, meneer. Hoe gaat het nu met u? Nog bijzonderheden geweest de afgelopen tijd?" Pa antwoordde door met zijn lippen een beetje getuit en half over zijn bril kijkend nee te schudden. Zijn hoofd hing weer wat naar voren, dus hij moest wel over zijn bril kijken. "Jaja" zei Jansen-Steur. "En jullie?" Vervolgde hij terwijl hij naar ons keek. Ik aarzelde om even te wachten of mijn moeder iets wilde zeggen. Toen dat uitbleef schraapte ik mijn keel. "Nou, mijn vader heeft nu al een jaar of 15 Parkinson en wij zijn gewoon erg benieuw naar de huidige stand van de medische wetenschap. Is er nog wat waarmee de kwaliteit van leven van mijn vader, en daarmee ook dat van mijn moeder, een flinke boost krijgt? Nu is het af en toe al vervelend, laat staan over vier of vijf jaar. Een behandelmethode, een medicijn, wat het ook maar kan zijn?" "Hmmm, jaja" is eerst het enige wat Jansen-Steur mompelde. Dan vervolgde hij: "Ik heb de scan gezien en je vader een beetje kunnen beoordelen, samen met wat jullie vertellen. Omdat de cognitieve capaciteiten van de hersenen erg zwak zijn is een stereotactische operatie niet aan te bevelen. Dan is het risico te groot dat hij er qua geheugenfuncties slechter uitkomt dan hij erin ging. Ik begrijp dat jullie graag willen dat uw man, jouw vader, een flinke pep krijgt, dat ie wellicht zelfstandig iets meer zou kunnen?" Mijn moeder en ik knikken beiden uitbundig ja, meerdere keren achter elkaar. "Exelon", was het enige dat Jansen-Steur nog zei, terwijl hij zijn ogen opsloeg naar ons. "We gaan Exelon proberen, dat zal ik voorschrijven." Dan zullen we kijken of we uw man nog eens zullen opnemen. We krijgen een handgeschreven receptbriefje mee, voor onze vrienden van de apotheek.

Exelon....Exelon. Dit gonst de hele terugweg door mijn hoofd. Is dit het middel waar we op zaten te wachten?

Aaarggh!

2009-10-24T13:29:00.008+02:00

Ik kan het bijna niet meer weerstaan....het kriebelt...het jeukt.... De Playstation 3 moet er komen! Telkens weer denk ik, kom op, je bent een volwassen vent, ga eens serieuze dingen doen. Maar ik kan niet alleen maar serieus zijn. Ik wil op een Playstation 3 spelletjes doen. Gamen, gewoon gamen. Dagen en nachten achter elkaar. Gran Turismo, MLB The Show, Fifa 2009, totdat ik er misselijk van word.

Hoe kan dat nou eigenlijk? Wat drijft mij zover dat ik in mijn eentje op mijn game-zoldertje spelletjes wil doen, tot het dwangmatige af soms. Overigens, dat game-zoldertje is eigenlijk voor Luuk. Maar ja, voor mij ook bijzonder geschikt. Nooit gehad vroeger...

Daar zit ik dan, weg te kwijlen bij de start trailer van GT4 op mijn PS2. Wow, das vet. Klein kind word ik dan gewoon. Dan lonkt de Mini John Cooper Works in GT4 livery wel heer erg. Lekker even gummen in de Nissan 350z. Eigenlijk snap ik er niks van. Moet ik me niet wat drukker maken over de AOW naar 67 jaar, het snoeien van de bomen in de tuin, de kwaliteit van het basisonderwijs of de ouderenzorg? NEE! Nu even niet.

Gamen, verslavend zeggen ze. Het wordt niks met die gamers, lamlendig volk. Anti sociaal. Te beroerd om iets te ondernemen, alleen maar in een nep wereld dingen doen die in het echt niet kunnen. Je bereikt er niks mee. Gevaarlijk! Ja dat kan. In GTA kun je inderdaad lekker gewelddadig rondhangen in een verrotte stad en eigen rechter spelen. Kan dus niet in het echt. Weet ik. Ik hou het netjes.

Over die lamlendigheid en dat het nergens goed voor is denk ik iets genuanceerder. Het stimuleert analytisch en strategisch denken, leert omgaan met tegenslagen, creeert doorzettingsvermogen, leert sport en spelregels en zelfs je reactiesnelheid krijgt een boost. Je kunt alle soorten games doen! Potje kaarten, braintrainer, F1, Tom Clancy Ghost Recon, ATP Tennis, noem maar op. Wat jij leuk vindt kun je gewoon doen en daarin kun je dingen bereiken die je misschien in het "echte" leven nooit zult halen. Wat is het probleem dan? Ik val niemand lastig en zo slecht is het voor mijn gezondheid nou ook weer niet. Op kantoor zit ik ook de hele dag achter een computer, en dan is het wel ok voor de zesde colonne.

En dan....ja....zucht....daar is ie. De Playstation 3. De marketing machine van Sony doet zijn werk in mijn hoofd. Ongeevenaarde graphics, nieuwe spellen, snaar helder geluid, Bluray speler, honderdtwintig gigabyte....whaaaaa! Voor mijn gevoel heeft iedereen hem. Of anders een Wii of een X-box. Ik ben de enige lowlife die hem nog niet heeft. Doe ik nog wel mee in deze wereld...wat ben ik zielig. Maar! Ik kan mezelf ineens uit die put sleuren door naar de winkel te sjezen in mijn "echte" fullsize gezins-stationwagon, netjes stoppend voor elk rood licht. Ik moet em hebben! Ik ga het doen! Uit de weg!

Mijn vrouw zet me gelijk weer met mijn beentjes op de grond. "Zet die koptelefoon maar af er luistert toch niemand naar je" klinkt het ineens heel zakelijk vanachter de tafel in de kamer. "Stop eens met tijgeren door de kamer met Luuk zn plastic riotgun, die heeft ie net gewonnen op de kermis. Er zijn genoeg andere dingen die we nodig hebben". En ze heeft gelijk. Ik heb niet alleen een PS3 console nodig, natuurlijk ook minstens vier nieuwe games en een extra full HD LCD scherm. Dus. Ben je zo weer acht à negenhonderd euri verder. Ik laat het maar weer even rusten. En trouwens....tijd heb ik ook nodig...veel tijd. En dat heb ik nu niet. Ik werk en ben vader. Beide fulltime.

Ik ga de fullsize gezins-stationwagon starten. Het racegeluid denk ik er nog maar even bij. We gaan met z'n allen leuke dingen doen. Is fantastisch, vandaag ben ik vader.

Encounter with Mr. Parkinson (4)

2009-10-11T21:33:00.004+02:00

En toch, de bottenbrekerij kwam sneller dan we dachten en hoopten. Het was wel frappant dat mijn vader na het voorgeschreven krijgen van een nieuw medicijn wat warriger en instabieler werd dan hij al was. Jaren lang was mijn vader bij dezelfde neuroloog waar hij een prettig contact mee had. Een neuroloog die een defensief medicijnen beleid voerde. Ooit is hij eens bij een Parkinson specialist in Leiden geweest die hem had "ingesteld" op een bepaald medicijn regime. Dat werkte prima. En onze vaste neuroloog hield goed zijn vinger aan de pols. Jarenlang.

Maar ja, uiteindelijk toch eens een gesprek gevoerd met onze neuroloog om nog eens bij één van de Nederlandse Parkinson specialisten langs te gaan om weer eens een second opinion te krijgen. Het is toch een moeilijke vraag aan zijn vaste neuroloog. Hij deed het ogenschijnlijk goed en hij had een goede band met mijn vader. Ik mee op een consult en geopperd wat hij ervoor zou voelen als we nog eens verder zouden kijken. De wetenschap gaat toch vooruit en wellicht kijkt een andere Parkinson neuroloog toch anders naar mijn vader. Vooral geestelijk ging hij in 2001-2002 achteruit en zijn on-tijd werd ook steeds minder. Speekselvloed was ook een issue die vervelende vormen ging aannemen. Ik weet niet waarom, maar ik was positief verrast over het antwoord: "Natuurlijk kan dat. Laat maar weten waar jullie naartoe willen. Tilburg, Leiden, Enschede, daar zitten gespecialiseerde centra". Via via hadden we een top-parkinson neuroloog aanbevolen gekregen. Dr. Jansen-Steur van het Medisch Spectrum Twente. Zal wel goed zijn, die wordt het.

Formaliteiten geregeld, dossier opgestuurd. Dagje vrij genomen en hup met pa en ma op consult bij Jansen Steur in Enschede. Een hele trip. Bij aankomst bij het ziekenhuis pa in zn rolstoel geladen en naar binnen. Erg groot hier, waarheen? Gangen door en jawel, de afdeling neurologie gevonden. Melden en even wachten. Ping! Volgende patient. Wij naar binnen. Toch spannend. Wat gaan we krijgen?

Daar zat ie dan. Met zijn rug naar het raam. Dr. Jansen Steur. Niet dat het raam een mooi uitzicht had. Netjes een hand, goedemiddag, goedemiddag. Elkaar voorgesteld. Wel een donker kantoortje. Stapels notities op zijn bureau en op de grond. Veel schilderijtjes aan de muur, inclusief een schilderijtje met een oude landkaart van Veere en omstreken. Ook veel beeldjes, in mijn herinnering ook mariabeeldjes. Planken aan de wanden vol met boeken, oude boeken, gezag uitstralende boeken. De computer op zijn bureau stond uit. Het aantal papieren dat op het toetsenbord lag en tegen de monitor stond deed vermoeden dat deze apparatuur slechts in de weg stond.

Ik had zoveel tijd om rond te kijken omdat dr. Jansen-Steur het dossier van mijn vader aan het bestuderen was. Wij netjes met zn drieen naast elkaar afwachtend wat het orakel zou gaan zeggen. "Mmm, jaja". Hij wendde zich tot mijn vader. "Hoe voelt u zich nu?" Mijn vader was net aan het herstellen van de reis en ging steeds rechter in zijn rolstoel zitten. "Goed" zei mijn vader. "We zullen eens even wat testjes doen, komt u maar even mee naar de gang. Gaan we samen even lopen". En hop, mijn vader natuurlijk direct in de benen, mee naar de gang. Zo, dat gaat flitsend dacht ik nog. En ja hoor, als een kiviet door die gangen heen. Midden in zijn on-tijd, of probeerde hij gewoon een showtje weg te geven?

Weer het kantoortje in, tussen de stapels door manoeuvreren. Zitten. "Hoe gaat het met u mevrouw?" En een gesprek met mijn moeder volgde over de zorg voor mijn vader en wat zij er allemaal van vond. Ik hield me maar even op de achtergrond. Dan de conclusie van het eerste gesprek: "Zo te zien nadert het Sinemet gebruik het maximale wat we kunnen doen, zeker gezien de werking ervan op zijn geest. Maar om te zien wat we nog eventueel zouden kunnen doen moeten we een recente hersenscan hebben. Dus die moeten we gaan maken. Maakt u maar een afspraak bij het afsprakenbureau. Daarna maken we een nieuwe afspraak. Dan zou ik ook graag de patient één week willen opnemen ter observatie. In de tussentijd heb ik wel voor jullie een videoband over hoe een stereotactische operatie in zijn werk gaat." Uiteraard duurde het gesprek wel langer en had ik een goede indruk gekregen van Dr. Jansen-Steur. Ook mij benaderde hij uiterst positief. Nog een aantal krabbels in het dossier, een hand vergezeld van "goede reis en tot ziens" en we stonden weer buiten. Nog een kopje koffie en naar huis!

Tjonge jonge jonge.

2009-10-08T21:14:00.007+02:00

Het was weer eens zover...een staking. Zo nutteloos, zo vol van negatieve energie. Als ik me ergens over kan opwinden is het wel een staking. De schreeuwers op de barricaden. En ik denk iedere keer weer, waar gaat het om, wat is het doel van de individuele staker? Verworven rechten beschermen? Gisteren op BNR hoorde ik het beginstukje van de toespraak van de voorzitter van FNV Bouw tijdens de laatste 65 minuten werkonderbreking. "Tjonge-jonge-jonge" riep ik ineens hardop in de auto. Gevolgd door "moet je jezelf nu eens horen man!" De voorzitter van FNV Bouw (excuseer, ik heb zijn naam niet opgeslagen, een slechte eigenschap mijnerzijds) startte zijn toespraak met iets in de trant van "heel goed jongens dat jullie je werk hebben onderbroken om hier te zijn. Ook heel goed dat jullie nog werk hebben". Wellicht onjuist geciteerd, maar het dekt wel de lading. En dan komt Trijn Oosterhuis nog zingen ook. Give me a break!

Wie haalt het in zijn hoofd om in het huidige economische klimaat te gaan staken? Welke organisatie zet nu druk op zijn achterban om te gaan staken. Welk individu denkt er nu aan, vooral in de bouw, om nog eens schade voor zijn werkgever te veroorzaken? Terwijl iedereen weet dat het AOW vraagstuk één van de grootste sociaal-economische uitdagingen is waar ons land de afgelopen 25 jaar voor heeft gestaan. En er is nog niet eens iets besloten! Iedereen is nodig om dit vraagstuk tot een goed einde te brengen. Maar de oogkleppers en kortkijkers zien alleen de eigen portemonnee. Mijn euro's. Ik zou iedereen eens willen vragen om aan de euro's te denken van de kleinkinderen van de buurman. Think you in stead of me. Thank you will follow. Doe es wat voor een ander voor

Iedereen weet dat Nederland vergrijst. Het is klip en klaar. Komt het niet uit de breedte, dan komt het uit de lengte. Er moet door minder mensen straks meer AOW premie bij elkaar gespaard worden. Je kunt dus kiezen voor verhoging van de inkomsten voor het AOW stelsel (meer sparen met zn allen) of de uitgaven beperken (minder cq lagere AOW uitkeringen). Uiteraard is een combinatie daarvan ook mogelijk. Ik snap werkelijk waar niet hoe de vakbonden het bij elkaar krijgen om concessies te doen aan het probleem. Zien zij het probleem niet echt? Eerst nee gaan gillen en dan nog eens na gaan denken? Jongens, het is lang geleden dat we weer eens lekker gestaakt hebben. Wees een partner in deze crisis en niet de frustrator. We moeten samenwerken!

Waar zal J.P. en consorten mee gaan komen om het AOW vraagstuk te tackelen? Ik hoop wel dat J.P. in goede vorm zal steken. Laat ik eens proberen mee te helpen. Een paar suggesties voor de herinrichting van de staatsfinancien:

1. AOW naar 67 jaar, doorwerken mag, verplicht ontslag verdwijnt.
2. Per 2010 AOW grens per jaar 1 maand later.
3. AOW per direct naar 66 jaar. Deeltijd AOW vanaf 66 jaar, je mag in eigen tempo 1 jaar extra AOW premie bij elkaar sparen. Dus, bijvoorbeeld met 66 jaar 50% AOW en 2 jaar 20 uur werken om de 100% AOW vol te maken.
4. Aanpakken loopbaanplannen om arbeidsparticipatie van 60+ te verbeteren.
5. Aanpakken jeugdwerkloosheid, ook in de vorm van een loopbaanplan.
6. Aanpakken consumptieve kredieten, maximaal leenbedrag instellen als percentage van jaarinkomen (zelfde regel als bv max. 60% van BBP als staatsschuld voor EU landen). Hou de ouderen uit de schulden!
7. Introduceren van concessieloos denken voor stimuleren economie. Breng markt en politiek korter bij elkaar. Creëer een expertise (logistiek, waterbouw?) en steek geld in een wereldwijde marketing campagne om onze technologie te stimuleren!
8. Beloon het kiezen voor een technisch beroep of technische studie.

Vooral puntje 7 zal bepalen hoeveel buitenlands geld je binnen de grenzen haalt en dus de economie oppept.

Ik weet ook wel dat ik het hier niet effe kan regelen. Maar ik weet wel dat we er niet zullen komen met de nee schreeuwers. Die moeten we achter ons laten. We moeten slimmer worden. Verspil geen energie aan korte termijn compromissen. Op de lange termijn gaan we het verdienen. Dus J.P., durf eens te dromen en hou eens een vlammend betoog waar heel Nederland achter kan gaan staan. Geen stakingen meer, iedereen vol gas vooruit. Let's do it.

Encounter with mr. Parkinson (3)

2009-10-05T22:13:00.006+02:00

En volhouden deden mijn vader en ook mijn moeder. Bij mijn bezoeken thuis trof ik hem vaak aan in zijn zetel, krant lezen. De ene keer Trouw, de andere keer het Katholiek Nieuwsblad. Maar ook dat was een hobby waar de sleet op kwam. Letters te klein, informatie die niet meer tot hem kwam en een drukte in zijn hoofd. De bijwerkingen van zijn medicijnen. In de tijden dat hij fris was in zijn hoofd ging een gesprekje nog wel goed. Vooral over vroeger. Zijn lange termijn geheugen bleef goed. Oude neven en nichten werden nog beschreven als ook de adressen waar zij op het "Klooster" woonden. Zijn korte termijn geheugen werd slechter en slechter. Alleen de "grote" gebeurtenissen, zoals dat ie opa werd, kon hij goed bevatten. Bij bezoekjes met Luuk veerde hij altijd wel even op. Alleen al die momentjes waren lichtpuntjes in zijn dagelijkse worsteling. Het leek af en toe of hij dan even zijn Parkinson vergat, zijn ogen gingen net iets verder open en zijn tred ging ineens wat soepeler. Een goed medicijn, een kleinkind.

Maar eigenlijk ging het toen al niet meer. De belasting op mijn moeder werd te groot, ook al liet ook zij dat niet merken. Een wandelingetje buiten startte met mijn vader lopend achter de rolstoel. Steeds minder ver kon hij lopen en dus eerder moest moeder de rolstoel met een man van 82 kg gaan duwen. Dekentje mee als het koud was. De pillen in de tas.

Het was voor mijn moeder onmogelijk om mijn vader constant in de gaten te houden. Met name ´s-nachts. Ook mijn moeder moest slapen. Ze sliep nooit lang, maar als ze sliep, dan sliep ze. Laat het nou net in de nacht zijn dat mijn vader wel eens onrustig werd. De bijwerkingen van de medicijnen, maar ook een nachtelijk bezoek aan het toilet dreef hem regelmatig uit bed. Hoe verder zijn Parkinson was gevorderd hoe "gevaarlijker" het was om hem alleen rond te laten stiefelen. Overdag kon mijn moeder hem nog beetpakken, voor hem gaan staan, uit zijn stoel trekken en hem al achteruit lopend door het huis heen begeleiden. Bijvoorbeeld voor dat korte stukkie naar en van het toilet. Kilometers heeft ze achteruit gelopen, op het laatst soms een volledig lichaamsgewicht opvangen omdat pa zowat omviel.

Na enkele jaren Parkinson ontstaan er problemen met de balans en kunnen patiënten vallen. Dit kan soms erg invaliderend zijn. Klachten zoals bloeddrukdaling (gedeeltelijk ook door de levodopa medicatie), problemen met plassen en ontlasting, hallucinaties, cognitieve problemen en verslikken kunnen ontstaan in verloop van de tijd.

Maar ja, 's-nachts was ze wel eens in ruste en ging mijn vader net zo lang frunniken en rommelen tot ie op de badkamer was. Soms op handen en knieën schuifelen door de kamer heen. Soms aan de verkeerde kant van de deur de klink gezocht en niet gevonden. Dan maar de hele deur eruit. Netjes tegen het bed geparkeerd. Moeder niks gehoord. Word je in de ochtend wakker met een tochtstrip tegen je voorhoofd. Pa had zn doel echter wel bereikt. Leuk verhaal in al zijn triestheid. Het onvermijdelijke moest natuurlijk gaan gebeuren. De ongecontroleerde val die niet zonder gevolgen bleef.

Ik meen dat het 2002 was. Ma aan de telefoon, vroeg in de ochtend. Een onsamenhangend verhaal. Nacht, donker, pa gevallen, ligt weer in bed, dokter komt, geen pijn, maak je niet ongerust. Gelijk er naartoe. Ja, pa lag in bed. De arts van de huisartsenpost was ook onderweg. "Wat is er gebeurd Pa?" was mijn vraag. Geen antwoord, slechts zijn ogen gingen open. "Ben je gevallen?" Ondertussen kijk in naar mijn moeder. "Ik vond hem naast het bed in een hele vreemde houding. Ik denk dat hij op het nachtkastje is gevallen. Ik heb er niks van gemerkt. Met wat duwen en trekken heb ik hem weer in bed gekregen." De deurbel gaat, de arts van de huisartsenpost. Ik kan er niks aan doen, maar dat was een beetje een bijzondere arts. Ik twijfelde wat aan zijn kunde. Wellicht weinig ervaring met Parkinson of andere ziekten waar ook een geestelijk falen bij kwam kijken. Met wat testjes stelde hij vast dat er niet veel aan de hand was. Pa zei namelijk niet echt veel terug. Reageerde ook niet zo op pijnprikkels. "Blijf maar in bed en kijk de situatie even aan." Ok, dat doen we wel. Dan bel ik de atletiekvereniging wel dat ie vandaag de 5 km even overslaat.

Meestal leidt de ziekte van Parkinson niet tot een opname in een verpleeg- of verzorginghuis. Wanneer de balansstoornissen of de cognitieve stoornissen echter een dusdanig gevaar worden in het dagelijks leven worden patiënten wel vaak opgenomen in een verpleeg- of verzorgingshuis. De levensverwachting bij patiënten met de ziekte van Parkinson is niet korter vergeleken met gezonde mensen.

In de middag kwam onze eigen huisarts. Een meelevende man die natuurlijk pa z'n dossier wel kende en al ervaring had met mijn vader. Verder is hij doortastend en neemt beslissingen. Duidelijk. Helder. Hij deed ook wat testen en zei: "dit is niet goed. Ik vermoed een heupfractuur. Ik zal de ambulance bellen en de brandweer." Mijn moeder en ik keken elkaar aan, moeilijk kijkend. "De brandweer?", mijn gedachte mompelde vanzelf mijn mond uit. "Je vader kan niet horizontaal liggend van de trap af, hij moet door het raam." Hatsjikidee! Is dat wat.

En tien minuten later, inderdaad ambulance, brandweer en politie in de straat. Het duurde een half uur voordat mijn vader het raam uit was. Wat een vreemd gezicht. Drukte in de straat. Alle voorbijgangers stopten om te kijken naar het spektakel. Een kijkersfile in het klein. Mijn moeder leek in een andere werkelijkheid te bewegen. Ze kreeg niet onder de pet dat het echt aan het gebeuren was. Mijn vader, haar man, met een gebroken heup, omringd door brandweer en ambulance helden, uit het raam van ons huis. Wellicht maakte alle aandacht zich meester van haar, mentaal was ze in ontkenning. En ik? Ik maakte me zorgen. Het begin van de ziekte was geeindigd. We gaan botten breken.

Goslin, McPhee en Snider

2009-09-23T21:51:00.006+02:00

Zomaar wat namen uit de lange geschiedenis van Major League Baseball. Ze staan alle drie in het lijstje van de milestone tracker op mlb.com. Ze worden allemaal ingehaald door spelers uit de huidige generatie. Goose Goslin wordt binnenkort ingehaald door Derek Jeter met het aantal honkslagen (2736 voor Goslin, 2735 nu voor Jeter). Alex Rodriguez gaat Bid McPhee inhalen voor wat betreft het aantal runs (punten, 1679 McPhee - 1677 A-Rod). En de man met een van de meest aansprekende namen, Duke Snider, wordt binnenkort door Vladimir Guerrero ingehaald met het aantal lifetime homeruns, 408 om 407.

Goose Goslin stond bekend om zijn clutch hitting, zoveel betekenend als dat hij goed sloeg als het nodig was. Bid McPhee was de baseball maniac die aan het einde van de 19e eeuw 2e honk speelde, gewoon zonder handschoen. Ook al was de handschoen al 10 jaar eerder geïntroduceerd in de Major League, Bid niet, die vond em te duur.

En dan Duke Snider. Prachtige naam. Veel gepresteerd. Buitenvelder met een fluwelen swing, 408 lifetime homeruns. Zonder steroiden, zonder performance enhancing drugs. Was gewoon een van de sterke mannen. Nu zijn het de honkballers met de grootste kunstmatige borstkast die de homeruns slaan. Vroeger waren dat de mannen met de beste oog-hand coördinatie en de technisch beste swing. Gevoel. Nu lijkt het wel of iedereen een homerun kan slaan. Dan Uggla bijvoorbeeld. Daar klopt geen zak van, net als veel andere huidige Major Leaguers. Geef mij maar Bid McPhee...

Maar Duke heeft onlangs in ieder geval nog één wedstrijdje gewonnen: hij is nog als enige over van de Brooklyn Dodgers die in 1955 de World Series wonnen. Zou hij gejuicht hebben toen zijn laatste teamgenoot overleed in de head-to-head finale?

Ach, ik dacht, ik laat het maar even weten.

Ruud, el hombre con la barba super dura.

2009-09-16T00:46:00.009+02:00

Een staalharde baard. Wat een kunst van Wilfried de Jong om Ruud van Nistelrooij zo te portretteren als in de uitzending van Holland Sport van 14 september 2009.

De foto zegt het. De interactie was tussen Ruud en de barbier. Wilfried de Jong bekeek het van de zijkant en stelde tussen het scheren door zijn vragen. De sfeer in de kapperszaak werd fijntjes in beeld gebracht en subtiel benadrukt. De intro, met Ruud quasi relaxed lopend in de Spaanse entourage. Schitterend. Vijfenveertig jaar ervaring met scheren. Nog nooit zo'n staalharde baard gezien.

Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik een grote fan ben van Ruud van Nistelrooij, de sporter. Het is mooi om te luisteren naar hem al pratende over zijn passie, zijn sport, zijn wil om te presteren, zijn tegenslagen en zijn heroische goals. Hij durft te dromen over de beslissende goal in een WK finale, en ja, ik vind het mooi om te weten dat hij ook zijn dromen heeft. In het veld een winnaar, buiten de lijnen een man waar je wat aan hebt en die mensen dingen durft te gunnen. Eerlijk. Emotie. Zijn stijl is een voorbeeld voor velen, met name voor veel kinderen. Mijn zoontje heeft ook zo'n oranje shirtje dat eigenlijk te klein is om Van Nistelrooij erop te zetten. Het staat er toch op...anders wilde hij em niet.

Een uniek interview met een uniek mens. De topsporter die het niet in zijn schoot geworpen heeft gekregen. Unieke tegenslagen, unieke overwinningen op vaak abstracte tegenstanders. Ik kan niet wachten om zijn emotie te zien als hij weer voor het eerst scoort na zijn laatste blessure. Hij gaat weer scoren. En ik? Ik ga voor hem uit mijn stoel springen en laat me pakken door zijn moment. Schitterend.

Él está detrás. El hombre con la barba super dura. Wilfried de Jong, bedankt voor deze hele mooie televisie.

Klik hier voor het interview.

Encounter with Mr. Parkinson (2)

2009-09-16T00:45:00.002+02:00

Nachten wakker, achter de dwalende man aan. Gevoel van onveiligheid maakte zich regelmatig meester van de stemming van mijn vader. Moeder een avond mens, vader een ochtendmens. Pa lag er vroeg in, ma laat. En als Pa dan regelmatig rond 4:00 in de ochtend het meest van zijn onrust had, tja, dan krijgt ma het lastig. Slecht en kort slapen is slopend.

In de tijd dat ik nog thuis woonde was het denk ik nog wel een veilig gevoel voor mijn vader en moeder. Ik was er nog en als er nood aan de man was kon ik zo opgetrommeld worden. Nadat ik vond dat het wel eens tijd was geworden om zelfstandig te gaan worden was ik er ook zo, maar het is toch anders. De boodschap aan mijn moeder over mijn plannen werden uiteraard op rationele wijze begroet, maar ik kon wel zien dat het wel aankwam. "Ma, ik ga op mezelf wonen", was de droge zin direct gevolgd door "maar ik blijf in de buurt". Ik zou ze niet volledig alleen willen laten. Dat was geen optie. Het was uiteindelijk hemelsbreed maar 1 kilometer, dus dat was te overzien. Maar toch, ik liet mijn moeder volledig alleen met de zorg voor mijn vader.

Wat heeft ze meegemaakt. Wanneer het echt uit de hand liep belde ze, ook al was het midden in de nacht. Dat had ik ze ook op het hart gedrukt. Meestal als ik kwam kon ik mijn vader wel tot rust krijgen. Maar de Parkinson had met de jaren wel zijn werk gedaan. De overhand aan on-tijd werd langzamerhand een overhand aan off-tijd. Pa moest er dus rekening mee gaan houden om op tijd weer terug thuis te zijn.

Driemaal hebben we hem moeten zoeken. Tweemaal nadat hij, nog zelfstandig, de hond uitliet. Geen hobby van hem overigens.
Eén keer ging het zo: 19:00, ma aan de telefoon. "Je vader is nog niet terug, maar de hond wel. Je moet komen. Ik maak me zorgen." Gelijk het hart in de keel. "Shit, wanneer moet ie zijn sinemet weer hebben?" vraag ik snel. "Nu", was het korte maar o zo duidelijke antwoord. Mijn gedachten in overdrive. Wat als ie gevallen is en niet meer kan opstaan? Het was al donker op een november avond. Koud, en dat is ook niet prettig voor zijn spieren.
Met de auto erheen, rondrijden, zoeken, vragen. Hij kan niet ver weg zijn. Maar het is donker en hij kan zich waarschijnlijk niet meer orienteren. Loopt ie zo de verkeerde kant op. De gedachten aan mijn vader die verkleumd langs een verlaten, donker pad ligt, krijgen de overhand. Na elke 10 minuten zoeken terug naar huis, kijken of ie er toevallig al is. Shit, weer niet. Waar is ie! Weer rijden, een ander pad in. De volgende straat heen en weer. Tussen geparkeerde auto's kijken. Niks. Om 20:15 weer naar huis. Nog niet thuis, weer de auto in.

Ik zit nog net niet weer in mijn auto. Ineens zie ik zijn ineengedoken lijf in het zachte schijnsel van onze buitenlamp. "Hé", roep ik verrast. Zijn lichaamshouding vertelde me dat ie uitgeput was. De riem van de hond sleepte hij achter zich aan. "Waar was je?" was mijn vraag die niet beantwoord werd. Gauw naar binnen. Zitten in zn zetel. Sinemet erin, bijkomen, voeten omhoog. Gelukkig, hij is er weer. Ik kijk mijn moeder opgelucht aan.

Pa was gewoon bij zijn vaste rondje de ingang van onze straat voorbij gelopen en totaal verloren geraakt. De hond was em gewoon gesmeerd. Toch gelukkig goed afgelopen, maar o jee, wat zaten we in de rats.

Dementie treft ongeveer 40% van mensen met de ziekte van Parkinson. Dementie komt hiermee zes keer vaker voor bij mensen met de ziekte van Parkinson dan bij mensen die geen Parkinson hebben.

Ook was er die keer dat Pa naar mijn huis wilde komen fietsen. Iets te kort op zijn pillen tijd en dus trad zijn off-periode snel in. Ook de weg kwijt geraakt. Ik kom hem toevallig tegen terwijl ik de wijk uit rijd en hem totaal verloren zie schuifelen over het fietspad. Wanhopig rondkijkend waar hij was. Gauw parkeren en hem pakken. Eerst nog vol ongeloof dat ik ineens voor zijn neus sta, snel daarna opluchting in zijn stramme gezicht als hij mij vanuit zijn houding met rug krom en hoofd naar beneden voor de tweede keer aankijkt. "Pa, wat doe je hier...ben je moe? Vraag ik maar om iets te zeggen. "Ik wilde naar je toe, maar ben de weg kwijt. Ik wil naar huis." stamelt hij zachtjes in mijn oor als ik met mijn hoofd naast het zijne sta.
Ik zet hem in mijn auto en vraag aan een paar wegwerkers van Heijmans of ze de fiets van mijn vader in hun bus willen zetten en even achter mij aan willen rijden. "Tuurlijk!" was het enige goede antwoord van die gasten. Heijmans staat daardoor voor eeuwig op mijn "Geschikt" lijstje.

Het liep iedere keer nog goed af. Maar duidelijk was natuurlijk dat de Parkinson een coup pleegde op zijn zelfstandigheid. Hij kon niet meer alleen op pad, niet te voet en niet op de fiets. Zijn fiets. Tienduizenden kilometers gefietst, alleen, met veel plezier. Hij kon het niet meer, hij durfde niet meer. Mentaal een hard gelag. Ook voor ons. Je ziet het gebeuren en je kunt er niks aan doen. Mijn eens zo sterke vader kunnen wij niet meer alleen zijn gang laten gaan. Huilen en weer door. Kom op Pa..hou vol!

Zouaaf in de familie?

2009-09-09T20:59:00.006+02:00

Ik had er al vaak over gehoord, van mijn moeder. De vader van mijn opa aan mijn moeders kant was een Zouaaf. Vroeger had ik niet het flauwste benul wat dat dan inhield. Dat is dus een soldaat van het pauselijk leger. Deze zouaaf, mijn bet-overgrootvader dus, is begraven in Roermond. Laat ik daar nou vandaag toevallig vlakbij moeten zijn...

Even zoeken op internet in de auto, en ja, het kerkhof gevonden. Het is het oude kerkhof aan de Weg aan het Kerkhof (hoe toepasselijk!). Een mooie muur omarmt dit kerkhof, wat één van de oudste van Nederland moet zijn. Nu op zoek naar de Zouaaf. Best een groot kerkhof, even rondkijken. Hee, ook oorlogsgraven, Amerikaanse flying officers. En dan ineens, daar is ie!

De man wijst, met een vrouw geknield aan zijn zijde met een rozenkrans in haar hand. Wat een werk moet dat geweest zijn om een dergelijk beeld te maken. En, wanneer is dit beeld geplaatst? Toen mijn bet-overgrootvader overleed, of toen mijn bet-overgroot moeder overleed? Zou raar zijn als zij al bij het standbeeld stond toen ze nog leefde?

Mijn bet-overgrootvader is Johannes Jacobus (of was het Jean Jaques? zie onder) Küppers. Een vrij bekende naam als je in google zoekt op "Zouaaf Roermond". Dan kom je op meerdere websites terecht. Bijvoorbeeld die van het Zouaven museum, de Wikipedia, historie Roermond en een foto website. Hij was president van de in 1890 opgerichte Zouavenbond van Limburg.

De Zouaven zijn ontstaan uit een oproep van Paus Pius IX om hulp tegen de republikein Garibaldi die vanaf medio 19e eeuw weer een verenigd Italie wilde forceren. Ook Rome en het Vaticaan moesten voor Garibaldi wijken om tot het verenigde Italië te behoren. In 1860 was het zover gevorderd dat Paus Pius IX alleen Rome nog over had, hetzij nog wel ondersteund door Napoleon III. De wereldwijde oproep van de Paus om Rome te verdedigen tegen de Nationalisten leverde prompt 11.000 vrijwilligers (3000 uit Nederland) die uit alle landen richting Rome trokken om de Paus te verdedigen. Later groeide dit aantal nog door naar 22.000. In 1861 werd het regiment der Zouaven opgericht en in 1867 volgde de grootste prestatie: De slag bij Mentana. Hier werd Garibaldi verslagen met hulp van de Fransen, maar de Zouaven zouden een hoofdrol hebben gespeeld op het slagveld. Ze hebben het er nog over bij wijze van spreken.

De vraag is echter: was mijn bet-overgrootvader daar ook? Toen was hij 19 jaar...klinkt jong maar niet onmogelijk. Heeft hij ooit wel eens een slag geleverd? Frappant is dat in de lijst van het Zouavenmuseum een Jean Jaques Küppers wordt genoemd met geboortedatum 15-2-1842. Johannes Jacobus Küppers (die van het graf in Roermond) is geboren op 14-2-1848? Zijn er dan twee? Het is wel opvallend dat Jean Jaques een franse vertaling is van Johannes Jacobus....hoe zit dit?

Ach, hij is waarschijnlijk tot op heden de enige president in de familie. Van de Zouavenbond Limburg. Zelf opgericht. Wel een vurig leider (zie toespraken!), zo maak ik op uit een aantal stukjes uit krantenarchieven. Boekbinder was zijn beroep, in Roermond aan de Veldstraat en later in de Hamstraat. Er wordt in ieder geval nog genoeg over hem verhandeld in de huidige tijd. Ook een kwaliteit!

Mijn dochter fietst!

2009-09-01T14:39:00.002+02:00

Mijn dochter fietst
daar gaat ze
trappen op eigen kracht
het avontuur lonkt
daar gaat ze

Mijn dochter lacht
als ze merkt
dat haar beentjes
haar helpen te trappen
en ze niet wordt beperkt

Mijn dochter kijkt om
ze is me voorbij
haar ogen en benen
gaan ontdekken wat wacht
haar gedachten zijn vrij

Mijn dochter roept
papa, zie je mij?
Kijk eens wat ik kan
ik zie haar dansende haren
en denk, wat mooi ben jij

Haar helm te groot
haar fietsje te klein
maar fier rechtop
vastbesloten rechtdoor
want daar moet ze zijn

Mijn dochter fietst weg
en ik zie het komende terrein
ga maar kijken! roep ik haar na
en hoop dat ze me blijft vertellen
papa, bij jou vind ik het fijn

Encounter with mister Parkinson (1)

2009-08-29T14:16:00.015+02:00

"Jongens, ik heb een kwaal. Ik ben ziek". Zo begon het op een avond in 1985 tijdens het avondeten. Ik zat tegenover mijn vader, had net de jus over mijn aardappelen gedaan. Normaal zei hij nooit iets met die klank. Het was geen ernst, geen angst, maar wel met een emotie. "Maar ik ga er niet dood aan", voegde mijn vader er nog aan toe terwijl ik nog steeds stil was, net als mijn broer en mijn moeder. Mijn gedachten schakelden: hoe erg kan het dan zijn? Stil bleef het. Mijn moeder zat met haar handen gevouwen boven haar bord, zij wist al wat er ging komen. Pa nam eerst maar eens een hap van zijn groenten en direct een aardappel erachteraan. Zijn stukje vlees bewaarde hij namelijk altijd tot het laatst. "Wat heb je dan papa?" vraag ik ten slotte. "Ik heb de ziekte van Parkinson. Dat is een ziekte waar je spieren door verstijven. Het gaat langzaam maar het wordt met de tijd steeds erger." "Oh", was het enige dat ik kon uitbrengen. "Uiteindelijk kom ik in een rolstoel. Maar dat zal nog wel even duren. De neuroloog heeft me medicijnen voorgeschreven waardoor de ziekte zich langzamer ontwikkelt." De rest van het avondeten werd er weinig gezegd. Alleen gekeken. Ik keek naar mijn vader en hij naar mij. Mijn moeder en mijn broer keken naar hun bord. Moet ik nu gaan huilen of tegen mijn vader zeggen dat ik blij ben dat ie niet doodgaat? Ik wist het echt niet. 13 jaar was ik, over naar de orde van de dag zeg maar. Mijn vader had pilletjes gekregen en dan zal het wel loslopen.

De ziekte van Parkinson is een aandoening aan de hersenen, waarbij bepaalde cellen in de hersenen afsterven. Deze cellen maken de stof 'dopamine' aan. Dopamine is noodzakelijk voor de controle van lichaamsbewegingen.

Scheikundeleraar was ie op het middelbaar onderwijs, havo en vwo. Ik zat op dezelfde school en kwam hem dus wel eens tegen. Nooit heb ik daar overigens last van gehad. Toch had je als zoontje van wel een label op en wisten andere kinderen uit andere (hogere) klassen wie ik was. Een aanleiding om mij te testen, daar was ik me wel van bewust. Dat hebben wat oudere jongens ook wel eens geprobeerd, doch zonder succes. Ook ben ik wel eens gevraagd of ik niet wat proefwerken van mijn vader kon kopiëren en vooraf aan hen kon doorspelen. Een vraag om hoogverraad dus. Over mijn lijk dacht ik dan...
Wat ik me nog goed herinner waren onze subtiele begroetingen in de gangen en op het terrein van school. Nimmer uitbundig. Mijn vader begreep wel dat het voor mij misschien lastig was, als zoon van een leraar. Hij had het begrepen als ik zou veinzen dat ik hem niet zag. Dat heb ik nooit gedaan. Altijd een groet. Een kleine beweging met de hand als er glas tussen ons zat en een "Hoi pa" met een glimlach in de gangen. Hij zocht me wel altijd quasi onopvallend tussen de andere leerlingen door, ik zag hem al kijken en zag zijn nieuwsgierigheid of ik hem ook zag en hem zou groeten. Natuurlijk doe ik dat pa, je bent mijn vader! (Ik kan een glimlach niet onderdrukken nu ik dat in mijn herinnering bekijk).

In die tijd op de middelbare school heb ik wel de ontwikkeling van zijn Parkinson meegemaakt. In de eerste klas (1985) was er nog niet zoveel aan de hand. Autorijden ging nog, fietsen, lopen en praten gingen hem ogenschijnlijk nog goed af. In de tweede klas ook nog wel, alhoewel het schrijven op het bord moeilijker werd. Zijn handschrift werd kleiner. De fijne motoriek verdween wat uit zijn rechterhand. Het eerste hulpstuk deed zijn intrede in ons huis. Een krijtjeshouder, daarmee had mijn vader wat meer grip op het krijtje en kon zodoende makkelijker op het bord schrijven.
In de derde klas, ik zat inmiddels op de havo, ging het al wat slechter. Goed genoeg om nog auto te rijden, maar niet van harte. Elke ochtend werden de oefeningen consciëntieus gedaan om wat soepeler te kunnen bewegen aan het begin van de dag. Zwaaien met de armen, al dan niet met een fles water in de hand. Op een ochtend zaten we allemaal (mijn moeder en ik...mijn broer was ook al beneden) rechtop in bed. Een daverende knal dreunde door het huis om 7:15. Snel naar beneden. Wat is er gebeurd? "Oh" zei mijn vader, "de fles met water schoot uit mijn hand tegen de deur naar de gang." Ik kijk naar de deur. De stilte was teruggekeerd. Het gat in de deur was echter blijvend. Pa trok zijn schouders op en liep verder door de kamer al kniebuigingen makend.

Parkinson is een 'progressieve' ziekte. Dat wil zeggen dat de klachten vaak geleidelijk beginnen en meestal na verloop van tijd toenemen. Natuurlijk gaat dit proces niet bij iedereen even snel en zijn de klachten met de juiste behandeling vaak redelijk te beheersen. Ook heeft niet iedereen dezelfde klachten.

In de vierde klas was het al echt wel duidelijk. Het masker had bezit genomen van zijn gelaat. Het zal wel gevoeld hebben als een lange fietstocht door de vrieskou. Je kunt je gezicht niet meer bewegen. Het gezicht van mijn vader werd uitdrukkingsloos en alle bewegingen in zijn gezicht gingen vertraagd. Ook aan het lopen was duidelijk te zien dat mijn vader Parkinson had. Knieën licht gebogen, armen onbeweeglijk langs het lichaam en een beetje een huppelende tred om maar aan de gang te blijven. Maar plotseling stoppen of een andere kant op lopen was er niet bij. Hij had een uitlooptijd nodig, zoals een net geland vliegtuig.

In de nachten was het ook vaak prijs. Dat ging van kwaad tot erger. De bijwerkingen van de medicijnen begonnen hun slopende werk op de mantelzorger. De nachten werden onrustig en dat ging langzamerhand aan de conditie van mijn moeder knagen. Levensechte angstdromen. Rare belevenissen. Wakker worden en zien dat je bed in brand staat. Monniken
die heen en weer lopen in je kamer en achter de gordijnen gaan staan. Dieven die in de tuin rondlopen. Parlodel, Symmetrel, Eldepryl, Sinemet, Madopar, Comtan. Hij heeft ze allemaal gehad. Van weinig tot veel, telkens weer het evenwicht vinden van een goede dag waarbij in de nacht ook de hallucinaties onder controle bleven. Na veel trial and error werd dat evenwicht wel weer gevonden, maar toch, achteruit ging het. Niet alleen met hem, maar ook met mijn moeder.

Little League World Series

2009-08-22T23:35:00.009+02:00

Het zal geen verrassing meer zijn dat mijn sportieve interesses uitgaan naar honkbal, baseball beter gezegd. In dat kader, en ook als coach van een groepje honkbaltalentjes, duw ik maar eens een stukkie hierover het internet op. Maar niet voordat ik nog wil vermelden dat honkbal voor kinderen een geweldige sport is en dat zoveel mogelijk kinderen, vanaf 5 jaar, met hun vader en moeder maar eens een honkbalveld moeten bezoeken!

Lichtelijk verveeld zat ik gisterenavond wat de zappen. In mijn zaproutine zit kanaal 412, bij ons ESPN. Eerst de standaard ronde van kanaal 1-10, dan Discovery en National Geographic. Bij die laatste twee wil ik nog wel eens blijven hangen, mits er geen baseball is op ESPN. En gisteren was er baseball, Little League World Series. Geanimeerd riep ik hardop "Héé", mezelf ook daarmee verrassend. Spelertjes vanuit de hele wereld van 9 tot 12 jaar kunnen hieraan meedoen. Ik kwam terecht in de wedstrijd tussen Chinese Taipeh (Taiwan) en Europe. Europe werd vertegenwoordigd door voornamelijk kinderen van op Ramstein Airforce Base gestationeerde amerikaanse militairen. Ik heb 1 inning gezien. Het stond al 15-0 voor Chinese Taipeh en ik zag wel waarom. Het niveau van de Duimerikanen was erg bedenkelijk zeg maar. Dat kunnen onze Tigers beter dacht ik gelijk, zeker als ze 11 jaar zijn straks! Die Taiwanezen echter, oei, wat zagen die er al goed uit. Zachte handjes van de infielders, sterke armen van de outfielders, een werper die bijna 70 mph en ook nog sliders gooide. De swing van elke slagman die ik heb gezien was compact en technisch erg goed.

Maar goed, ik me gelijk verdiepen in dat toernooi. Dat had ik eigenlijk nog nooit gedaan. Hoe komen wij daar straks (gelijk maar weer "groot" denken) als de Tigers 11 jaar zijn ?

Little League Baseball is een netwerk van regionale competities waarin teams zich kunnen inschrijven. De meeste amerikaanse teams komen voort uit een wijk van een stad. Little League Baseball (LLB) faciliteert de teams met het organiseren van kampen en het ondersteunen van ouders met trainingsmethoden etc. De teams van LLB worden veelal gedragen door ouders van de spelers. Een aardig concept als ik dat zo zie. Ook buiten de USA is LLB actief, ook in Nederland. Buiten de competitie van de KNBSB om is het mogelijk om ook aan een LLB competitie mee te doen. Dat kan dan met bijvoorbeeld een lokaal team. In Nederland zijn er circa 15 LLB teams waarvan LLB Alkmaar mee heeft gedaan (kennelijk als kampioen van Nederland) met de Regional Championships in Polen. Omdat daar LLB Ramstein kampioen werd mochten zij naar de World Series in de USA. LLB Alkmaar had alle wedstrijden in Polen verloren. Eigenlijk kan dat natuurlijk niet....Zie hier voor de uitslagen.

Het mooiste is eigenlijk toch wel het idee achter Little League Baseball. Kinderen samen laten sporten in een van de meest individu vriendelijke sporten die er bestaan. Excelleren als individu binnen een team. Bij honkbal krijgt elk kind een kans, in tegenstelling tot bijvoorbeeld bij voetbal, waar vaak één van de betere spelers de hele wedstrijd aan het dribbelen is en de overige spelers "vergeet".

Het is dus het eind toernooi dat gehouden wordt in South Williamsport in Pennsylvania wat op ESPN wordt uitgezonden. Hier kun je de deelnemers in de poules zien en de uitslagen volgen. De meeste teams komen uiteraard uit de USA, maar ook teams uit Canada, Mexico, Venezuela en ook Curacao. Er komt zelfs een team uit Saudi Arabie. USA heeft twee poules van vier teams. International heeft ook twee poules van vier teams. Degene die het eindtournooi wint is uiteraard de winnaar van de World Series. Voor ons is dus een plekkie te verkrijgen als Europe....Dat zal een leuke en onvergetelijke ervaring zijn voor de boys. Gauw maar eens kijken of we ons kunnen inschrijven als Windmills Oosterhout LLB....We zwaaien wel als we op TV zijn over vier jaar!

Undercover in The Scene

2009-08-20T00:40:00.003+02:00

Been there, seen it. In het hart van een van de meest hardnekkige groeperingen in het land: De kampeer-scene. Wederom ben ik voor onderzoek binnengedrongen in "het wereldje". De sandalen, zelfs met sokken in de sandalen, de stormhaken, het mierenpoeder, de strakke voortenten met gordijnen. De bijzonder opgeruimde standplaatsen met kunstgras matten, of vlonders, koelboxen met extra koelingsventilators. Mensen die zich irriteren aan luifels of voortenten waar een vouw in zit. De klaptafels met dito lichtgewicht stoelen. Vrolijke tafelkleedjes met nepbloemen. Weggooi koffiebekers, melkpoeder en suikerklontjes. De karretjes voor de chemische toiletten, de anti-muggen kaarsen, de skottelbraai, het gourmetstel en de ouderwetse barbeque. De movers, vergrote dakluiken, voorraden Unox knakworsten en gasflessen. Isostekkers voor Frankrijk, Spanje en Nederland. Verlengkabels en te veel zon. De voortent bezems, de auto hoezen. De ochtendrij voor de stokbroden bij het campingwinkeltje, de vouwfietsen en -tafels. De caravans met airco en zonder. Voortenten met vijf dakstokken. Voortenten met vijf dakstokken en een hele strakke luifel met partytent. De steradent truuk voor de algen in de watertanks en de doorgeslagen aardlekschakelaars bij een onweersbui. Te aanwezige landgenoten die als stadhouders over de camping regeren. De vouwwagens waar geen eind aan het vouwen lijkt te komen. De stapels met pizzadozen, lege 8l, 5l en 1l waterflessen en hangmatten. Vouwkratjes, tupperware wasemmers, plastic bekers en borden. Afwasteilen. Hordeuren, veelgekleurde horslierten, camping ´s got talent met kundige jury. Stabilisators, bandenspanningsmeters en waterpassen. Gierende waterpompen, ventilators, bijzet vouwtafels. Elektrische luifels, schotelontvangers, teenslippers en lelijke teenslippers. Metalen stempels, gele plastic wiggen. Diabolo's en trekballen. Voetbalshirtjes en kusjesdag. Volwassenen met voetbalshirtjes. Afgezakte zwembroeken met daaronder roze Bjorn Borg onderbroeken. Zwerfkatten, verhalen over kokende motors en de juiste routes. Voortent- en luifelverlichting. Badmintonners, kaarters, darters, slapers, DSers, lezers en puzzelaars. Campingbewaking en te strakke Speedo's. De wasmachine muntjes, de douche tassen en de McGyver waslijnen. De eindschoonmaak sopjes en de relatiespanningen. De volgend jaar weerbeer. De te losse topjes zonder BH en de uitzwaaiers. De verdomd leuke foto's achteraf. Het was er weer allemaal. De kampeer-RAI on tour zeg maar.

Kinderen die bij je in de caravan binnenlopen heb je ook. Tweemaal moesten wij van deze buitenlui de caravan uitjagen. Eerst even de strandbal door de luifel jagen, dan even op het bed springen en dan de eigenaar op zijn kont slaan. Lachen joh, als die snuiter alleen Frans praat. Wegwezen jij mafketel, naar je vader en moeder toe. De internationale gezichtsuitdrukking voor "zometeen landt mijn rechtervoet op jouw linker achterste" doet dan wonderen. Zo snel als ie er was vertrok ie ook weer op zijn fietsje, zichzelf bijna decapitating door erg rap een scheerlijn van de buurman te testen.

Zucht...ik heb het overleefd, maar het gaat me steeds makkelijker af. Begin ik dan ook een kampeerbeer te worden? Sandalen? Met sokken? Nee, ik zal altijd de middenstok van de luifel scheef zetten en het doek van de luifel niet geheel strak trekken. Ik moet me blijven onderscheiden! Rijden op de snelweg met de dakluiken van de caravan open rulezzz!

Toch weer wat uitdagingen aangegaan met mijn fysiek. Op een of andere manier moet ik altijd iets hebben om te doen. Vorig jaar een voettocht door reservaat Montgri met als hoogtepunt de beklimming van Castell Montgi. 22 kilometer lopen, met mijn schoonvader, op rotspaden inclusief twee beklimmingen. Ruim 6 uur gelopen. Een heerlijk voldaan gevoel had ik hier aan overgehouden.

Dit jaar kon ik een mountainbike gebruiken (Alex P. Keaton, nog bedankt!) om eens wat bergjes te beklimmen. Het hoogtepunt moest zijn de beklimming van het bergmassief achter de camping en dan naar L'Estartit fietsen en weer terug. In eerste instantie even de benen pijnigen met een klimmetje naar een bergje dat aan Cala Montgo grenst. Toch een pittig klimmetje. Ik geef eerlijk toe dat mijn postuur niet erg geschikt is om als klimmer door het leven te gaan, maar allez, ieder zijn niveau zeg maar. Ik fietsen en stoempen die molshoop op, kom ik boven, komt mijn schoonvader binnen 5 seconden na mij op zijn Gazelle ook gewoon naar boven fietsen. Nou is hij wel in een extreem goede conditie, zelfs al is ie de 60 jaar gepasseerd, en lichamelijk erg sterk. Ik met volle bak verzuring in mn stokken. Nauwelijks genoeg kracht over om stil naast mijn fiets te gaan staan. Net 100 meter hoog die pukkel. Wielrenners zijn maniakken heb ik net besloten. Op de foto is het de achterste berg met de witte huisjes erop.

Begint goed dus. Nu moet ik ook nog naar L'Estartit fietsen over de berg achter de camping...niet zeuren. The Big Bike Trip moet beginnen. Dit is de google map. Vanaf boven L'Escala door het groene reservaat naar L' Estartit, naar de haven.

Grotere kaart weergeven

Een mooie route, maar ik wist niet goed hoe lang en hoe steil het zou zijn. Van andere fietsers op de camping had ik gehoord dat ze op het klimmetje terug van de fiets af moesten. 10 augustus 12:00 was het zover. Even het warmste moment van de dag afwachten, flesje water, petje en hup de fiets op. De heenweg ging goed, alhoewel het klimmen toch langer duurde dan mij lief was. Aangekomen in de haven van L'Estartit bleek dat het slechts 11,87 kilometer was. Paar kiekjes in de haven van Iles Medes en weer terug...

Op de terugweg werd het aardig warm, lekker transpireren met de zon in de rug. Uiteindelijk netto 1 uur 45 minuten gefietst, totaal 23,5 kilometer, topsnelheid 60,1 km/u. Op de screenshot van Sports Tracker staat het hoogtekaartje van de terugweg, met de iets steilere klim dan de heenweg. Op het steile stukje 130 meter omhoog op zeg maar 2,5 km. Is toch gemiddeld 6,7%. De hele steile klim had ik dan ook nog omzeild.

Maar, was dat nou alles? Volgende keer een tochtje van 100 kilometer uitzetten met een paar klimmetjes. Daarvoor zal ik wel een kilotje of 10 kwijt willen zijn. Scheelt wat extra ballast. Uitdaging voor thuis waar ik al mee bezig ben terwijl ik dit schrijf. 100.5 kilo is echt te veel, op naar de 90!

Een boek, maar dan anders...

2009-08-16T13:13:00.004+02:00

Tja, op vakantie en tijd te veel. Het schrijven van stukjes heeft me in ieder geval op dit moment even te pakken genomen. Leuk om te doen en om terug te lezen. In het kader van "groot denken" maar gelijk begonnen aan een boek. Geen laptop meegenomen dus op mijn telefoon, waar gelukkig een QWERTY toetsenbord op zit, zomaar eens gaan tikken. Ik maak gelijk maar van de gelegenheid gebruik om het begin van mijn boek te publiceren. Je weet maar nooit of er een eind komt zeg maar. Mocht u als lezer een vervolgstuk willen schrijven, be my guest. Wellicht loopt er dan ooit een boek uit de drukpers van meerdere schrijvers tegelijk...hmmm dat klinkt leuk...een kaft vol met schrijvers. Hupla, een nieuw concept is geboren.

Ik trap af, volledig un-edited.

Het was een avond in september dat het gebeurde. Een knal, een gerinkel en ineens stonden ze voor het echtpaar op leeftijd. Tweemaal een droge stomp in het gezicht en de lichten gingen uit. Huisje overhoop, dierbare sieraden, wat handgeld en een rommelmarkt schilderij zijn verdwenen. Op het zoldertje is met een hamer geprobeerd een gat te maken in een muur. Op zoek geweest naar een kluis. Althans, dat denkt Henk die als net voor zichzelf gestarte P.I. door meneer en mevrouw De Ronde is benoemd om de daders op te sporen. Kijkend naar de foto's van de technische recherche, samen met meneer De Ronde, zien ze nog een detail. Het dressoir en de boekenkast met alle boeken van L. de Jong zijn van de muur afgeschoven. Ook deze muren vertonen beschadigingen in het stucwerk. De laden en de kastjes zijn ogenschijnlijk niet geopend.

"Meneer De Ronde" zegt een alleraardigste vrouwenstem, "vergeet u uw medicijnen niet?" Henk begrijpt de boodschap, het is weer tijd om te gaan. Het is weliswaar 6 weken na de overval, maar die ouwe baas heeft het nog zwaar. Fysiek vooral. Gebroken kaak en gebroken jukbeen. Geheugen kwijt vanaf het kopje koffie dat Trees liefdevol had ingeschonken. Trees was er beter vanaf gekomen. Zij was op haar voorhoofd geraakt en was met stoel en al achterover geslagen. Opgevouwen achter de stoel, met haar hoofd in de gordijnen had ze zich bewusteloos gehouden. Hoe lang ze had gelegen wist ze niet. Om 2:14 had ze haar zoon gebeld met de vraag of hij wilde komen. Het ging niet goed met pa. Zoon Willy was zich bijna doodgeschrokken bij aankomst in het huis. Een ravage, en nog erger, zijn vader onder het bloed kreunend op de grond liggend met zijn hoofd op de stenen. Moeder Trees ging ineens beseffen wat er was gebeurd en barstte in de deuropening van de woonkamer in huilen uit. "Ineens waren ze er..." was het enige wat ze uit kon brengen. Willy had 112 al gebeld. De politie was onderweg, samen met de ambulance. In de tussentijd voelend aan de halsslagader van zijn vader. Nondeju was het enige dat hij kon denken.

Revalidatiecentrum De Lelie had Frans de Ronde uitgekozen om te herstellen van zijn verwondingen. 68 jaar was ie, en nog nooit had ie in een ziekenhuis gelegen, laat staan in een revalidatiecentrum. De Lelie was het dichtste bij zijn huis zodat Trees hem eenvoudig zou kunnen bezoeken. Net 3 jaar met pensioen na een dienstverband van 45 jaar bij verf fabriek Van Dalen. Begonnen als vakantiekracht op de expeditie afdeling. Het laden van de vrachtauto's met de exportverf was zijn specialiteit. Na 3 jaar vakantiekracht werd hij vaste medewerker. Eerst op zijn vertrouwde expeditie afdeling, toen in de productie (ook in ploegendienst). Na 10 jaar wist Frans inmiddels zoveel van de machines in het productieproces dat hij monteur werd bij de technische dienst. Een schone monteur werd hij genoemd. Zijn blauwe overall met de initialen "TD" achterop was zelden besmeurd met zwarte vlekken en vegen. Chef TD was het logische gevolg van zijn heldere kijk op techniek en gevoel voor de markt. Het machinepark was in topconditie wanneer de markt extra volumes nodig had. Dit was een van de redenen dat Van Dalen Verf succes had in de markt. Ze konden leveren in de omvang dat de markt nodig had, mede dus dankzij Frans. Bij zijn afscheid werd hij geroemd door de directie met als klapper het huis aan zee dat hem als kado voor 45 jaar dienst werd aangeboden. Het hele bedrijf had bijgedragen aan zijn droom waar hij in de pauzes regelmatig met collega's over sprak. Het huis aan zee in Zoutelande was hem uiteindelijk niet goed gezind. Bruut was de romantiek uit het zilverwitte huisje verdwenen. Die ene avond heeft het gelukkige leven van Frans en Trees verstoord, zonder weerga.

"Hoe is het met je?" vraagt Trees aan Frans. "Heb je kunnen slapen?" "Nee.....weer niet" zegt Frans. "Ik kan nog steeds niet op de linkerkant van mijn gezicht liggen en de angst zit er nog steeds in. Als ze maar niet terugkomen om de klus te klaren, wat heb ik die gasten misdaan? Ik moet het weten Treeske. Een dag zullen ze er spijt van hebben dat ze me hebben laten leven." Het vuur in zn ogen verraadt de ernst van zijn statement. Trees schakelt maar gauw door naar een ander onderwerp. "Is Willy nog geweest, met de kinderen misschien?" Ze vraagt het al weet ze het antwoord al wel, hopende dat Frans het ook nog weet. "Die heb ik niet gezien, misschien komt ie vandaag. Die jongen heeft het zo druk, die moeten we niet al te veel belasten met onze besognes." Het antwoord stelt Trees wederom teleur, zn korte geheugen is weg. De neuroloog had gezegd dat het wel weer terug zou komen, maar nooit zoals het was. Ze hoopt alleen niet dat het ten koste zal gaan van de relatie tussen Frans en Willy. Willy komt elke avond kaarten met zijn vader. Elke keer dezelfde begroeting ondergaand. "Zo, kom je me ook nog eens opzoeken. Hoe moet dat straks wel niet als ik echt in het gesticht zit?" "Pa" zegt Willy dan, "ik ben ook blij om jou te zien. Ik ga pas weg als ik je lekker ingestopt heb. Potje kaarten?" De lach verschijnt weer op het gezicht van Frans en zijn blik doet weer vaderlijk aan.

Henk Draaisma worstelt inmiddels verder door het politiedossier. Door gebrek aan aanknopingspunten in deze zaak is het politieteam inmiddels geslonken naar 2 man die nog passief met de zaak bezig zijn. Geen vingerafdrukken, geen dna. Veel foto's van de PD. Via de voordeur binnengekomen, direct op de slachtoffers af en huis doorzocht, en dan met name een aantal muren. Nadat Henk de muren van de verdiepingen uittekent blijken alleen de muren van de westzijde van de woning beschadigd, met een soort vuisthamer. De afmetingen van een aantal inslagen zijn 4x4 cm. Het enige spoor dat achtergelaten is. Uit het buurtonderzoek is niet zoveel tastbaars overgebleven. Niemand heeft iets bijzonders gehoord of gezien. Van de daders ontbreekt elk spoor. Henk besluit dat een plaatsbezoek nodig is.

Het huisje is inmiddels vrijgegeven door de politie. Op handen en voeten zijn de technische rechercheurs door de woning aan de Sterlaan 26 in Zoutelande gekropen om maar elk spoortje vast te leggen. Henk wilde zelf de sfeer proeven in het huisje en de situatie bekijken. Een lange autorit verder was ie in Zoutelande gearriveerd. De Sterlaan bleek een doodlopend straatje, een zijstraat van een van de hoofdstraten. Het huisje was het laatste in de straat, tegen het duin aan. Er was een fietspad links van het huis langs de duinen dat uitkwam in de straat. Ook was er aan het einde van de straat een pad de duinen in. Het huisje keek uit op de kopse kant van een appartementengebouw met huurwoningen.
Het huisje zelf had drie bouwlagen waarvan een zolder. Het dak had een scherpe punt en een soort van kraaiennest dat uitkeek over het duin. Via een dakraam leek het mogelijk om in het kraaiennest te komen. Leuk huisje dacht Henk, inderdaad zilverwit zoals in sierlijke smeedijzeren letters op de voorgevel staat.

De voordeur was aan de zijkant van de woning. Sleutel in het sleutelgat en de deur zwaait sierlijk open. Door de kleine hal stap je zo de woonkamer in, naar de plek waar Frans en Trees altijd koffie dronken, bij de tv. Met vier grote stappen sta je recht voor hun neus. Boem, boem, bewoners uitgeschakeld. Alle kans om het hele huis door te spitten. Maar waarom deze woning? En waarom Frans en Trees?

Eens kijken wanneer ik de motivatie heb om weer door te gaan. Dan zal ik het hier weer vervolgen!

Hee Camiel!

2009-07-27T23:20:00.001+02:00

Ik rij nogal wat kilometers, dus genoeg tijd in de auto om na te denken over "dingen". Vaak genoeg tegen een achterkant van een vrachtauto aangekeken en door een zwarte roetwolk van een oud beestje gereden. Een van die dingen werd dus een visie over transport over 20 jaar in Nederland. Het moet naar mijn mening echt anders, radicaal! Ik heb geen idee over welke thema's de transportsector nadenkt op dit moment. Uiteraard zal er over veel dingen nagedacht worden. Maar, is er een visie, en ik bedoel dan een echte visie zonder politieke beperkingen? Ik vind dat transport een heel groot probleem is in Nederland op dit moment. Zeker de wegen in de randstad zijn te beperkt. Klein land, reislustig en handelend land met een vooruitstrevend gevoel. Nieuwe dingen, grote dingen. We deinsen er niet voor terug, maar...

Nu met de kredietcrisis in volle glorie zijn er stimuleringsprogramma's geintroduceerd voor de GWW sector. Onderhoud van wegen wordt naar voren getrokken en nieuwe plannen worden versneld uitgevoerd. In mijn directe omgeving is dat de verbreding van de A27. Dat project wordt nu versneld aangepakt. Euro's die markt in duwen, werkgelegenheid.

Nobel plan hoor, maar ik vind het te conservatief. We moeten vooruit met technologie. Aan stiller asfalt hebben we niet zoveel. Nieuwe machines om meer meters asfalt per uur te leggen blijft een ontwikkeling in de breedte. Rekening rijden...pfff nee joh. Ontwikkelingen in de diepte hebben we nodig. Nieuwe gezichtspunten. En dan natuurlijk de guts om het gewoon te doen. Doen!

Ik vind dat het tijd is om iets te doen aan ons transport systeem, met als uitgangspunt dat alle vrachtauto's verdwijnen. Huppekee, statement gemaakt. Weg ermee. Scheelt een boel investeringen en onderhoud aan ons wegennet. Dit wegennet is ruim voldoende van omvang om met onze auto's op te rijden. Vrachtwagens weg, genoeg plek over. Mooie oplossing toch?

We hoeven dan alleen het probleem op te lossen van hoe we de melk, wasmachines en de jurkjes in de winkels krijgen. Daar komt de clou: een ondergronds systeem. Ik durf em wel aan!

Op die plaatsen waar de grote verkeersaders lopen worden onder, of direct naast, de wegen tunnels geboord om het transportsysteem in te maken. Dus onder de A1 komt de T1, zoals ook onder de A2, A4, A16 etcetera. Het standaardformaat voor de tunnel is de zeecontainer, of daar de dubbele of logisch gedeelde versies van. Natuurlijk zullen altijd speciale transporten nodig blijven, maar heel veel (bulk)goederen kunnen ondergronds!

Bij de grote steden komen de grote distributie centra, misschien tien van deze in heel Nederland. Daarnaast voor de kleinere verzorgingsgebieden (postcodesysteem?) worden de kleinere distributiecentra ingezet. Vanuit deze distributiecentra worden de goederen per elektrische (B-rijbewijs) bakwagens naar de winkels gebracht (misschien kunnen grote afnemers een eigen tube-aansluiting krijgen?). Onze binnensteden zijn toch te klein voor die grote vrachtauto's. Bovendien zal het de verkeersveiligheid ten goede komen?

Alles wat Nederland binnenkomt moet via een aantal grens-dc's verzameld en gedistribueerd worden. Dus: bijvoorbeeld op Schiphol, de havens in Rotterdam, Amsterdam, Vlissingen, Hazeldonk bij Breda, de industrieterreinen bij Venlo/Enschede/Maastricht. Hetzelfde verhaal voor de exportproducten.
Het bedrijf in Breda levert zijn producten per elektrische bakwagens met de transportinformatie aan bij het lokale dc in Breda, van daaruit wordt het in het tunnelnetwerk verzonden naar de gewenste eindlocatie, bijvoorbeeld het dc van Zutphen, van waaruit het weer in de juiste hoeveelheid met de elektrische bakwagens naar de eindbestemming wordt gebracht. 24-7-365.

Het verdient nog wel wat aandacht, maar het idee is simpel. Laat de ideeën niet gekooid worden door beperkingen! Dat is alles. Technisch kunnen we het. Het transportsysteem zal grondig geengineerd moeten worden (magneetbanen, airflows?). De karretjes bij ECT in Rotterdam kunnen het ook. Dan moet het ondergronds in een tunnel ook kunnen!

DAF zou een rol kunnen spelen bij de ontwikkeling van de elektrische bakwagens, alle vrachtwagenchauffeurs zouden als operators in de dc's kunnen gaan werken. De GWW aannemers kunnen de realisatie van de ondergrondse systemen voor hun rekening nemen. De overheid faciliteert, de markt exploiteert. Wat te denken van onze positie in de distributiewereld? En een prachtig nieuw export product, zeker voor het ontlasten van het wegennet in dichtbevolkte gebieden. Ik zie alleen maar voordelen.

Hee Camiel! Ik zou zeggen, pak die handschoen op! Dat is pas een masterplan! Een vrachtwagenvrije A1, A2, A4, A16 en A27. Laten we daar eens mee beginnen, dan komt de rest van Nederland vanzelf...en...in navolging op Cornelis Lely misschien wel een Eurlings City!

The Big Trip: nu al geschiedenis

2009-07-23T20:14:00.020+02:00

De terugvlucht met de KL652 is buitengewoon goed verlopen. Dat kon ook niet anders met een plekkie bij het raam. Hier en daar wat turbulentie maar dat kon de pret niet drukken. Na een hapje en een drankje dat ons geserveerd werd door Cliff Richard (echt een alleskunner) draaide L zich als een rolletje in het KLM dekentje en ronken maar. Hij sliep toch een uur of 5-6 in de stoel. Knap hoor, daar had pa het wat moeilijker mee. Die dacht alleen maar terug aan de trip die is geweest.

Wat hebben we het leuk gehad. Na de aankomst natuurlijk de ontmoeting met ons nieuwe nichtje en petekind. L vind baby's en kleine kinderen wel leuk, en dat zie je gelijk aan hem. Hij kan op een speciale manier naar kindjes kijken. Anouk bleek een mooi en tevreden kindje. Ze liet haar ouders redelijk goed met rust. Mijn broer was intussen weinig veranderd, misschien wat minder haar? Ik heb wel weer bevestigd gekregen dat alhoewel we veel verschillen er een basis ligt die gelijk is. Zelfde opvoeding? Moeilijk uit te leggen. Ik weet dat als ik in de problemen zit hij onvoorwaardelijk mij zal helpen. We kunnen elkaar maanden niet spreken zonder dat we elkaar erop aankijken. Het volgende telefoontje is dan gewoon weer van dezelfde toon. Ik ben blij voor hem dat ie vader is geworden en dat ie het goed heeft met zijn vrouw.

Op zaterdag moesten we een beetje bijkomen van de reis en gingen we een rondje wandelen. Tijdens het rondje kwamen we Frits de eekhoorn tegen. Grappige beestjes die eekhoorns en ja, als je je fototoestel bij je hebt kun je er maar beter ook een foto van maken. Klik!

Overdag veel honkballen natuurlijk, overgooien, oefenen met duikend vangen en whiffleball spelen. Leren vangen gaat ook gepaard met missers. Als je doet alsof je alle ballen wel effe kan vangen kun je ook wel eens het deksel (lees: de bal) op je neus krijgen. Nou kwam ie niet op zn neus, maar wel op zn oog, oor en bovenop zn hoofd. Vooral bij die op zijn oog dacht ik, ohoh, moet ik straks met een kind met een blauw oog over straat. Maar...even ijs erop, en alles weer goed. Geen blauw oog, wat een bikkel!

Zondag hoogtepunt twee: The Big Game. Nou, big was die game wel, maar niet voor de thuisploeg, de Washington Nationals. Het blijft prachtig om een major league wedstrijd te bekijken en je inleven wat er allemaal gebeurt. Het seizoen duurt van april tot en met oktober. En in die tijd speelt elk team 162 (ja, honderdtweeenzestig) wedstrijden, waarvan 81 thuiswedstrijden. Daarom moet een speler mentaal een Sherman tank en zo fit als een panter zijn. Elke wedstrijd scherp, want er staan een heleboel jonge profs klaar die heel graag dat plekkie in het team willen overnemen. Topsport!

De Washington Nationals zijn dit jaar op weg om één van de allerslechtste prestaties in de historie van de Major League neer te zetten, en nog zitten er op zondag middag 34.000 toeschouwers op de tribune. Dat zie ik bij RKC of De Graafschap zomaar niet gebeuren, al hadden ze een stadion dat dit aankon.

En dan die Amerikanen. "Rare lui die Amerikanen" zou Asterix zeggen. Overbeleefd, overenthousiast, overreligieus en overgewicht. Dat is het wel eigenlijk. Maar, wel een mooi land. De natuur is mooi, de kansen grenzenloos en de sportcultuur heerlijk.

Ik had in een eerder stukkie er al aan gerefereerd, een wat zie ik nu ervaring wat de Amerikaan typeert:

Ik zie ze al zitten bij elkaar in dat zaaltje voor de nieuwe food and beverage runners met de Emiel Ratelband lookalike: "Bring them food, bring them food, they want our food!" Rare lui...

National heritage en het eren van de freedom fighters. Dat doen ze mooi en goed. Het Museum of Natural History in Washington was ook een hoogtepunt. We kwamen daar een bekende tegen. De tyrannosaurus rex, beter bekend als T-Rex. Maar ook de brontosaurus en de watwashetookalweerus waren indrukwekkend. Een echte aanrader en....gratis!

Bij de oorlogsmonumenten probeer ik me altijd voor te stellen wat die gasten als individu hebben meegemaakt. Angst, diepe vrees voor wat er gaat komen. Je geest die in overlevingsstand schakelt. Het moment dat je gaat beseffen dat je ineens in een situatie zit die levensbedreigend is. De landing in Normandie, en ik heb de oorlogsgraven daar gezien, op Omaha en Utah beach. Omdat het moest. Ik word er stil en bedroefd van. Dat mensen elkaar dit aandoen. En dan, dit wetende, dat mensen elkaar nog steeds de koppen inslaan. Hoezo? Willen we nog meer memorials waar we dan weer stil van worden?

L heeft het allemaal gezien en mijn verhaal gehoord (alhoewel niet altijd op het juiste moment). Natuurlijk niet altijd alles begrepen en dat hoeft ook natuurlijk niet.
Ik heb ook een wijze les van L gekregen. Het was warm op de dag dat wij op de National Mall liepen. L had het warm en op het World War II Memorial is veel water met mooie fonteinen. L was al wat voor me uitgelopen en was op zn knietjes voor het water gaan zitten. Met twee handjes een kommetje vormend ging hij zich even afkoelen door water in zijn gezicht te gooien. Ik gelijk roepen natuurlijk: "hé L wat doe je nu? Dat mag helemaal niet, gelijk mee stoppen! Weet je wel wat je doet!" Toen ik op één knie naast hem geknield vertelde dat het water en die fonteinen en al die prachtige zuilen daar waren om al die soldaten te herdenken die ook in ons land, voor ons, dood zijn gegaan in de oorlog, en het dus niet netjes was om met je handen daarin water over je koppie moest gooien, had L maar één eenvoudig antwoord voor me: "Maar papa, dat moet je me dan wel eerst vertellen". Tja, daar zit je dan als volwassen man. Ik heb hem maar even opgepakt en hem gelijk en een knuffel gegeven.

Vlak voor de landing werd ik aangetikt door Cliff, die mij daarmee bruut liet ontwaken uit mijn daydream. Terug naar de realiteit. De Big Trip is voorbij. We zijn er bijna. Cliff vroeg of ik L wakker wilde maken, bij de landing moeten we rechtop zitten. L werd langzaam wakker toen ik hem over zijn bolleke aaide, zijn neus wrijvend op de voor hem karakteristieke wijze. Vanuit het raampie keken we nog naar Nederland en we keken elkaar heel even met een glimlach aan vlak voordat de wielen de landingsbaan raakten. Ik was blij met L, L was blij met mij en we waren heel blij dat we weer naar ons huisje konden, naar onze vriendinnetjes. Die waren ook heel erg blij om ons weer te zien.

Het was een hele mooie trip met alleen maar hoogtepunten. Ik heb ervaren dat hoogtepunten niet ontstaan door wat je doet, maar hoe je het doet. Deze reis was ook een hoogtepunt geweest als ik alleen was gegaan. Het werd een bijzondere reis doordat het mij gegeven werd dat ik dat samen kon doen met mijn maatje.... priceless.

Bij het raampie!

2009-07-21T23:36:00.000+02:00

Jippie! We deden net een dubbele high-five! Papa moest er effe voor lullen maar het is voor elkaar! L heeft zn window seat! Dat heeft ie wel verdiend...

The waiting game

2009-07-21T22:48:00.000+02:00

Nou, nog heel wat te wachten. Wat doe je zoal met een berg tijd en je hebt eigenlijk niks te doen? L die gaat experimenteren met de Verizon pay phones. Het blijkt dat als je de hoorn van de haak haalt en hem er weer op doet dat ie dan "tring" doet. Das leuk natuurlijk, en zeker als je ze vlak achter elkaar eraf en weer erop doet. Dan krijg je "tring-tring-tring", tenminste, als je drie telefoons hebt. Dan worden 3 simpele gele Verizon telefoons samen een pay-phone orgel. Dat hadden we niet geweten als we niet ruim op tijd waren geweest. It gives you time to wonder.

Flight tracker KLM652

2009-07-21T20:19:00.001+02:00

Nou, das lachen. Als je op deze link klikt kun je ons toestel volgen (tip van mijn broer)! Ik weet niet of we helemaal tot in Nederland te volgen zijn, maar je kunt het proberen...wel op tijd naar bed!

The National Mall

2009-07-21T13:23:00.009+02:00

De berichten hieronder hebben het al een beetje verraden. Gisteren hebben we de National Mall bezocht. Indrukwekkend stukje Amerika. Zeker als je stilstaat bij de gebeurtenissen waaraan herinnerd wordt en ook de gebeurtenissen die zich hier hebben afgespeeld. De "I have a dream" speech van Martin Luther King in 1963 tijdens de grote demonstratie voor gelijke rechten voor zwarten en blanken is daarvan wel de bekendste. Meest recent nog de inauguratie van Barack Obama. En wij twee hollandertjes liepen daar rond.

Eerst met de metro uiteraard. De orange line vanuit Fairfax/Vienna richting Downtown. Uitstappen bij halte Smithsonian. Gelijk naar het Museum of Natural History. Wow, wat een "vet" museum, zoals L zei. "Ik wist niet dat museums zo vet waren papa". Grote karkassen van dinosaurussen, ongelofelijk. Dan naar de Mammals expositie, de zoogdieren. Prachtige weergaven van Grizzly beren, een leeuw, een Jaguar.

Er was ook een Imax theater waar we de 3D dinosaurus film hebben bekeken. Voor L best eng, hij durfde zn 3D bril niet op te laten. Heel erg indrukwekkend en geluidseffecten waardoor je rechtop in je stoel wordt gezet.

We wilden ook nog naar het Air and Space museum, maar daar stond een rij van 150 meter lang voor de deur. Dan maar naar richting Washington Monument lopen. Ik denk een kilometer of 2 lopen. Tijdens het lopen viel mijn ook op een groene riksja. Das ook leuk. Ik had nog 4 dollars in mn broekzak zitten en floot op mn vingers naar de jongen die op dat ding fietste. "Can you take us to Lincoln Memorial?" "Of course sir" "how much is that?" "Twenty bucks sir" "Twenty bucks? Are you out of your mind?" "It's 1.5 miles sir!" "We will walk!" Wat een afzetters. 5 minuten fietsen voor 20 dollars. Mafkees.

Ook lopend kwamen we bij het Washington Monument aan. IJsje gekocht en wat fancy foto's gemaakt. Toen doorgelopen naar het World War II Memorial. Dat hebben ze mooi en respectvol gemaakt. Mooie teksten op de muren waarmee de moed en heroiek van Amerikaanse soldaten wordt omarmd. Een hele serene sfeer hing hier.

Omdat het alweer na vier uur was hebben L en ik besloten om weer naar de metro te lopen en weer terug te gaan. Via het Witte Huis, en de overige imposante gebouwen en kneiters van hotels zijn we op MC Pherson Square weer ingestapt naar huis terug. Toch maar besloten om de avond wedstrijd van de Nationals maar over te slaan...dat was voor L iets te veel van het goede, ondanks dat ie zelf vond dat ie het wel aankon. We hebben de wedstrijd maar op tv gekeken.

Na aankomst op het metro station moesten we nog een halfuurtje lopen naar het huis van mijn broer. Mooi tijd om mama even te bellen. Eerst vond L het maar niks om lopend te praten, maar later bleek dat ie in zn eentje het halfuurtje lopen vol had gekletst over wat ie allemaal had gedaan in Amerika. Vandaag gaan we weer terug. De rest van de verhalen vertellen we dan lekker thuis.

Eisenhower quote

2009-07-20T20:28:00.001+02:00

Je zou maar als 19 jarige soldaat aan de bak moeten...vliegtuig in naar een land dat je niet kent. Je wilt het niet maar je moet. Hoeveel zullen de echte doodsangst gevoeld hebben? Springen een donker gat in onder vuur...petje af guys.

Lincoln Memorial

2009-07-20T20:13:00.000+02:00

Zwaar cultuursnuivend wandelen we over de National Mall. Het is de tweede keer dat ik hier ben, het blijft imposant en van sommige plaatsen word je stil. Straks zeker als we langs het 2nd World War Memorial en Vietnam Veterans Memorial lopen. Dat doen die amerikanen heel mooi en respectvol.

We komen net uit het museum of Natural History. Prachtig. Daar wordt de natuur en de bewoners van onze aarde tot in de finesses in kaart gebracht. Wij gaan nog even door!

The Big Game

2009-07-20T13:12:00.006+02:00

Yep, we waren er. We parkeerden de auto onder een 8-baans viaduct dat zo in een film gebruikt had kunnen worden. Veel staal, beton, kolommen en pilaren. Het ontbrak alleen aan regen, mist en minder licht. Stukkie lopen naar het stadion tussen opvallend veel Cubs fans. Chicago is toch echt een heel eindje verderop.

We zien al de eerste contouren van het stadion. De lampen...dat voorspelt veel goeds. En dan, het stadion in...wow wat een tempel...
Eerst een rondje lopen en weer eens kijken naar dat gebouw. We hebben mooie plaatsen, achter de dug out van het eerste honk, in de schaduw onder de eerste ring. Nationals petje gekocht, L is helemaal voor de Nationals. De Nats beginnen goed, 2-1 voor in de 3e inning. Leuk aanvallend spel, bunts, agressief honklopen, honken stelen heerlijk. Zo zie ik het graag. Toen de 4e inning. Riggleman (De Nationals' manager) zei: "Just a breakdown all the way around". Wat waren ze verdedigend slecht! Zo slecht dat L zwaar chagrijnig werd en ter plaatse voor de Cubs ging. 11-3 werd het uiteindelijk. Nog bijna een fout geslagen bal gevangen (die viel 2 meter voor ons) en 3 home runs mogen zien. Ook 1 van Adam "Let's get it" Dunn van de Nationals. De knallen van het vuurwerk lieten L goed schrikken.

In het stadion toch weer wat "bijzondere" mensen gezien. Hele ronde mensen die met twee handen vol friet en burgers naar binnen droegen. Dames met amerikaanse vlaggen als oorbellen(!) en mannen met de McCain-Palin shirts (die hadden toch verloren?). Het opvallendste vond ik echter de shirts van de mannetjes die met de bakken bier en pretzels rondliepen. Achter op hun shirt stond: "Eating is not a spectator sport". I rest my case.

Een hele mooie ervaring rijker. Daarna naar de Cheesecake Factory om wat te eten, een Cuban Sandwich voor mij, een pepperoni Pizza voor L en een Brutal Factory Burrito voor mijn broer. Wat een knaap was dat. We konden niet te lang blijven zitten daar want de airco stond op standje "are you out of your mind!", zo koud was het. Gouw naar huis want L moest zelf nog even honkballen in de tuin natuurlijk. Hij had de hele dag zn nieuwe Nikees aan, en ze moesten nog even aan het werk zeg maar. Daarna was het toch echt weer tijd om te gaan slapen, morgen DC bekijken!

O Yeah

2009-07-19T19:58:00.000+02:00

We zijn er. Mooie dag, wij zitten in de schaduw. Prachig stadion, We staan 1-0 achter....

New shoes!

2009-07-19T13:05:00.006+02:00

Gisteren was een dag van acclimatiseren. We hadden toch goed geslapen maar toch zat er nog een restje vermoeidheid in onze systemen. De dag begon met het ontbijt uiteraard. Voor L. boterhammen met honingsap (toch gek dat er appels op de verpakking staan?) en voor mij boterhammen met Soja melk. Nog nooit gedronken en ik moet zeggen dat het niet smaakt zoals "onze" melk. Dat is nog eens nieuws he?

Toen met mijn broer boodschappen gedaan in the "Wholefoods market". Een nette supermarkt met veel organische producten. Ze hadden Nederlandse kaas, Leerdammer- en Uniekaas en ook Leffe. Ik kan hier dus wel overleven als het echt zou moeten. Maar, wat zijn boodschappen hier duur!Niet alleen de kaas, maar ook een zak naturel chips: $ 3,99 of een pot pindakaas $ 4,99. Enfin, we hebben koemelk meegenomen, kaas, chips, pindakaas. Natuurlijk stond het inpakmannetje bij de kassa klaar. De karretjes kun je gewoon op de stoep laten staan.

De rit terug gaat weer langs die typisch amerikaanse huisjes met vlaggen aan de deur, over die glooiende brede wegen. Toen naar de Sports Authority. Een must bij elk bezoek aan de USA. Omdat L zo goed zn best had gedaan op school mocht hij een paar honkbalschoenen uitkiezen. Nadat we bij drie paar passen onze schoen nog niet hadden gevonden haakte onze "Can I help you sir?" af. Duurde te lang denk ik. Dan zelf maar op zoek en ja hoor we can help ourselves. Tadaa, de schoen. Ook nog maar even slaghandschoentjes en een bal gekocht. Ik heb 18 tennisballen voor $ 12,-- binnengehengeld. Koopie!

In de middag hebben we wat gewandeld in de buurt en huizen gekeken. Onderweg kwamen we Frits de eekhoorn tegen. Daar heb ik nog een artistiek fototje van gemaakt. Verder overgegooid in de tuin en hebben we nog een Whiffleball set gekregen van een buurvrouw. "Wow, I like your style!" Riep ze tegen Luuk. Die trok zn schouders op en ging door met wat ie aan het doen was. Toen ze later terugkwam met een Whiffleball en een knuppel vertelde ze dat haar zoons ook gek waren van honkbal en dat ze de garage aan het opruimen waren. "I also have a nice coffee table available for your convenience?" Die heb ik maar beleefd afgeslagen. De rest van de middag hebben we nog een wedstrijdje whiffleball gedaan, totdat er bezoek kwam. De oom van de vrouw van mijn broer (get it?). Kletsen, Palm en een pizza en het was alweer tijd om op te warmen voor de volgende dag: The Big Game.

De Nationals speelden tegen de Cubs. We zijn gaan zitten, maar na 10 minuten haakte L al af, die viel tegen mij aan in slaap. Zelf had ik het ook wel zwaar en zag nog dat ze 4-0 voor kwamen. Net zag ik dat ze toch nog verloren hadden met 6-5. Ben maar gaan slapen. Morgen is de grote dag...go Nats!

Typisch Amerikaans

2009-07-18T11:42:00.006+02:00

Tjongejonge. Goeie vlucht gehad, geen centje pijn. L heeft zich 8 uur lang vermaakt met het in-seat entertainment systeem. Dat is wel erg vooruitgegaan. Alles waar "Family" bij stond heeft L gezien. Madagascar 2, Spiderman 2, Looney Tunes, Dexter. Maar alles sloeg Mr. Bean. Met een koptelefoontje op lijkt het natuurlijk net of je in je eentje bent. Je hoort niks van je omgeving. Nou is Mr. Bean wel iets dat L erg leuk vindt, maar de schaterlachen waren niet van de lucht. Nu ben ik vrij lang en zit ik met mijn kop vaak boven het maaiveld en nu dus boven de stoelen uit. Ik kon goed zien dat er veel medepassagiers schik in hadden dat mijn maatje zo hard zat te lachen. Ik zag vele koppen draaien en mensen met een glimlach de buurman aanstoten en naar L wijzen. Het is weer bewezen: lachen is besmettelijk. Zeker een zorgeloze lach van een kind.

Ook de amerikaanse buurman van L, met de tatoeage: "Only God can judge me", vond het wel grappig om naast L te zitten. Hij hield goed in de gaten of ie zn Pokemon kaarten niet liet vallen. Regelmatig tikte hij zijn broer aan om met een knik van zijn hoofd naar L te wijzen. Habib spillebeen naast mij (wij zaten dus precies in het midden van het eiland) heeft de hele reis liggen pitten. Soms zelfs zich lekker tegen mij aandraaiend. Een klein ahummetje en hij zat weer recht. Soms is een fors postuur wel handig.
Op zn formulieren zag ik dat hij uit de Emiraten via Syrie en Nederland naar een dorp in Virginia ging. Ik kon er niks aan doen maar ik heb hem mede namens mijn mede passagiers goed in de gaten gehouden! Stom die gedachten, maar ja. Hij bleek achteraf gewoon een slaperige Amerikaan die bij zijn familie op bezoek ging...eigenlijk hetzelfde als ik ging doen.

Vlucht was dus ok, maar dan de douane door...wat een crime! Denk je dat je er bent, moet je dus nog 1,5 uur in de rij staan voor je vingerafdrukken, een foto en een paar vragen. "Goodafternoon Sir". "What is the purpose of your trip Sir? Business or Family visit?" "I am visiting my brother". "Ever done that before Sir?" "Yes". "Welcome in the joenaaithetsteeds Sir" "Thank you Sir". Stempel, stempel, stempel en klaar zijn de formaliteiten. Dat moet toch ook anders kunnen?

Mijn broer stond uiteraard al netjes te wachten (mijn familie komt bijna nooit te laat!) en hup de auto in. L hield het 20 minuten vol in de auto voordat hij in slaap viel, de Pokemon kaarten had ie nog vast...

Het zag er inderdaad weer zo uit als ik mij herinnerde en zoals je het alleen maar in films ziet. Die houten huizen met een lange oprit en een amerikaanse vlag aan de voordeur. Ook zo iets ja, je kunt geen 100 meter rijden of er hangt wel weer ergens een vlag te wapperen, en joekels! In Nederland heb ik dagen dat ik geen vlag zie. De glooiende kronkelende brede wegen. De stoplichten aan een kabeltje heen en weer bungelend. Om de 200 meter een kerk. McDonalds, Wendy's, Kebab & Go, KFC, ze zijn er allemaal. Enorme parking lots, rustige rijstijl (iedereen is hier zo aardig voor elkaar in het verkeer!)

Het huis van mijn broer heeft uiteraard ook amerikaanse trekjes. Houten skelet, overal airco kanalen, twee badkamers, sprinklers in hele huis, een drive-in garage en huisnummer 9694. Hmmm, dat van die garagedeur is zeker een optie als ik ooit nog eens ga verhuizen. Een puntje wat mij opviel: een hele lichte voordeur, zal wel een honingraat in zitten, zonder bijzondere sluitingen. PKVW afgekeurd! Goeie wijk of domme diefjes? We houden het maar op het eerste.

L en ik werden om 5u wakker, gelijk een tweet gedaan uiteraard. Toch netjes 8 uur geslapen, dat valt niet tegen. Alleen is de klok nog niet zover. We gaan eens kijken wat we gaan doen vandaag!

Skyblog!

2009-07-17T18:40:00.001+02:00

Wow, das lachen...skybloggin'! We moeten nog 2250 km. Zijn boven Goose Bay inmiddels. We vermaken ons prima. Habib naast me slaapt lekker....later!

Message sent on board KLM Royal Dutch Airlines. You can reply during the flight; this will be delivered directly to the sender's seat on board the aircraft

Limit your reply to 160 characters or message may be truncated.

O zo daar gaat ie

2009-07-17T12:51:00.000+02:00

Nou, we stappen echt in. Tis toch de vertrouwde KLM. Mutje vol is ie. Moeten die mensen niet werken? L. staat te popelen om te gaan zitten! Volgende bericht uit de USA!

2009-07-16T22:12:00.005+02:00

Daar is ie dan. De Northwest Airlines Airbus A330. Deze vogel zal ons morgen vervoeren naar Dulles International Airport in Washington. Er zijn er 515 van gemaakt, vanaf 1992.

Natuurlijk ook even Northwest Airlines gecheckt op wolframalpha. Wow, wat een getallen! Ze vervoeren gemiddeld 134.000 mensen per dag, verdeeld over meer dan 1100 vluchten per dag. Ongelofelijk. Kun je nagaan wat één maatschappij al aan kerosine de lucht in blaast. Staat ook in het lijstje: 11.500.000 liter per dag! Elfeneenhalf miljoen liter per dag...en wij maar ons druk maken met hybride auto's en subsidies en zo. Niet dat ik tegen vliegen ben, integendeel, maar om maar even een contrast te schetsen. Misschien een leuk uitzoek opdrachtje om eens uit te vinden hoeveel brandstof alle auto's in Nederland verbruiken? Schatting: 25 miljoen liter per dag? Daar kom ik dan toch op uit...het contrast valt dan wel weer mee. Ook tijd voor hybride vliegtuigmotoren dan maar. Mooie uitdaging voor de motortechniek branche in deze crisis tijd!

Van Amsterdam naar Dulles is het 6229 kilometer. Mwoa, tis dat er water tussen zit, anders hadden we ook kunnen fietsen. Met 30 km/u gemiddeld doen we er een slordige 200 uur over. Gelukkig zijn er vliegtuigen...lekker cruisen. Morgen met L. een uurtje of 8 in het vliegtuig. Kletsen, filmpjes kijken, Nintendo DS spelen, suffen, snoepen, uit het raampie kijken. Het mooie ervan is dat we alles samen doen. Ik ga toch eens proberen om met L. een kijkje in de cockpit te nemen...to be continued...

Was da?

2009-07-15T14:56:00.003+02:00

Dat is de koepel van de Oostkerk in Middelburg. Mijn oog viel erop toen ik een kort rondje maakte in de stad. Deze protestantse kerk is eind 17e eeuw gebouwd en is een imposant gebouw. Ook het deel van de stad is hier erg mooi, huisjes uit 1687 die allemaal netjes in oude stijl gerestaureerd zijn. Sommigen verzakt en al, maar dat hoort erbij. Mooi stukkie Zeeland, ga er maar eens kijken. Oostkerkplein in Middelburg.

Een leuke panoramic picture van de binnenkant vond ik ook nog op internet.

Over vaders en zonen

2009-07-14T22:34:00.009+02:00

Ik zag de programmering van vanavond net staan. Hugo Borst met zijn serie "Over vaders en zonen". Alhoewel ik niet veel afleveringen gezien heb, vind ik dit één van de meest aansprekende televisie programma's van de laatste tijd. Althans, voor mij in ieder geval dan. Ik had uiteraard ook een vader en ik ben alweer 7 jaar vader van een zoon. Ook al bijna 4 jaar vader-ervaring van een dochter, waar ik zeker net zo trots op ben overigens. Maar ja, het programma heeft met vaders en zonen te maken en dan kijk je al snel naar je eigen situatie. Over mijn vader heb ik al wel eens een intensief verhaal geschreven. Ik had een hele goede vader, jammer dat ie er niet meer is. Alweer ruim 4 jaar geleden dat ie ons ontvallen is. Graag had ik het anders gezien en zeker had ik graag gewild dat hem de ziekte van Parkinson niet was overkomen. Over die ziekte zal ik nog wel eens proberen iets te schrijven. Geen enkele ziekte is leuk en de Parkinson patiënt heeft het zwaar, maar zeker ook zijn of haar directe omgeving. Zij zien de aftakeling voor hun ogen voltrekken en hebben de kwaliteit van het leven van de "patiënt" volledig in handen. Het is soms al moeilijk om je eigen kwaliteit van leven te onderhouden, laat staan van twee en waarvan er één je eerst lichamelijk en dan ook nog eens geestelijk niet meer kan bijbenen. Ik merk dat ik hier nog steeds geen vrede mee heb gesloten...ik had nog wel meer willen doen met en weten van de vriend in mijn vader.

Mijn zoon is mijn beste vriend en ik ben zijn beste vriend. Ik kan zo met hem lachen, samen lachen om niks. Hij moet zo lachen om me als ik met zijn superman-, ridder-, of actionmanpoppetjes stemmetjes ga nadoen en doe alsof ze hele stomme dingen doen. Dan kan ie niet meer lopen van het lachen, zo aandoenlijk en zo echt. Ik hoop dat we dit nog heel lang kunnen doen, in ieder geval langer dan mijn vader gegund was. Onze start is in ieder geval goed en op school doet hij het erg goed. Lezen, schrijven en rekenen zijn ruim voldoende om over te gaan en buiten dat is hij ook nog eens een hele lieve jongen in de klas. De juf was vanavond op de ouderavond in ieder geval erg te spreken over hem.
Tja, en dan het honkballen. Hij hangt aan mijn lippen als ik ga vertellen over honkbal. En het mooie is dat ie echt helemaal knettergek is van honkballen en hij heeft het er al over dat ie naar Amerika gaat om daar te spelen. "In welk land wonen de beste honkballers papa?" "In Amerika jongen". "Dan ga ik daar honkballen." We gaan het wel zien denk ik dan, hij kan echt niet zonder zijn moeder en zijn zusje.

Laat hem eerst maar eens een gezonde kijk op het leven en de samenleving krijgen. Honkbal kan in mijn opinie een belangrijke rol daarin spelen. Een hele goede sport voor kinderen. Deze sport geeft ze namelijk de kans om zich te laten zien. Elke speler moet in honkbal bijdragen aan het teamresultaat. Anders dan bij voetbal, waar vaak één van de betere spelers de hele wedstrijd rond dribbelt, krijgt bij honkbal iedereen de kans om zich te tonen. Als ze dan ook nog eens zin hebben om te trainen en ze gaan merken dat ze ergens goed in zijn is de eerst stap naar een gezond zelfvertrouwen gezet. Je ziet ze dan ontwikkelen, niet alleen als honkballertje maar zeker als persoontje. And that's the deal.

Had mijn vader dit ook zo voor ogen? Ik denk het wel. Hij steunde me in alles, remde me af in waar hij niet achter stond, maar heeft me nooit iets verboden. Goed voorbeeld doet goed volgen...L. en ik gaan eerst maar eens samen naar Amerika om te kijken of het iets voor hem is...nog 3 dagen en The Big Trip begint. Daar zullen we eens goed kijken waarmee we onze beste vriendinnetjes zullen verrassen, want zonder hen zijn we maar hele kleine mannetjes.

Boogerd?

2009-07-12T22:54:00.003+02:00

Dat is wat ik dacht toen ik het "nieuws" hoorde. Boogerd? Ja, het is echt zo. Boogerd wordt genoemd als klant van een discutabele doping "manager". Bloedcentrifuges, epo, cera, dynepo...de hele rataplan komt dan in mijn gedachten. Niemand gebruikt doping in het wielerpeloton totdat de ontmaskering daar is. Een soort omertà. Er wordt niet over gesproken, het is een geheim dat je in je graf meeneemt. Alhoewel, Steven Rooks, de columnist van het AD in deze tourtijd, heeft "bekend" dat ie in zijn aktieve dagen "gepakt" heeft. Maar ja, Boogerd heeft nooit iets bekend en heeft de beschuldigingen van oud-collega Bernhard Kohl als "klinkklare onzin" afgedaan. Boogerd heeft wel, zo herinner ik mij, zich in het verleden openlijk afgevraagd wat onder doping verstaan moet worden. Is het doping als je in plaats van bij McDonalds dagelijks eet je goed let op je eetpatroon? Is het doping als je in plaats van water een isotone dorstlesser en calorierijk sportdrankje drinkt als je bergop aan het stoempen bent? Doping is iets wat op een lijst staat van de UCI wat een wielrenner niet mag gebruiken. Mag dan alles wat er niet op staat wel? Een mooie uitspraak van Jeroen Blijlevens op een vraag of hij doping had gebruikt: "Ik ben nooit positief geweest".

Interessante materie. Mijn mening is dat doping nooit uit deze sport en andere topsporten in het algemeen uit te bannen is zolang er veel geld omgaat in de sport. Je kunt een lucratief contract tekenen als je als "klassieke" renner in het laatste jaar van je contract de Ronde van Vlaanderen, en/of Luik-Bastenaken-Luik wint. Die dikke worst gaat heel lekker ruiken met een paar goede uitslagen. En als je dan wat onderzoek doet en je komt met de goede (of slechte?) mensen in aanraking dan komt het ineens dichtbij. Je kunt net een tandje harder en dat is vaak het verschil tussen winnen en verliezen. In de topsport gaat het om details. En, het is een heel onwerkelijk gevoel dat als je een hele winter geen minuut training hebt laten schieten en je voelt dat je goede benen hebt je gewoon zoek wordt gereden door je collega's. Dit is daadwerkelijk gebeurd in de jaren '90. De Italianen beheersten toen het peloton waarna het rondgonste dat zij een middel hadden waarmee ze dus met een turbo de koers beinvloedden. Daarna ging het snel. Als ook al onder andere Museeuw (alleen aan het einde van zijn carriere?), Mark Lotz (zelfs hij!), Tyler Hamiton, Bjarne Riis, Jan Ullrich, Roberto Heras, Erik Zabel en Alex Zulle gebruikten, wie dan niet? Het is en blijft naar mijn mening zo dat de renner met de beste dokter de prijzen wint.

Er is met name in het wielrennen een sfeer ontstaan van liegen en bedriegen. De renners zijn de bedriegers van het publiek. De publieke opinie (of is het slechts de media?) wijst naar hen als zijnde schuldigen. Samen met de autoriteiten als de ASO en de UCI wordt een Tom & Jerry filmpje afgedraaid, maar wat Tom ook probeert, Jerry is hem altijd te slim af. Maar de druk waaronder die mannen rijden maakt hen een gewillige prooi voor de duiveltjes in de wielersport. De handelaren cq. tussenpersonen in de doping scene. Zij verdienen er ook een leuke boterham mee maar lopen feitelijk geen risico, behalve als het in een strafrechtelijke sfeer komt.

Terugkomend op Boogerd, ik vind dat Mart Smeets niet kritisch genoeg is of wil zijn. De uitzending van de avondetappe van vanavond met Boogerd was journalistiek te slap. Laat ik vooropstellen dat ik in de actieve jaren van Boogerd hem heel graag zag fietsen. Maar vanavond zag ik een één-tweetje tussen Smeets en Boogerd. Boogerd speelde de vermoorde onschuld en Smeets vroeg niet door. Waarom? Waar niemand iets van weet hoef je niet te bekennen en Smeets wil in het peloton niet bekend staan als de kwaaie. Maar: ook Mart Smeets weet hoe elke Tom & Jerry eindigt. Jerry krijgt wel eens klappen, maar blijft aan het eind altijd lachend toezien hoe Tom al dan niet gehavend afdruipt. En ik? Ik blijf het leuk vinden en kijk de volgende aflevering weer gewoon met veel plezier.

One-77

2009-07-10T22:57:00.006+02:00

One-77 {wun-seven-seven}. Het antwoord is -76. Of is het toch serienummer 1 van 77 die er gemaakt worden? Waarom niet 1-seventyseven? Of is dat zooo negentienzevenenzeventig...A-gg zegt me ook niks. Maximale lengte van de bestuurder: 1.77 m. Hoe zou two-77 eruit zien? 7+7=14. Zou het een referentie zijn aan 1914, het jaar van de start van Bamford Martin? Nee, er is iets gebeurd in januari 1977. De Aston Hill Climb iets? Waarschijnlijk is het niks van dat.

One-77. Briljant. Mysterieus. Bruut. Stoer. Wun-seven-seven. Het heeft iets magisch...hoe meer ik het herhaal in mijn gedachten hoe wonderlijker het wordt. En dan ook nog Aston Martin ervoor. Dè bouwer van de testosteron machines. Dat maakt het nog krachtiger. Zij die weten hoe een echte GT moet ogen, moet klinken, moet ruiken en moet voelen. Ik heb er nog nooit een aan durven raken. Bang dat ik betoverd wordt door die Engelse passie. Maar de One-77 (met hoofdletter!) moet ik zien, voelen, ruiken en horen...onweerstaanbaar is ie. Een Spitfire op wielen. Ik ga een manier verzinnen om de One-77 te ervaren.

Hoe verzin je het. One-77, een schitterende naam voor een apparaat. Prachtige naam die mystiek in zijn cellen herbergt. Wat ga je krijgen? Het straalt een bijzonderheid uit alsof het nog een testproject is. Datzelfde gevoel heb ik met de SR-71, de Blackbird van Lockheed. Niemand zag hem, niemand wist het dat dat ding echt vloog...een echt geëvolueerd testproject. Alleen de top van de USAF vliegers zat erin en de middelmaat vlieger wist niet eens van het bestaan van de SR-71 af. En dan nu de One-77. De coming out van het nieuwste en meest heimelijke testproject waar alleen een paar Sjeiks, Russische handelaren en Chinese nouveau riche in gaan rijden. En dat is nou net jammer. Begrijp me niet verkeerd, ik gun het iedereen, maar de echte Brit die de historie kent van de Aston Hill Climb is het bijna niet meer gegeven die machine te ervaren. Exclusiviteit is the deal nu. Zonde, maar wel goede marketing om nog een netto marge te maken op een auto. Aston Martin is bijna de enige (mwoa) die de ziel nog in een auto brengt en daar niet zakelijk aan ten onder gaat. Gelukkig is Ford vertrokken en zit nu Dave Richards erin. Ik heb geen idee, ik ken die man niet. Maar hij straalt uit dat ie de cultuurbewaker is van de Britse motorsport, alhoewel...hoe zou de koop van Ford gefinancierd zijn? Yep, you got it. Oil-77.

Niets echter kan de schoonheid van de One-77 bederven. Er zit geen houdbaarheidsdatum op. Die kist heeft zoveel klasse en is zo buitennormaal dat hij voor altijd mijn aandacht zal trekken. One-77, wij gaan elkaar ontmoeten. You made my day. Ik ga sparen voor als iemand One of the seventy seven beu is....ijdele hoop.

The Big Trip

2009-07-09T22:01:00.005+02:00

Baouaaa....nog een dikke week en de trip naar de USA gaat beginnen. Wel een gedoe om op korte termijn de zaken voor elkaar te krijgen zodat je überhaupt met een kind van 7 het land in komt. Kennelijk hebben onze vrienden daar het nodig om te screenen wie er over de drempel stapt. Maar goed, het lijkt of het allemaal gaat lukken en dat wij het land in kunnen. Luuk zn eigen paspoort en dan morgen met het paspoortnummer het Visa Waiver Program doorlopen. Dan zouden de formaliteiten voor elkaar moeten zijn, althans om het land in te kunnen.

Want, volgende week en de week erna moet Luuk nog naar school en dus moeten we een vrijstelling van de leerplicht hebben. Vandaag formulier ingevuld en de directeur van de school gebeld. Die zag de trip als een mooi avontuur waar hij veel van zou leren. Buiten dat is Luuk het petekind van mijn broer en voor een kraamvisite in Amerika wilde de directeur aan het eind van het schooljaar wel een uitzondering maken.

Wat heb ik er zin in. Weer eens naar Amerika, mijn nieuwe nichtje Anouk bekijken en weer eens bijkletsen met mijn broer. Dat is ook wel weer eens tijd. En uiteraard als liefhebber een Major League wedstrijd bijwonen....maar...nu met mijn kind. Ik kan niet uitleggen wat dat voor gevoel bij me losmaakt. Samen iets moois doen, Luuk honderden vragen op mij afvurend terwijl hij zijn ogen uitkijkt naar al die goede honkballers, die atleten in die honkbaltempel....Baouaaaa!